Cork: Ένα βιολί, ένα ντέφι, και μία πίντα Murphy's

 Μετά το Ρότερνταμ και το Μπέργκεν, μια μικρή ομάδα φίλων και συναδέλφων (Bill Sjostrom, Enrico Musso, Siri Strandenes) μαζευτήκαμε στο Cork (Éire), να σχεδιάσουμε το ‘ναυτιλιακό’ προ-συνέδριο του 9^ου παγκόσμιου συνέδριου μεταφορών (WCTR), που θα γινότανε τον επόμενο χρόνο (2001) στη Σεούλ της Νότιας Κορέας. Τόπος του προ-συνεδρίου θα ήτανε η μαγευτική Γένοβα, και το όλο πρόσταγμα κάτω από τη μπαγκέτα τού φίλου και ‘αδελφού’, καθηγητού Enrico Musso, της Σχολής Οικονομικών του πανεπιστημίου της Γένοβας. Το προ-συνέδριο εκείνο πήρε, απρόβλεπτα, τέτοιες διαστάσεις που λίγα ναυτιλιακά συνέδρια θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα του, με την εξαίρεση ίσως εκείνου του ΙΑΜΕ2021 που είχε οργανώσει ο Kevin Cullinane στο Hong Kong τον ίδιο χρόνο.

 Πίσω στο Cork όμως.

Μια χαρά τα πήγαμε, και η βραδιά πριν την επιστροφή, ελεύθερη.

Αλλά βραδιά κι εκείνη…

Μοσχοβολούσε η αυλή παλιά πέτρα, νυχτολούλουδα και ιδρωμένο γρασίδι. Έκαναν πάρτι τα τριζόνια, διακόπτοντας αναιδέστατα την απόλυτη σιωπή. Περίεργο πώς, κάποιες φορές, η σιωπή αποκτά μεταφυσικές ικανότητες, ιδίως άμα συνοδεύεται από μια μπουκάλα Jameson 18 και ένα Romeo y Julieta Νο.3.

 Όσπου εμφανίστηκε θορυβωδώς ο Φράνκι, χαλώντας τη μαγεία με την αγριοφωνάρα του κοκκινοτρίχη Ιρλανδού. --Get up, ya scrotes, bai! (Σηκωθείτε ρεμάλια!) να δείτε τι θα πει Ιρλανδία το βράδυ!

 Η pub του O’Sullivan ήταν μισή ώρα δρόμος με τ’ αυτοκίνητο. In the middle of nowhere. Στα χωράφια καλαμποκιού που μου θύμισαν τα cornfields στον Johnny Bravo, που γνωρίσαμε καλά όλοι όσοι μεγαλώσαμε παιδιά τη δεκαετία του 90.

 Μικρό το μέρος και καταπονημένο από το πέρασμα του χρόνου. Σανίδι το πάτωμα, διάσπαρτο από γόπες και τσόφλια αράπικου φιστικιού. Ο Φράνκι θαμώνας προφανώς, γιατί μόλις σκάσαμε μύτη έσπευσε ο Ο’Sullivan να μας χαιρετήσει δια χειραψίας. «καθίστε λίγο απ’ έξω και θα σας φωνάξω», μας είπε φωναχτά. Μέσα γινότανε το έλα να δεις, και απ’ τον καπνό «ορατότης μηδέν». Μετά από δυο τσιγάρα, περιμένοντας στην αυλή, μας οδήγησε στο τραπέζι μπροστά στο πάλκο, και χωρίς να το ζητήσουμε μπροστά μας εμφανίστηκαν διά μαγείας τρεις πίντες Murphy’s 

(στο Cork το να πιείς Guinness θεωρείται ιεροσυλία. Δεν ξέρω καν αν τη φέρνουνε γιατί, όπως λένε, με το κούνημα του φορτηγού από το Δουβλίνο μέχρις εδώ η μπύρα χαλάει. Πάντα διασκέδαζα με τα διάφορα κολπάκια του προστατευτισμού. Πριν πολλά χρόνια η Jaguar δεν εισαγόταν στην Ιαπωνία γιατί, η θέση της πίσω πινακίδας ήταν στη μέση και ο νόμος της Ιαπωνίας την ήθελε κάτω δεξιά).

 Η φασαρία ήταν τέτοια που έπρεπε να φωνάζουμε για ν’ ακουστούμε. 

Η πόρτα άνοιξε. 

Σεμνό το βήμα, σεμνό και το χαμόγελο. 

Οι θαμώνες άρχισαν να χτυπάνε τα πόδια τους στο σανίδι για το καλωσόρισμα. 

Κουαρτέτο. 

Βιολί, κιθάρα, ακορντεόν και ντέφι. Κάθισαν γύρω απ’ το τραπέζι που ήτανε γι αυτό το σκόπο πάνω στο πάλκο. 

«Ντία γκιβ» (καλησπέρα σας) είπε στα Γαλατικά το βιολί και έδωσε ένα λα μινόρε στους άλλους τρεις.

Και ξεκίνησαν. 

Tο βιολί ξετρύπωνε ηρωικά κατορθώματα τόσο παλιά όσο και ο ίδιος χρόνος. Το τύμπανο κρατούσε το ρυθμό, σαν το χτύπο της καρδιάς που θυμότανε λιμάνια, ταξίδια και ανείπωτους αποχαιρετισμούς. Και μέσα στις φωνές, τα γέλια, τα σηκωμένα ποτήρια, και τον καπνό, η μουσική γινότανε για λίγο ‘πατρίδα’ για όλους˙ ακόμα και για ‘μας, τους ‘ξενόφερτους’ .

Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν δύο ώρες. Ούτε πού πήγε η τρίτη πίντα. Ούτε πόσα τσιγάρα κάπνισα.

Φεύγοντας τους χαμογέλασα, με ένα αδιόρατο νεύμα της κεφάλας μου. Και το ανταπέδωσαν, προσκαλώντας με έτσι με τον τρόπο τους να τους πλησιάσω και να τους δώσω το χέρι. Και τι περίεργο… Κάπως διαφορετικά την ένοιωσα αυτή τη χειραψία. 

Η ‘κιθάρα’ έβγαλε από τη θήκη της ένα δισκάκι. Στο εσώφυλλο γράψανε τα ονόματά τους. 

Πού να βρίσκεται άραγε; 

Πού θα πάει; Θα το βρω. 

Την επομένη ο Φράνκι είχε υποσχεθεί να μας πάει στο Cobh: την τελευταία Ευρωπαϊκή στάση του Τιτανικού πριν σαλπάρει για το πρώτο και τελευταίο του ταξίδι.

Ρότερνταμ, Έτος Κυρίου 2026, Μάρτης.

ΗΧ