ΑΣΥΛΟ

Ακούω από πολλούς αυτές τις μέρες, ακόμα κι από τον Γιώργο τον Μπαμπινιώτη (χθες), πως η λύση είναι να δώσουμε ηλεκτρονικές ταυτότητες στους φοιτητές, και έτσι να ελέγχουμε ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει απ’ το πανεπιστήμιο.

Δεν ξέρω ποιος πρώτος ξεφούρνισε την ανοησία αυτή, αλλά σε όλα τα πανεπιστήμια ανά τον κόσμο που γνωρίζω, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Φυσικά υπάρχουν (διακριτικά) οι σεκιουριτάδες που μπορεί, μία στις εκατό, να σου ζητήσουν ταυτότητα (ακόμα κι από ‘μένα) αν κάτι δεν τους πάει καλά. Αλλά αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

Αν λοιπόν όλες οι χώρες ανατολής, δύσης, βορά και νότου έχουν καταφέρει να φτιάξουν πανεπιστήμια που ντρέπεσαι να πατήσεις, αυτό δεν είναι επειδή οι φοιτητές έχουν ταυτότητες, ούτε γιατί κάνουν βόλτες οι σεκιουριτάδες. Ο λόγος είναι ότι όλες οι χώρες του πλανήτη -πλην του τελευταίου υπαρκτού σοβιέτ- έχουν εδώ και δεκαετίες απαλλαγεί από αναρχικούς, ρουβίκωνες, κουκουλοφόρους και τέλος πάντων όλους όσοι με την επανάσταση (στο κρανίο τους) θέλουν να σώσουν την ανθρωπότητα. Εκεί είναι το πρόβλημα και εκεί επίσης, για άλλη μια φορά, ο στρουθοκαμηλισμός μας.

Και κάτι ακόμα. Στις φασιστικές αυτές χώρες της βόρειας Ευρώπης, Σκανδιναβίας, Αμερικής κλπ., αντίσταση κατά της Αρχής και καταστροφή δημόσιας περιουσίας σημαίνει ότι ο θερμόαιμος νεαρός θα σταματήσει να βλέπει αστεράκια μετά από κάνα δυο μήνες. Διστάζω δε να περιγράψω τι θα του συνέβαινε στην Κίνα και στις περισσότερες χώρες της Ασίας. Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις, τη σύλληψη μπορεί να την έκανε ακόμα και ο φιλαράκος της φωτογραφίας.

Αλλά τι τα θες;
Είπαμε: φασιστικές χώρες.
Εδώ, στο λίκνο της δημοκρατίας, δεν περνάνε κάτι τέτοια.

ΗΧ

Μέσ' στα θερινά τα σινεμά (James Bond: Dr. No)

Την έχω ξαναπεί την ιστοριούλα.
Δε θυμάμαι πού και πότε κι έτσι την ξαναλέω.
Όχι για 'σένα, φίλε μου Βασίλη, αλλά για ‘μένα, για τον Ευκλείδη και τον παππού του.

Ήμουν 11 όταν παίχτηκε ο Dr. No. O μπαμπάς ήταν φίλος του καλού κινηματογράφου˙ ιδιαίτερα τα καλοκαίρια, με αγιόκλημα και γιασεμιά.

Ακατάλληλο το έργο. Τότε, αυτό σήμαινε ‘άνω των 14ων ετών'.

Άγχος αν θα με ‘βάζανε’.

Τον μπαμπά δε φαινότανε να τον πολυαπασχολεί.

Κόψαμε τα εισιτήρια και πήγαμε στην εσωτερική πόρτα, που χώριζε την είσοδο από την αίθουσα με μια κουρτίνα από χρωματιστές χάντρες, που έκαναν θόρυβο όπως περνούσες.

Εκεί στεκόταν ο ‘εφοριακός’. Έτσι λέγαμε τότε αυτούς που κόβανε τα εισιτήρια.

Παλιός γνώριμος του μπαμπά. Χρόνια πελάτες, βλέπεις.

Με σταματά αυστηρά με την παλάμη: 

--«ο ‘κύριος' πόσο χρονών είναι;»

--«Δεκατεσσάρων», του απαντώ με το πιο σοβαρό μου.

Αντάλλαξαν ένα αδιόρατο χαμόγελο με τον μπαμπά.

Τότε δεν το είχα προσέξει.

Αλλά τους βλέπω σήμερα  σα να 'ταν χθες…
Ήταν το καλοκαίρι του 1963.

ΗΧ

Κουβέντες του λιμανιού

Αφού εμβόλισε πρώτα το πλοίο τής  οικονομικής αστυνομίας, θέτοντας σε κίνδυνο τους αξιωματικούς του, ελεύθερη πλέον η καπετάνισσα.

 Βλέπεις στην Ιταλία (και σε ‘αδελφές’ χώρες), οι νόμοι δεν είναι για να εφαρμόζονται αλλά για να ερμηνεύονται κατά το δοκούν του εκάστοτε δικαστή˙ (σαν εκείνον ‘κει το δικό μας, ο όποιος για να αποφανθεί για τις τηλεοπτικές άδειες έπρεπε, λέει, πρώτα να αφουγκραστεί το σφυγμό της κοινωνίας). Μάλιστα, σε ορισμένες χώρες (ας μη λέμε ονόματα) υπάρχουν και ‘ταρίφες’: τόσο για μια αστική απόφαση, τόσο για μία ποινική, ή μια διοικητική.

Αλλά αυτή είναι και η νοοτροπία του απλού πολίτη. Διπλό-τριπλό παρκάρεις όχι με κριτήριο το αν επιτρέπεται ή απαγορεύεται η στάθμευση, αλλά αν, κατά την κρίση σου, διπλό-παρκάροντας ενοχλείς κάποιον άλλον.

Η ιταλική κυβέρνηση ανακοίνωσε την εκ βάθρων αναμόρφωση ολόκληρου του (κατακόκκινου) συστήματος της Ιταλικής Δικαιοσύνης. Αυτό σημαίνει ότι θα εξεταστούν οι τρόποι επιλογής των δικαστικών λειτουργών, η εκπαίδευσή τους, αξιολογήσεις, προαγωγές και πολλά άλλα.

Η καπετάνισσα θα απελαθεί άμεσα. Σύμφωνα με την κυβέρνηση, η παραμονή της στη χώρα αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Πίσω στη χώρα της λοιπόν˙ στη Γερμανία. Και αναρωτιέμαι: Γιατί άραγε δεν έπαιρνε το πειρατικό της και τους μετανάστες και να τους πάει στο Αμβούργο; Γερμανική ΜΚΟ δεν είναι το πλοίο της; Δυο μέρες υπόθεση θα ήταν˙ δεκαπέντε περίμενε έξω από τη Λαμπεντούζα πριν κάνει το ντου. Θα γελούσαμε λιγάκι τότε με το πάρτι που θα έκαναν τα λυκόσκυλα της αστυνομίας του Αμβούργου.

Αλλά βλέπεις στη Γερμανία υπάρχουν λυκόσκυλα και έλλειμμα Δημοκρατίας. Στην Ιταλία και σε ‘αδελφές’ χώρες υπάρχει πλεόνασμα Δημοκρατίας και Ρουβίκωνες.

Ευτυχώς, μέχρι την ερχόμενη Κυριακή.

ΗΧ

Μεγάλες κυρίες και πουράτοι πρωθυπουργοί

Δεν ξέρω αλλά όπως πάμε στο τέλος με βλέπω να γίνομαι ακραιφνής Τσιπραίος φίλε μου Βασίλη. Και να σου πω και κάτι; Τις εκλογές αυτές δε θα τις κερδίσει ο κ. Τσίπρας˙ του τις προσφέρει στο πιάτο η ίδια η Αντιπολίτευση.

Όλοι οι επαναστάτες (Κάστρο, Τσε, κλπ.) κάπνιζαν πούρο. Και όλοι οι βέροι κομμουνιστές (με πρώτο διδάξαντα τον Έριχ Χόνεκερ) ήταν σκαφάτοι. Απόλυτο δίκιο έχει λοιπόν η κ. Παναγοπούλου όταν λέει, παραφράζοντας λίγο τη λαϊκή σοφία, πως «εδώ η Ελλάδα καίγεται και το… κι εμείς ασχολούμαστε με τρίχες».

Πάντως πολύ διασκεδαστική τη βρίσκω αυτή τη σχέση του κ. Τσίπρα με τις «μεγάλες κυρίες». Κι αυτές απ’ τη μεριά τους το καμαρώνουν και τον περιφέρουν, σα σκυλάκι του καναπέ, επιδεικνύοντάς τον στις φίλες τους εντός και εκτός Ελλάδος. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν τον μοιράζονται˙ η μία τον παραλαμβάνει αφού έχει τελειώσει η άλλη. Εκεί που έχω κάποιες αμφιβολίες είναι στο τι άλλες ‘υπηρεσίες’ ή χατίρια μπορεί να τους κάνει ο κ. Τσίπρας. Γιατί αν δεν κάνεις τα χατίρια μιας μεγάλης κυρίας, σου παραδίδει το διαβατήριό της και αποδημεί.   

Κακώς επίσης κακολογούμε το ‘παιδί του λαού’ ότι έχει προσεγγίσει ανοιχτά πλέον το μεγάλο κεφάλαιο. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: Είναι οι μεγάλες κυρίες που είδαν το φως το αληθινό και ασπάστηκαν τα προστάγματα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αύριο θα ανακαλύψουν τον φιλελευθερισμό του Μητσοτάκη και μεθαύριο, ιδίως αν οι Κινέζοι συνεχίσουν να επενδύουν στη χώρα μας, θα ασπαστούν τον κρατικό καπιταλισμό του Xi Jinping.

Γιατί όπως και πάλι πολύ σωστά είπε η κ. Παναγοπούλου, «σήμερα δεν υπάρχουν δεξιοί και αριστεροί. Αυτά όλα είναι τρίχες για τα γήπεδα».

Και για να σου πω την αλήθεια φίλε μου Βασίλη, αυτό είναι και το μόνο σωστό που άκουσα αυτές τις μέρες.

ΗΧ

Το εθνικό μας σπορ

Όλη του τη ζωή, ραδίκια πουλούσε ο Παναγιώτης. 

Ώσπου ήρθε κι αυτουνού η ώρα κι άρχισε να τα βλέπει από κάτω προς τα πάνω.

Κι έτσι, το μανάβικο πέρασε στο γιο του, τον Αργύρη, που κάνει απέλπιδες κατά τη γνώμη μου προσπάθειες να μην τον εξαφανίσει κι αυτόν το σουπερμάρκετ της γωνίας.

«Οι πελάτες μου με σώζουν» μου λέει τις προάλλες με ύφος λυπημένο.

Πελάτες σαν τη μάνα μου, που ψώνιζε απ’ τον Παναγιώτη εδώ και 60-κάτι χρόνια. Τώρα πλέον, ο Αργύρης της πάει τα ψώνια στο σπίτι. Την αφρόκρεμα του μαγαζιού. 

Φυσικά, απόδειξη δε φέρνει ποτέ ο Αργύρης.

«Σαν πολλά δεν έδωσες για τις αγκινάρες;» της λέω προχτές.

«Έδωσα αυτά που έπρεπε», μου απαντάει αυστηρά, κόβοντας έτσι τη συζήτηση.

Το ξανασκέφτηκε όμως, και μου γυρίζει, πιο μαλακά τώρα:

«Ο Αργύρης κόβει απόδειξη για ό,τι έχει στη μόστρα. Αυτά που έχει για τους πελάτες όμως τα έχει «από κάτω». Φαντάσου να του ζητούσα απόδειξη για τις αγκινάρες. Την επόμενη φορά, όχι αγκινάρες δε θα μου ‘φερνε αλλά θα ‘μουν ‘φχαριστημένη αν μου ‘φερνε τα κοτσάνια».

Με αποστόμωσε.

ΗΧ

Once bitten...

President Vladimir Putin has ruled Russia since 1999. He has positioned himself as the leader of the world’s “socially and culturally conservative” common folk, like me, against “international liberal democracy” and all that this means. 

I am not, necessarily, referring here to transgenders; gender dysphoria, cisfemales, pansexuals, drags, criminality, anarchy, trade-unionism, freedom of Press (sic) and much much more of our “European Values”; nor to the flags we wave each time terror strikes us. I am referring to mainstream politicians who, for decades, amassed incredible fortunes (visible or hidden) by b@llshitting and impoverishing the populace: their voters.

Now, we just pay the cost of our past choices and, unfortunately, the ‘once bitten twice shy’ adage does not apply in politics; or does it?
We shall soon know.

HE Haralambides

Ολιγαρκής Αφθονία

Ας ξαναπώ για άλλη μια φορά πως, με τέτοια αντιπολίτευση, ο κ. #Τσίπρας θα παραμείνει στην καρέκλα του για πολύ καιρό ακόμα. Θα σας πω λοιπόν εγώ τι σημαίνει "ολιγαρκής αφθονία".

Το 1987 πήγα στη Σουηδία όπου και εργάστηκα 5 χρόνια. Τότε, η Σουηδία ήταν γνωστή ως "ο τρίτος δρόμος", και ήταν το λαμπρό "παράδειγμα" του Αντρέα Παπανδρέου. Διαφημίσεις δεν υπήρχαν, και αυτές που υπήρχαν ήταν για γέλια (τις βλέπαμε στο σινεμά και όχι στην "κρατική" τηλεόραση). Αν έμπαινες σε μαγαζί θα έβρισκες ένα μόνο είδος καφέ, οδοντόπαστας, παντελονιού, κοστουμιού, προφυλακτικού, ποδηλάτου, κλπ. κλπ. Η επιλογή σου ήταν από μικρή ως ανύπαρκτη αλλά ό,τι αγόραζες ήταν υψίστης ποιότητας και ποτέ δεν θα έφευγες με άδεια χέρια.

Αυτά συνέβαιναν σε μια χώρα όπου όποιος έφευγε (ή φεύγει) στο εξωτερικό, έφευγε με κατάθλιψη.

Μια χώρα γνωστή ως "επίγειος παράδεισος".

Και μια χώρα που δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τις πολιτικές της, συμπεριλαμβανομένης και της "ολιγαρκούς αφθονίας".

ΗΧ

Μια Harley Davidson 70 Μαΐων

Χωρίς πλάκα, πολύ χάζι τα κάνω τα γερόντια με τις Harley Davidson, ειδικά όταν διαλέγουν τις ώρες κοινής ησυχίας για να μας πουν με την εξάτμισή τους πως:

«εδώ είμαι κι εγώ! Κοιτάτε με! Δεν τα τίναξα ακόμα…»

Ο σημερινός ήταν πραγματικά άπαιχτος: Το μούσι μέχρι το στήθος και η αλογοουρά έως τα μισά της πλάτης. Τα δαχτυλίδια να σου πέφτει το χέρι, και το δερμάτινο, πρώτης ποιότητας, με «Harley Davidson» στην πλάτη. Το σκουλαρίκι διαμαντάκι και οι κρεμ μπότες αγυάλιστες για κάνα χρόνο και βάλε, όπως πρέπει να είναι οι μπότες ενός «ελεύθερου καβαλάρη» που ξέρει...

Την καλογυαλισμένη Harley γύρω στα 50Κ ευρώ την έκοψα, και τους Μάϊους του «καβαλάρη» γύρω στους 70.

--Πάρε κάνα σκυλάκι φίλε μου! Πιο φθηνά θα σου 'ρθει, και θα αφήσεις και πέντε δεκάρες πίσω σου, σ’ αυτούς που ακολουθούν και σε περιμένουν σαν τα κοράκια.

Άντε μπράβο.

Και άσε το Woodstock και την Route 66 για το σινεμά…

Κι εμένα, στην ησυχία της μεσημεριανής μου ανάπαυλας!

ΗΧ

Lotus Esprit, James Bond, Κυρία Θάτσερ, Brexit, Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά!

Μέρες που ‘ναι, χαζεύαμε όλοι μαζί με την οικογένεια το “The Spy Who Loved me”. Ένας James Bond είναι πάντα επίκαιρος, ιδιαίτερα στις γιορτές, ανεξάρτητα ποιος τον υποδύεται (ακόμα και ο Daniel Craig…). Και όπως έβγαινε η ‘υποβρύχια’ Lotus Esprit από τη θάλασσα, σχολίασα πως το αυτοκίνητο αυτό (παρεμπιπτόντως το αγόρασε πρόσφατα ο Ellon Musk για ένα εκατομμύριο δολάρια) ήταν κάποτε το όνειρο κάθε πιτσιρικά. Το ‘χαρτάκι’ που δεν τ’ αλλάζαμε με κανένα άλλο, ακόμα κι αν το είχαμε διπλό.

Ήταν η εποχή της απόλυτης παντοδυναμίας της Βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Τα πούλησαν όμως όλα. Μαζί με τα λιμάνια τους και πολλά άλλα πράματα. Το αποτέλεσμα; Κάποιοι έγιναν πλουσιότεροι. Πολλοί, μέσα σε μια νύχτα. Όλοι οι άλλοι όμως; Οι τέως ιδιοκτήτες του ‘πωλητηρίου’ που είχε χτιστεί με τα δικά τους τα λεφτά; Τους φόρους τους; Κάτι σαν τη Χαλυβουργική και τη Motor Oil να πούμε, που τις χρηματοδοτήσαμε με τους φόρους μας, πιστεύοντας πως θα ήταν οι πυλώνες της ευρύτερης ανάπτυξης της χώρας;

Όλοι οι άλλοι ήταν λιγότερο τυχεροί.

Η κυρία Θάτσερ δεν είχε πρόβλημα με αυτό. Υποστήριζε πως, εφόσον «όλα» τα εισοδήματα αυξάνονται, δεν πειράζει που ανοίγει η ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλούσιων. Μάλιστα, έλεγε με έξαψη στο Κοινοβούλιο, αυτό ήταν και το σωστό, σύμφωνα με την οικονομική θεωρία, γιατί είναι οι πλούσιοι αυτοί που θα επενδύσουν, ώστε να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και για τους υπόλοιπους.

Οι αγαπημένοι μου φίλοι της Αγγλαγγουρίας, της πολύ μεγάλης αυτής χώρας, ετοιμάζονται να παρατήσουν την κολεγιά μας και να δοκιμάσουν την τύχη τους. Λάθος, αλλά τους εύχομαι τα καλύτερα. Έκανα όμως πρόσφατα, και μετά από 40 σχεδόν χρόνια, μια περιοδεία στη μη-αστική Αγγλία. Επίγειος παράδεισος, όπως ήταν και τότε, ξεχασμένος από θεούς και ανθρώπους. Πολύ λίγα είχαν αλλάξει, και πολύ θα ήθελα, τώρα όπως και τότε, να ζούσα στο Torquay του Basil Fawlty, ή στο St Mary Mead της Miss Marple. Τα συμπεράσματά μου όμως ήταν λιγότερο ρομαντικά: ο μοναχικός δρόμος των μη προνομιούχων Βρετανών θα είναι πολύ μα πάρα πολύ ακανθώδης. Θα δείξει…

Καλή χρονιά,

ΗΧ

Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

Όποιος αρνείται να δει την επανάσταση των λαών κατά των ελίτ και των τραπεζών εθελοτυφλεί. Και ο υπεύθυνος για την κοσμογονία αυτή που συντελείται γύρω μας δεν είναι άλλος από το ίντερνετ. Κάποτε, 4 χώρες είχαν μοιράσει και διοικούσαν την Αφρική, χωρίς να ξέρει η αριστερά τι ποιεί η δεξιά. Η Αγγλία διοικούσε την Ινδία με μόνο και μόνο 3000 γραφειοκράτες, χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι. Το διπλανό μας χωριό δεν ήξερε καν αν υπήρχαμε. Και ήρθε το ίντερνετ να ενημερώσει τον κόσμο, παρακάμπτοντας έναν σκανδαλωδώς διαπλεκόμενο Τύπο. Μαζί με το ίντερνετ ήρθε στις οθόνες μας και το Χόλλυγουντ. Ένας ασαφής ορισμός της 'δημοκρατίας', προσαρμοσμένος στο δοκούν του καθενός, μας έπεισε πως θα έπρεπε να έχουμε δικαίωμα και στον πλούτο, ξεχνώντας πως στο μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας χιλιετίας δεν υπήρξαμε τίποτε άλλο παρά δουλοπάρικοι. 

Έχει γίνει γνωστό πως ο Donald Trump, στις διάφορες τηλεφωνικές επικοινωνίες του με Ευρωπαίους ηγέτες, χαριτολογώντας ίσως, ρωτούσε ποια θα είναι η επόμενη χώρα που θα ακολουθήσει τη Βρετανία στην έξοδο. Μέσα στη χρονιά που διανύουμε, η απάντηση είναι πολύ πιθανό να έρθει από τη Γαλλία, Ιταλία και Ολλανδία. Είναι επίσης γνωστές οι απόψεις του για τη σημασία (sic) της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, του (παρωχημένου) ΝΑΤΟ, αλλά και η προσέγγισή του στον αραβικό κόσμο, και άλλες ‘δεσποτικές’ και όχι τόσο ‘δημοκρατικές’ χώρες, απογοητευμένες και θυμωμένες από τη διακυβέρνηση Obama. Οι απόψεις Ρωσίας και Κίνας δεν διαφέρουν και πολύ από αυτές του Donald Trump, σχετικά με τη ‘βιωσιμότητα’ των θεμελιωδών Ευρωπαϊκών αξιών της δημοκρατίας, ελευθεροτυπίας, ανεκτικότητας, συλλογικότητας, πολυ-πολιτισμικότητας, ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, κλπ.

Οι αυτοκρατορίες αντεπιτίθενται και, σίγουρα, το μέλλον (και η τεχνολογία) μας επιφυλάσσει πολύ αυστηρότερα όρια σε πολλές από τις ‘ελευθερίες’ και ‘κεκτημένα’ που θεωρούσαμε δεδομένα.

Ας έχει. Προβλέπω πως το 2017 θα είναι το πιο συνταρακτικό έτος στη μακρά πλέον ιστορική μου μνήμη.

ΗΧ

Donald Trump

Αν αφήσουμε κατά μέρος το θέατρο και την παράσταση, που μόνο στόχο έχουν να διασκεδάσουν ένα συγκεκριμένο ακροατήριο, δεν βλέπω κάτι στις θέσεις του Τrump που να μην αντανακλά τις θεμελιώδεις, μακροχρόνιες, ρεπουμπλικανικές αξίες και δόγματα, ακόμα και στα ζητήματα του προστατευτισμού και της παγκοσμιοποίησης που, σήμερα, δεν απασχολούν 'μόνο' τις ΗΠΑ.

Όσοι πιστεύουν πως ο Trump είναι ‘loose cannonball’, δεν γνωρίζουν ούτε από δημόσια διοίκηση ούτε από ανθρώπινη φύση. Όπως όλοι, έτσι και ο νέος πρόεδρος θα είναι δέσμιος και όμηρος ενός ασύλληπτα πολύπλοκου διοικητικού πλέγματος, και δε θα τολμήσει ποτέ να πάρει την οποιαδήποτε απόφαση που θα ενείχε τον κίνδυνο να διαταράξει συστημικές ισορροπίες με απρόβλεπτες συνέπειες. Κι αυτό, γιατί όταν «the buck stops at the Oval Office», δεν θα έχει, όπως και κανείς άλλος πρόεδρος, τη δυνατότητα να αξιολογήσει τον κίνδυνο μιας λανθασμένης απόφασης.

Ένα θέμα με εξαιρετικό ενδιαφέρον, αν όχι και κάποιου προβληματισμού για την Ευρώπη, είναι η νέα γαιοστρατηγική  δυναμική «ΗΠΑ-Ρωσίας-Αγγλίας-Τουρκίας» που διαφαίνεται. Ας μην περάσει στα ‘ψιλά’ το ότι “Putin-May-Erdogan” ήταν οι πρώτοι που έσπευσαν να συγχαρούν τον νέο πρόεδρο. Την εξέλιξη αυτή την βλέπω θετικά, και “the proof of the pudding” θα είναι η στάση του Trump προς το Ιράν όπου προβλέπω, άμεσα, μια ουσιαστική υπαναχώρηση στις αρχικές, ακραίες, θέσεις του.

Τέλος, ελέγχοντας πλέον Βουλή και Γερουσία, ο Trump θα έχει μια αυξημένη υποχρέωση, για την οποία θα ελέγχεται συνεχώς: Να πετύχει όχι μόνο σαν πρόεδρος, αλλά και σαν Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Από μόνο του, αυτό θα μπορούσε, ίσως, να τον διαμορφώσει σαν έναν από τους πιο πετυχημένους προέδρους της χώρας του.

Ας περιμένουμε λοιπόν λιγάκι, πριν οπλίσουμε τις σφεντόνες μας.

Η. Χαραλαμπίδης   

To each his own (28η Οκτωβρίου 2016)

Αναμασημένες κοινοτοπίες θα πω και πάλι, αλλά και τι έγινε; Σάμπως φόρο πληρώνουμε όταν γράφουμε; 

Πανηγυρίσαμε πάλι και σήμερα.
Τη χρειαζόμαστε αυτή τη γιορτή.
Την αποζητά το αίμα μας.

Σαν τα μετάλλια που μας φέρνουν πού και πού οι ολυμπιονίκες μας.

Από κάπου να πιαστούμε.

«Γιατί μας το ‘χουν διαλύσει», που είπε κι ο Νιόνιος.

Έγραφε τις προάλλες φίλος πως όποιος δε μιλάει είναι συνένοχος.

Ο πόλεμος που του έγινε ήταν ανηλεής:

Κάποιος είχε "το παιδί" που έπρεπε να τακτοποιηθεί. 

Κάποιος άλλος περίμενε προαγωγή.

Ένας τρίτος είχε πελάτες που τον "διαβάζανε".
Ένας "ακαδημαϊκός" είπε πως οι φοιτητές του πρέπει να "τεκμαίρουν" από τα συμφραζόμενα.

Έναν άλλον τον κατέτρεχε το σύνδρομο του χωροφύλακα και του μεγάλου αδελφού.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Είμαστε ο λαός του καναπέ.

Της Ελένης, της Τατιάνας και της Πάνια.

Ωχ αδερφέ…

Όταν στη Μαδρίτη οι αγανακτισμένοι γέμιζαν τις πλατείες, εδώ κατέβαιναν στο Σύνταγμα κάνα δυο αργόσχολοι για να κάνουν πλάκα (όταν δεν έβρεχε).

Διάβαζα το πρωί τις τελευταίες λέξεις του Γ.Α. Μαγκάκη.

«Είναι αυτή η Ελλάδα μου;», αναρωτήθηκε στο τελευταίο του σημείωμα.

Την ίδια ερώτηση έκανα κι εγώ:

Είναι αυτή η Ελλάδα του πατέρα μου που πήρε την Κορυτσά;

Επί τα αυτά.

Δεν υπάρχει άλλη χώρα στη σύγχρονη οικονομική ιστορία που χρεοκόπησε και παρέμεινε χρεοκοπημένη 7 συναπτά χρόνια, παρά τα δισεκατομμύρια βοήθειας που λάμβανε.

Γιατί;

Γιατί εδώ κυριαρχεί η «ηγεμονία της αριστεράς».

Η ηγεμονία των άκρων.

Άκρατος νεοφιλελεύθερος σε όσα δικαιώματα κλείνει η πόρτα μου, αλλά κομμουνιστής όταν πρόκειται για τις υποχρεώσεις των άλλων.

Βολική για πολλούς η άποψη πως, αν κάτι δεν πάει καλά, κάποιος "πατερούλης" θα μας φροντίσει.

Κι όταν αυτό δε γίνεται, τότε βρίσκουμε εχθρούς.

Στη Δικαιοσύνη, στα ΜΜΕ, στους εταίρους μας.

Όλοι εχθροί.

Μια ζωή είμαστε σε πόλεμο.

Μια ζωή δίνουμε 17ωρες μάχες κατά πάντων.

Γιατί ένας ολόκληρος πλανήτης αρνείται να καταλάβει τις ευγενείς μας προθέσεις και τις θυσίες που κάνουμε για να κρατήσουμε όρθια την Ευρώπη.

Σε κανένα δεν κουνώ το δάχτυλο.

Πουθενά δεν αποδίδω ευθύνες.

To each his own.

ΗΧ

Ευρωπαϊκή κρίση

Το ότι η Ευρώπη βρίσκεται πλέον σε βαθιά υπαρξιακή κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες αυτό είναι γεγονός. Οι αιτίες όμως πάνε πολύ μακρύτερα από το συχνά προβαλλόμενο «χάσμα» μεταξύ ‘πετυχημένου βορρά και χρεοκοπημένου νότου. Και είναι δύο: 

1. Σήμερα πρέπει να ανταγωνιστούμε επί ίσοις όροις αυτούς που κάποτε μας κάνανε αέρα με μπανανόφυλλα, όταν εμείς, υπό την προστασία των κανονιών μας, παίζαμε μπριτζ και πόλο. Και η μετάβαση αυτή είναι δύσκολη όταν, για να τα καταφέρεις, πρέπει να διαλύσεις ένα κοινωνικό κράτος που μας κόστισε πανάκριβα τα τελευταία 70 χρόνια. Η υπογεννητικότητα και υπογονιμότητα δεν είναι λοιπόν τυχαίες και φοβάμαι πως -για να επαναλάβω τον Νικολά Σαρκοζί- αν δεν τις βελτιώσουμε μόνοι μας υπάρχουν πολλοί «προσοντούχοι» καλοθελητές να μας βοηθήσουν… 

2. Η εξάρτησή μας από το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο: Η Ευρώπη παρέμεινε ο «δάσκαλος που δίδασκε» και δεν εφάρμοσε ποτέ αυτό που η ίδια δίδαξε σε Αμερικάνους, Ρώσους και Κινέζους: το ότι «se vis pacem para bellum». Ώσπου να καταρρεύσει, καμιά αυτοκρατορία δεν επιβίωσε ποτέ μόνο με ουμανιστικές αξίες, αλλά και με κανόνια. Και οι κυρίαρχοι του οικονομικού παιχνιδιού σήμερα είναι αυτοί που τα κατέχουν. Στο νέο αμυντικό δόγμα της Ρωσίας, όπως πρόσφατα παρουσιάστηκε, η χώρα θα παράγει 200 μαχητικά αεροσκάφη το χρόνο, και αυτό είναι μόνο η αρχή. Η ιστορία των τελευταίων 250 χρόνων έχει καταδείξει πως καμία οικονομική ισχύς δεν είναι μακροχρόνια βιώσιμη αν δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αμυντική υπεροπλία. 

Κανείς, με άδολο συμφέρον, δεν υπήρξε ποτέ "γεράκι". Αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε θα πρέπει να λέμε και τα πράματα με το όνομά τους. Αυτό είναι χρέος και όχι επιλογή όσων οφείλουν να έχουν Λόγο.

Η. Χαραλαμπίδης

31.1.1941: Η ιστορία μιας μαγκούρας

Τη φωτογραφία αυτή την έστειλε ο πατέρας μου στη μητέρα του, και γιαγιά μου, Σεβαστή, όταν το Σύνταγμά του πήρε την Κορυτσά. 

Στην Πίνδο έχασε το μουλάρι του και την ακοή απ΄ το ένα του αυτί.* Στην Αθήνα επέστρεψε με τα πόδια, μεσ' στην ψείρα, μετά από δυο μήνες, όταν πια δεν ήλπιζε κανείς εκτός απ' τη μητέρα του. Φαίνεται κάτι πρέπει να 'ξερε 'κείνη, όπως όλες οι μανάδες του κόσμου, γιατί του άνοιξε την πόρτα και τον έβαλε μέσα, σα να 'χε πάει πριν δέκα λεπτά στο φούρνο. 

Στην επιστροφή, τον στήριζε μοναχά μια μαγκούρα, που υπάρχει ακόμα σε κάποιο σεντούκι, σε κάποια αποθήκη. 

Αν ζούσε, φέτος θα 'ταν 100. 

Χρόνια μας πολλά. 

Η. Χαραλαμπίδης

* Τα καλοκαιρινά μεσημέρια του άρεσε να την 'πέφτει' καμιά ωρίτσα, κι εμείς έπρεπε να κάνουμε ησυχία. Έτσι, πριν ξεκινήσουμε το παιχνίδι, κοιτούσαμε πάντα να δούμε "από ποιο αυτί κοιμόταν ο μπαμπάς"... 

911: 11 Σεπτέμβρη 2001

Με συντροφιά καφεδάκι και Ραχμάνινοφ, χάζευα από το λοφτ του γραφείου μου τη γαλήνη της λίμνης Κράλινγκεν, και τα μικρά ιστιοπλοϊκά βαρκάκια που τη ζωγράφιζαν πέρα-δώθε. Η τηλεόραση ανοιχτή, έπαιζε στην άλλη άκρη του γραφείου. 

Κάποια στιγμή γύρισα αδιάφορα το βλέμμα προς το γυαλί, πιστεύοντας πως έβλεπα το διαφημιστικό τρέιλερ κάποιας νέας ταινίας περιπέτειας. Ώσπου κατάλαβα τι ήταν αυτό που έβλεπα... Και τσιμπήθηκα, μη πιστεύοντας πως αυτό που έβλεπα ήταν πραγματικό. 

Μετά από λίγο χτύπησε το τηλέφωνο. Ο γαμπρός μου από τη ΝΥ, για να μου πει πως ήταν όλοι καλά. 

Από τη μέρα αυτή και μετά, η ζωή μας δε θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια. 

Ήταν 11 Σεπτέμβρη 2001. 14 χρόνια σαν σήμερα.

H. Χαραλαμπίδης

Πειράζει που δεν παράγουμε τίποτα;

Πολύ κουβέντα γίνεται τελευταία για το ότι η Ελλάδα δεν παράγει πια τίποτα και εισάγει τα πάντα, ακόμα και ελαιόλαδο.

Αν η κριτική αυτή μείνει εκεί, είναι ατελής και οδηγεί στα λάθος συμπεράσματα.

Κατ’ αρχήν, το να εισάγω όσο γίνεται λιγότερο και να εξάγω όσο γίνεται περισσότερο δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Μια τέτοια πολιτική θα είχε μεγαλύτερη σημασία σε χώρες με ελεύθερα κυμαινόμενη συναλλαγματική ισοτιμία, και ιδιαίτερα όταν η πραγματική ισοτιμία του νομίσματος είναι υψηλότερη από την ονομαστική. Κάτι τέτοιο δημιουργεί μαύρη αγορά συναλλάγματος, συχνές υποτιμήσεις, και υφεσιακή οικονομία. Στη ζώνη του ευρώ αυτό δεν είναι δυνατόν.

Το να εισάγω κάτι, όταν η τιμή του είναι ανταγωνιστική ή, με άλλα λόγια, χαμηλότερη από αυτήν που θα ήτανε αν το παρήγαμε οι ίδιοι, όχι μόνο δεν είναι κακό, αλλά είναι το ενδεδειγμένο: η διαφορά τιμής μού αυξάνει το διαθέσιμο εισόδημα και έτσι μπορώ να το δαπανήσω κάπου αλλού. Είτε σαν καταναλωτής ή σαν χώρα. Η Μάργκαρετ Θάτσερ έκλεισε τα λιγνιτωρυχεία της χώρας της γιατί παρήγαγαν με το διπλάσιο κόστος απ’ ότι μπορούσε να αγοράσει κάρβουνο απ’ το εξωτερικό. Πρόσφατα, η Κίνα έκλεισε τα μισά χαλυβουργεία της, αγοράζοντας σιδηρομετάλλευμα και χάλυβα από τη Βραζιλία και άλλες χώρες. Αυτοί είναι οι νόμοι της διεθνούς οικονομίας.

Το πρόβλημα λοιπόν, και η πρόκληση, δεν είναι το νόμισμα ή το εμπορικό ισοζύγιο, αλλά η δημιουργία μιας διεθνώς ανταγωνιστικής οικονομίας που θα μπορεί να παράγει και να πουλάει, τόσο στην εγχώρια αγορά όσο και στο εξωτερικό, σε διεθνώς ανταγωνιστικές τιμές. Μόνο αυτό μπορεί να είναι αυτοσκοπός, και μόνο αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, και πλεονασματικό εξωτερικό ισοζύγιο.

Αλλά αυτό απαιτεί σοβαρές μεταρρυθμίσεις για τις οποίες έχω γράψει πολλές φορές και δε θα τις επαναλάβω εδώ. Οι χώρες που το κατάλαβαν έγκαιρα πρόκοψαν. Οι άλλες ψηφίζουν «εισαγόμενα» μνημόνια σε 24 ώρες, και «εξάγουν» μεταμεσονύκτιες συνεδριάσεις της Βουλής που μόνο μπανανιακό γέλωτα προκαλούν σε όσους ευελπιστούμε να μας πάρουν στα σοβαρά.

Η. Χαραλαμπίδης   

Ευρώ ή δραχμή;

Το «ποιο» θα είναι το νόμισμα της χώρας δεν έχει καμία σημασία. 

Σημασία έχει το  "τι" θα είναι αυτό το νόμισμα. 

Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και το Μπολιβάρ ακόμα, αν το καρφώναμε (peg) στο ευρώ ή σε άλλο σκληρό νόμισμα. Η πραγματικότητα όμως είναι πως α) μια αδύναμη, για να μην πω ανύπαρκτη, οικονομία, όπως η Ελληνική, δεν μπορεί να επιβιώσει σε σκληρό νόμισμα όπως το ευρώ, β) ο μόνος λόγος επιλογής εναλλακτικού νομίσματος είναι για να έχουμε τη δυνατότητα υποτίμησης του. Αυτό όμως δεν ήτανε ποτέ και πουθενά η λύση, μιας και οδηγεί σε πληθωρισμό, ανεργία και ύφεση. 

Το διακύβευμα είναι να παραμείνουμε στην Ευρώπη. Όχι μόνο γιατί η ανάπτυξή μας δεν είναι δυνατή χωρίς Ευρωπαϊκή βοήθεια (ΕΣΠΑ, Σχέδιο Γιούνκερ, κλπ.) αλλά και γιατί, με τη γενικότερη κατάσταση στην εύφλεκτη Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι περιττεύουν σχολίων. 

Μια οικονομία με ελεύθερα κυμαινόμενη νομισματική ισοτιμία θα οδηγούσε τη χώρα στο 1950. Θα μπορούσε να υπάρξει εθνική στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης (και εθνικής κυριαρχίας...) σε αυτή την περίπτωση; Η απάντησή μου είναι: κάποτε ίσως. Σήμερα όχι. Και αν κάτι τέτοιο ήθελε επιχειρηθεί, αυτό θα ήταν δυνατό μόνο κάτω από μια «πεφωτισμένη δεσποτεία» όπου οι Έλληνες, απαλλαγμένοι από τον τατιανομενεγακικό καναπέ τους, και τη «μεσογειακή κουλτούρα» τους, θα δούλευαν ως υπάλληλοι με 10 ευρώ τη μέρα το πολύ. 

Αποκοπή από την Ευρώπη είναι μια επικίνδυνη ουτοπία. 

Οι καιροί μπροστά μας είναι χαλεποί, και μόνο η Ευρώπη μπορεί να βοηθήσει στη νεκρανάσταση της Ελληνικής οικονομίας, όσο γίνεται λιγότερο επώδυνα. 

Η. Χαραλαμπίδης

Cecil the lion

Σκότωσε κάποιος ένα λιοντάρι και έχει γίνει παγκόσμια κατακραυγή. Ως να μην είχαμε κάτι σοβαρότερο να ασχοληθούμε.

Τα σαφάρι και το κυνήγι άγριων ζώων στην Αφρική συνεχίζεται για τέσσερις αιώνες τώρα, και είναι πηγή εσόδων για λαούς που λιμοκτονούν. Λιμοκτονούν γιατί τους έστυψαν σαν λεμόνι οι ίδιοι υποκριτές που κόπτονται τώρα για τον Cecil και το μέλλον του πλανήτη, όταν τον χρεοκόπησαν οι ίδιοι (και κάτι οικονομολόγοι σαν τον Paul Krugman), δουλεύοντας 24 ώρες το 24ωρο για να αγοράζουν κινέζικα μαϊμουδάκια, και τουαλέτες με θερμαινόμενο καπάκι...

Άντε για να μη θυμώσω περισσότερο…

Η. Χαραλαμπίδης

Συναίνεση

Έχω γράψει πολλές φορές για το μοναδικό αυτό χαρακτηριστικό της φυλής μας: Εγώ ή εσύ. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Μαύρο ή άσπρο. Ταμπελίτσες. Σημαιάκια. Τσιτάτα. Έτσι μάθαμε κι έτσι πορευόμαστε. Γιατί δεν μας δίδαξε ποτέ κανείς την ανάλυση, τη σύνθεση, τη συναίνεση.

Οι κακοί Ευρωπαίοι, που θέλουν όλοι αναφανδόν το κακό μας, έχουν μάθει καλά αυτό το μάθημα: κάθονται γύρο από το τραπέζι, εργασία-εργοδοσία-κυβέρνηση, και δε θα σηκωθούν αν δεν βρουν εκείνη την περίφημη «κοινά επωφελή συμφωνία». Κάτι θα δώσεις, κάτι θα πάρεις.

Εμείς αντίθετα πάμε στο τραπέζι για να πολεμήσουμε. Να χτυπήσουμε το χέρι. Ξέρεις με ποιον μιλάς ρε; Ο εργαζόμενος βλέπει τον εργοδότη σαν τον εχθρό του που πρέπει να τον σαμποτάρει πάση θυσία, ακόμα και στο χώρο εργασίας. Βλέπει το βδελυρό «κεφάλαιο» που απομυζά τον εργατικό μόχθο. Ο εργοδότης βλέπει τον εργαζόμενο σαν τη λεμονόκουπα που θα πρέπει να στύψει μέχρι την τελευταία της σταγόνα. Και η κυβέρνηση βλέπει μόνο την τετραετία της, και όλους όσοι δεν είναι μαζί της να είναι εναντίον της.

Έτσι όμως, κανείς ποτέ δεν κέρδισε. Αντίθετα, όλοι χάσανε και χάνουνε. Ήλπιζα πως όλα αυτά τα 30 τόσα χρόνια στην ΕΕ κάτι θα είχαμε μάθει απ’ τους ξενέρωτους Ευρωπαίους. Έσφαλα.

Η. Χαραλαμπίδης

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Κουράστηκα να γράφω τον τελευταίο καιρό πως αυτό που γινότανε τους τελευταίους 5 αυτούς μήνες δεν ήτανε διαπραγμάτευση αλλά μια παρωδία διαπραγμάτευσης που μόνο στόχο είχε να εξαπατήσει τον Ελληνικό λαό. Γιατί, προφανώς, δεν μπορείς να διαπραγματευτείς σοβαρά και να συγκλίνεις όταν ξεκινάς από δύο εκ διαμέτρου αντίθετες φιλοσοφίες. 

Το θέμα δεν ήταν ποτέ ο ΦΠΑ, η έκπτωση στα νησιά, το ΕΚΑΣ, οι αμυντικές δαπάνες ή η μείωση των συντάξεων. Το θέμα ήταν κατά πόσον οι κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ ήταν διατεθειμένοι να κάνουν σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Με άλλα λόγια, μικρότερο Κράτος, ελεύθερες αγορές, ανοικτά επαγγέλματα, ενθάρρυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Μεταρρυθμίσεις δηλαδή που αποσκοπούν στη δημιουργία μιας σύγχρονης, διεθνώς ανταγωνιστικής οικονομίας. Το μοντέλο αυτό σήμερα είναι δυστυχώς μονόδρομος και «μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα» δεν υπάρχει πια, αν υπήρξε ποτέ.

Αντίθετα, και όπως ήδη είχε δηλώσει προεκλογικά, ο κύριος Τσίπρας και οι σύντροφοί του ήθελαν περισσότερους (υφεσιακούς) φόρους που θα συντηρούσαν ένα μεγάλο (κομματικό) Κράτος με ουσιαστικό ρόλο στην οικονομική δραστηριότητα. Το μοντέλο των δανειστών ήταν γι αυτούς η μόνη κόκκινη γραμμή, που δεν μπορούσαν όμως ποτέ να τη συζητήσουν ανοιχτά. Έτσι, συζητούσαν για άσχετα και επουσιώδη θέματα, προσπαθώντας να πείσουν ταυτόχρονα τον Ελληνικό λαό πως το πρόβλημα ήταν ο ΦΠᾼ στα νησιά! Με τον τρόπο αυτό οδήγησαν τη διαπραγμάτευση, με μαθηματική ακρίβεια, στην αποτυχία. 

Και τώρα; 

Η Ευρώπη έχει δηλώσει απροκάλυπτα πως δεν είναι πλέον διατεθειμένη να συνεχίσει να μιλάει με τον κύριο Τσίπρα και τους συντρόφους του. Πιο καθαρά δε θα μπορούσε να το έχει δηλώσει χθες ο κύριος Γιούνκερ. Και αυτό είναι το μόνο που θα πρέπει να έχει κατά νου ο ψηφοφόρος την ώρα της κάλπης. 

Τις επιπτώσεις ενός ακόμα λάθους τις έχουν περιγράψει πολλοί και δε θα τις επαναλάβω εδώ, επισημαίνοντας μόνο πως «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού». Αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Γενάρη είχαν προειδοποιηθεί. Αυτοί που θα το ξανακάνουν αύριο έχουν πάλι προειδοποιηθεί. Ας κοιτάξουν τον καθρέφτη τους και τα παιδιά τους πριν φύγουν για την κάλπη. Και εκεί θα δουν το μέλλον της χώρας τα επόμενα 50 χρόνια. Θα είναι δική τους η απόφαση αλλά και δικά τους τα αποτελέσματα.

Η. Χαραλαμπίδης