Αλέξης Τσίπρας et al

Έξυπνο παιδί.
Διαβασμένος, ετοιμόλογος, και ψύχραιμος.
Κουλ, που λέμε.
Και παν’ απ’ όλα ικανός να συνθέτει και ν’ αναλύει τη ‘μεγάλη εικόνα’.
Σπάνια χαρίσματα στην εποχή μας.

Τον φαντάζομαι σε δέκα χρόνια από τώρα, αν άφηνε τις ανοησίες του τύπου «εμείς είμαστε από άλλο ανέκδοτο» και έβαζε γραβάτα.
[γιατί αν δεν το κάνει , φοβάμαι πως θα παραμείνει ‘ανέκδοτο’]

Γράφοντας το ‘ακρίδες και μέλι’ παρακάτω, μου ‘ρθε πάλι στο νου το κόμμα του, αλλά και ένα απ’ τα στελέχη του. Και για να μην λέω πάλι ονόματα, και να εξάπτω τη φαντασία σας, ας τον πούμε «ο κύριος κουκουλοφόρος».

Κάθε φορά που τον ρωτάνε αν καταδικάζει τη βία των κουκουλοφόρων, η απάντηση του είναι πάντα η ίδια: «πρέπει να καταδικάζουμε κάθε μορφής βία, συμπεριλαμβανόμενης και της κρατικής».
Συνηθισμένη πρακτική για να μην παίρνουμε θέση όταν δεν μας βολεύει:
Αχλάδια και μήλα μαζί, έτσι ώστε να μη μπορούμε να προσθέσουμε.
Ή να συμψηφίσουμε.[1]

Και δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής ένας χριστιανός να τον ρωτήσει:
Κύριε Κουκουλοφόρε, αν υποθέσουμε ότι η συντεταγμένη Πολιτεία στην οποία δημοκρατικά έχουμε επιλέξει να ζήσουμε αποδέχεται αυτό που εσείς ονομάζετε ‘κρατική βία’, τότε καταδικάζετε ή όχι τη βία των κουκουλοφόρων;

Πολύ θα μ’ ενδιέφερε ν’ ακούσω την απάντησή του.
Κατά προτίμηση προεκλογικά..

Η. Χαραλαμπίδης
[1] non-additive utility functions το λένε αυτό κάποιοι οικονομολόγοι.

Locusts and honey

Στα 20 της αποφάσισε να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου.
Έτσι έγινε, νόμιμα, ο Thomas Beatie.
Αμερικανός.
Αποφάσισε όμως να κρατήσει και το γυναικείο αναπαραγωγικό της σύστημα γιατί, λέει, θα μπορούσε κάποτε να θελήσει να κάνει παιδί.
Έτσι κι έγινε.
Παντρεύτηκε τη Νάνσυ, αγόρασαν σπέρμα, και έκαναν ένα κοριτσάκι.
Δώδεκα χρονών είναι σήμερα το παιδί και πάει σχολείο.
Κι εκεί, θα πρέπει να απαντήσει στους συμμαθητές του –το ίδιο το παιδί και όχι ο Θωμάς- ποιος είναι ο μπαμπάς του και ποια η μαμά του.
Ο Θωμάς είναι και πάλι έγκυος.
Και βγήκε να το διαφημίσει περίφανα σε εφημερίδες και κανάλια.
Οι κιτρινοφυλλάδες το έκαναν πρώτη είδηση.
Το ίδιο όμως έκανε και το BBC.
Και αυτό δεν μου άρεσε καθόλου.
Μετά από πολύ σκέψη λοιπόν έγραψα το παρακάτω γράμμα.
Σχόλια ευπρόσδεκτα.
~~

Mr. Mark Thompson
Director General
British Broadcasting Corporation
Broadcasting House, Portland Place
London W1A 1AA
United Kingdom

Re: http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/7728513.stm

Sir:

Shemales they are called.
Interestingly, they are not as few as one might think.
Inter alia, as I am told, they enjoy great sex.

"Abyss is the human mind" we use to say in Greek.

Who is to say what is right and what is wrong?
Who is to decide what is sick and what is healthy?
Isn't democracy and 'life' itself all about diversity and pluralism?
This is indeed so.
However, the minute we agree to be (and remain) members of an organised society, we also tacitly agree to go by its norms.
One of such norms is that deviant behaviour is acceptable -I would say it should be tolerated- as long as it does not provoke or offend commonly accepted societal conventions (Το κοινό αίσθημα for your Greek readers).
If we do not accept this fundamental principle, the alternative is simple:
John the Baptist has offered it to society: locusts and honey in the desert.
This note is not therefore about Mr. Beatie's deviation; this I respect, as long as the health care system he has used to pursue it is not funded by taxpayer money; something like this would make me a very unhappy taxpayer.
The note is about your decision to publicize his deviation to the millions of readers of your site; to raise his deviation to an issue worth reading about.
In other words, this note is about the role of the media -even those as respected as your good selves- in an organized society.
Mr. Beatie's deviation is respected and accepted.
Your article is not.

Sincerely,

HE Haralambides
Rotterdam
The Netherlands

PS: I leave publication of the above at your discretion and courage!

Πέτρος Τατούλης

Γιατί;
Γιατί η ομερτά;
Γιατί κρύβονται όλοι πίσω από το δάκτυλό τους και δεν τον ξεσκεπάζουν;
Τον Βασίλη περιμένετε να το κάνει;
Ε, λοιπόν για κάντε κλικ εδώ:
http://www.greekliberals.net/civilaction/content/view/454/209/

Είναι η ιστοσελίδα του δεύτερου συνεδρίου της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στις 18 Οκτωβρίου.
Εκεί, ανάμεσα στους ομιλιτές, θα βρείτε τον κύριο Τατούλη αλλά και άλλα ‘ενδιαφέροντα’ ονόματα...
Γιατί λοιπόν η ομερτά και ποιον εξυπηρετεί;

Η. Χαραλαμπίδης

Νότια Οσετία

Ρωσία. Η τρομαχτικότερη πολεμική μηχανή στον πλανήτη.
He flexed his muscles.
Έκανε ποντίκι, ο Πούτιν, όπως λέμε εμείς.
Επίδειξη στρατιωτικής ισχύος είναι.
Προς γνώση και συμμόρφωση.
Γεωργιανών και ‘άλλων’.
Disproportionate. Είπε ο Πλανητάρχης και η Κοντή Λίζα.
Έπρεπε δηλαδή να το κάνει πιο ‘ήπια’ και πιο συγκρατημένα.
Λίγο έγκυος, που λέμε.[1]

Η ενέργεια του Πούτιν ήταν αναμενόμενη.
Είχε προειδοποιήσει ότι θα το κάνει, πολλές φορές, αλλά και τη στιγμή που η Αμερική και κάποιες χώρες της ΕΕ αναγνώριζαν το Κόσσοβο.
-Το Κόσσοβο είναι ιδιάζουσα περίπτωση, είχε πει τότε η Κοντή Λίζα.
-Και αναγνωρίζοντάς το δεν σημαίνει ότι ενθαρρύνουμε άλλα αποσχιστικά κινήματα, είπε.
Η Νότια Οσετία όμως φαίνεται πως δεν είναι ιδιάζουσα περίπτωση, γιατί ή ίδια κάλεσε τους Ρώσους να σεβαστούν την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας!
Και οι Ρώσοι βέβαια είδατε που τη γράψανε.
Και αυτήν, και την αντιπροσωπεία της ΕΕ, και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Θα μπορούσε να μου πει κάποιος ποια είναι η διαφορά μεταξύ Κοσσόβου και Οσετίας;
Τουλάχιστον οι Οσέτιοι, φυλή του Καυκάσου, είναι Έθνος, σε βάθος αιώνων, με δική τους γλώσσα και –μας αρέσει δεν μας αρέσει- Ρώσοι πολίτες είναι οι πιο πολλοί, με Ρωσικά διαβατήρια.

Αλλά ποιος υποδαυλίζει και παρακινεί τέτοιες καταστάσεις;
Ποιος ενθαρρύνει μικρές χώρες να προκαλούν και να γίνονται προβοκάτορες;
Γιατί, δεν κατάλαβα, από πού κι ως πού, όταν μίλησε χθες στο ΒΒC ο Σακασβίλι είχε πίσω απ την πλάτη του τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Πόσο αφελής πρέπει να’ σαι για να προκαλείς με τέτοιο τρόπο μια υπερδύναμη σαν τη Ρωσία;

-Διακηρύξτε εσείς την ανεξαρτησία σας και ‘δω είμαστ’ εμείς. Είπαν στο Κόσσοβο.
-Προβοκάρετε την Ελλάδα κι εδώ είμαστε ‘μεις. Όταν έρθει η ώρα να κάτσουμε στο τραπέζι στο Βουκουρέστι θα ενδώσουν και δεν θα βάλουν βέτο οι Έλληνες. Είπαν στους Σκοπιανούς.
-Μη φοβάστε. Ελάτε στο ΝΑΤΟ κι εδώ είμαστε ‘μεις. Είπαν στους Γεωργιανούς.

Και ιδού τ’ αποτελέσματα.
Η Σερβία δεν θα μπει στην ΕΕ αν η τελευταία αναγνωρίσει το Κόσσοβο (που δεν θα γίνει ποτέ φυσικά, μιας και αυτό απαιτεί ομοφωνία).
Τα Ρωσικά στρατεύματα θα παραμείνουν στην Οσετία για να ‘προστατεύσουν’ Ρώσους πολίτες. Όπως ακριβώς έγινε με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Στο δημοψήφισμά τους οι Οσέτιοι προέκριναν την ένωσή τους με τη Ρωσία. Πιθανότατα αυτό και θα γίνει, μιας και επανασύνδεση με τη Γεωργία είναι πλέον αδύνατη.
Όσο για τους Σκοπιανούς, τον περασμένο Ιούνιο σας είχα πει (αλλά δεν το είχα γράψει) ότι, αμέσως μετά το Βουκουρέστι, αμερικανός καθηγητής, με ‘μυστήριες’ διεθνείς δραστηριότητες, όπως ελέχθη, είχε γράψει ένα εκτενές άρθρο στο Der Spiegel, λέγοντας πως το επόμενο βήμα των Σκοπιανών θα έπρεπε να είναι το να εγείρουν θέμα μακεδονικής μειονότητας.
Όπως ακριβώς και έγινε.
Χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο;


Η Χαραλαμπίδης

[1] για να πούμε και του στραβού το δίκιο, μπορεί να είναι κι έτσι. Ακούω πως Ρωσικά μαχητικά χτύπησαν στόχους στη Νοτιοδυτική Γεωργία, προσπαθώντας να ‘βρουν’ τον πετρελαιαγωγό Μπακού-Σεϋχάν. Ο αγωγός αυτός είναι ένας από τους μακρύτερους και πιο δαπανηρούς στον κόσμο. 1,700 κακοτράχαλα και δύσβατα χιλιόμετρα. Φέρνει το πετρέλαιο των Αζέριων, μέσω Γεωργίας και Τουρκίας, στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Στατιστικές διαφθοράς

Άκουσα σήμερα ότι οι εξεταστές του Υπουργείου Μεταφορών, αυτοί δηλαδή που σου δίνουν ή όχι το δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου, τα πιάνουν. Επίσης άκουσα ότι μέλη των οικογενειών τους έχουν, λέει, σχολές οδηγών!

What else is new?
Λες και δεν το ξέραμε, χρόνια τώρα, ότι αν δώσεις τα ‘απαραίτητα’ στο δάσκαλο, όχι μόνο δεν χρειάζεται να εξεταστείς, αλλά σου φέρνει το δίπλωμα όμορφα κι ωραία στο σπίτι με πολλές ευχαριστίες.

Είναι λοιπόν οι εξεταστές αυτοί, λέει το ρεπορτάζ, οι τρίτοι σε διαφθορά. Πρωταθλητές οι εφοριακοί, με αργυρό στους υπάλληλους της πολεοδομίας.

Αυτά εμένα με αφήνουν αδιάφορο. Αυτό που έχει ενδιαφέρον, θα συμφωνήσετε, είναι ότι όχι μόνο τα γνωρίζουμε όλα αυτά, αλλά συλλέγουμε και στατιστικά στοιχεία σε βάθος χρόνου!
Χρονολογικές σειρές, που λέμε.
Κάνα οικονομετρικό μοντέλο μας λείπει μόνο, αλλά πού θα πάει θα το δούμε κι αυτό.
Τι έγινε εκείνο το "μέτωπο κατά της διαφθοράς" Κύριε Πρωθυπουργέ;

Η. Χαραλαμπίδης

Euro 2008: Σουηδία-Ελλάς 2-0

Ή του ύψους, ή του βάθους.
Ποια άλλη χώρα έχει τέτοιες εκφράσεις;

-Τέτοιο ποδόσφαιρο δεν θα ‘πρεπε να ‘χει θέση στη διοργάνωση. Είπε ο Ολλανδός παρουσιαστής.

Να σας πω κι εγώ κάτι;
Αν είναι να ‘χω τέτοιο ‘βάθος’, να μου λείπει το ‘ύψος’ της Λισσαβόνας.
Χίλιες φορές η μετριότητα της σταθερότητας.
Που προάγει την έρευνα, την ανάπτυξη και την πρόοδο.
Και πάνω απ' όλα την αξιοπιστία.
Ή μήπως κάνω λάθος;

Η. Χαραλαμπίδης

Αλαβανισμός

Στη Βουλή, ο Σαρκοζί κατέβηκε και χαιρέτισε τα πρώτα έδρανα.
Παπανδρέου, Κακλαμάνη, Έβερτ, Παπουτσή, κλπ.
Ο Κύριος Αλαβάνος καθόταν πιο πίσω κι έτσι κατέβηκε το διάδρομο να χαιρετίσει κι αυτός.
Με ανοιχτό πουκαμισάκι και μπλουτζίν.
Ή, αν δεν ήταν μπλουτζίν, ήταν κάτι αντίστοιχο που είχε να σιδερωθεί γύρω στους έξη μήνες.

Και κάτι ακόμα που έχει κι αυτό ενδιαφέρον.
Όταν ο Σιούφας προσκάλεσε τον Σαρκοζί να λάβει το Βήμα ενώπιον του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, στην αναφορά του ονόματος του Προέδρου μας όλη η Βουλή χειροκρότησε.
Εκτός από τον Κύριο Αλαβάνο.
Θα μου πεις τώρα, με το παντελόνι του Κυρίου Αλαβάνου ασχολείσαι;
Όχι βέβαια.
Μόνο με την κουκούλα του.
Και όσο δεν τη βγάζει, ή δεν την καταδικάζει, και όσο υπάρχουν κάποιοι που εξακολουθούν να του δίνουν μικρόφωνο, εγώ θα ασχολούμαι.

Η. Χαραλαμπίδης

Ελλάς-Γαλλία-Νέα Συμμαχία

Ο πωλητής απασών των πωλητών.
Ο ηγέτης απασών των ηγετών.
Το δικό μας το παιδί.
Ο συμπατριώτης μας από τη Θεσσαλονίκη.
Σε 20 λεπτά τα είπε όλα.
Αυτά που θέλαμε να ακούσουμε κι ακόμα παραπάνω.
Κρεμάστηκε η Ελλάδα από τα χείλη του.
Για την Ευρωπαϊκή Άμυνα: «η Ευρώπη είναι η μεγαλύτερη και ισχυρότερη οικονομική δύναμη στον κόσμο. Αλλά τι δύναμη είμαστε αν δεν μπορούμε από μόνοι μας να εγγυηθούμε την ασφάλειά μας;»
Για τη Μεσογειακή Ένωση: «θέλοντας να γυρίσουμε την πλάτη στο παρελθόν μας (σ.σ. αποικιοκρατία), παρά λίγο να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον μας».
Για την Ένταξη της Τουρκίας: «ούτε κι εδώ διαφωνούμε», είπε με ένα παμπόνηρο χαμόγελο. «Γιατί σαν μισός Έλληνας ξέρω καλά πώς γίνεται άλλα να λες δημόσια κι άλλα να εννοείς..» [σ.σ. ιδιαίτερη σχέση θέλει η Γαλλία, ένταξη (λέμε ότι θέλουμε..) εμείς].
Για το Σκοπιανό: «Θυμάστε τι είπα στο Βουκουρέστι. Η Γαλλία ‘διάλεξε’ Ελλάδα..»

Πάνω απ’ όλα όμως, εκείνο που πούλησε ήταν η προσωπική του γοητεία:
-Χώθηκε μεσ’ στο πλήθος να σφίξει χέρια (σε απόγνωση των ανδρών ασφαλείας του) όταν άκουσε ‘vive la France’ απ’ τους πιτσιρικάδες στο πεζοδρόμιο.
-Μασουλούσε όταν τον προσφωνούσε ο Παπούλιας στο γεύμα.
-Μαύρο δερμάτινο πλεκτό χαϊμαλί στο δεξί καρπό.
-Και το φανελάκι για λίγο jogging στο τέλος.

-Είδες τι μπορεί να κάνει μια Κάρλα Μπρούνι; μου ‘πε με παράπονο ο Περικλέας μου, όπως ρουφούσαμε ένα παγωμένο Βαρέλι Σιγάλα κάπου ‘κει ανάμεσα Καλλιθέας και Μοσχάτου..

Φρεγάτες, μαχητικά Ραφάλ, αντιαρματικά, APCs.
Tα πάντα για χάρι του.
Αλλά να μη μας φέρει την Κάρλα στην Αθήνα;
Αυτό δεν θα του το συγχωρήσουμε ποτέ.
Jamais!

Η. Χαραλαμπίδης

Βαγγέλης Μεϊμαράκης

Τον έφερε’ και τον ‘παρέδωσε’ στη Βουλή των Ελλήνων μετά βαΐων και κλάδων ο Βαγγέλης.
-Πού να το φανταζόταν ο παππούς μου, είπε ο Σαρκοζί, όταν πριν από 35 χρόνια άφηνε τη Θεσσαλονίκη, ότι ο μικρούλης εγγονός του που τον υπεραγαπούσε θα επέστρεφε ως Πρόεδρος της Γαλλίας;
Και πού να το φανταζόταν ο Βαγγέλης, σκέφτηκα εγώ, ότι 35 χρόνια μετά τις ντουντούκες και τις αφίσες της Παντείου το 1974, έ Βαγγέλη, θα παρελάμβανε τον Σαρκόζι σαν Υπουργός Άμυνας;
Έχει ο καιρός γυρίσματα.

Η. Χαραλαμπίδης

Κουκουλοφόροι

Δημοκρατία.
Όπως έχουμε ξαναπεί, στη χώρα μας δημοκρατία είναι να κάνεις ό,τι σε φωτίσει ο Θεός.
Αν είσαι φοιτητής πιάνεις τον πρύτανη του ΑΠΘ απ το λαιμό να τον πνίξεις. Τα κάνεις όλα λίμπα στη Νομική και στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.
Καις τη σημαία της χώρας σου στον άγνωστο στρατιώτη.
Πετροβολάς βιτρίνες και καταστρέφεις ιδιωτική και δημόσια περιουσία.
Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια κουκούλα, κάνα τσεκούρι, μερικούς λοστούς, κάνα δυο αλυσίδες και τα συναφή.
Και κανείς ποτέ δεν σε πειράζει.
Γιατί αυτό θα ήταν φασιστικό και κρατική βία.
Χρόνια τώρα, Βασίλη, με ρωτάς ποια είναι τα παιδιά αυτά.
Και χρόνια τώρα σου απαντώ ότι ρωτάς τον λάθος άνθρωπο.
Ρώτησε καλύτερα τον κύριο Αλαβάνο.
Που τα παροτρύνει και τα υποθάλπει.
Ή, ακόμα καλύτερα, ρώτησε τα ΜΜΕ εκείνα που εξακολουθούν να του δίνουν βήμα και μικρόφωνο. Και έτσι, υπόσταση.


Η. Χαραλαμπίδης

Αλέκος Αλαβάνος

Τι σφαλιάρα κι αυτή!
Τραντάχτηκε το Κοινοβούλιο.
«εγώ δεν είμαι παιδί του κομματικού σωλήνα» είπε ο Γιώργος Αλογοσκούφης στον Κύριο Αλαβάνο. «εσείς να μας πείτε πού και πότε έχετε δουλέψει στη ζωή σας».
«το βιογραφικό μου είναι στην ιστοσελίδα της Βουλής» ήταν το μόνο που είχε να αντιπαραθέσει ο Κύριος Αλαβάνος.
Ανέτρεξα λοιπόν και το βρήκα.
Στην ιστοσελίδα του Συνασπισμού.
«έχει εργαστεί ως οικονομολόγος και δημοσιογράφος» λέει το βιογραφικό.
Πού και πότε εργάστηκε ο Κύριος Αλαβάνος είναι άνευ σημασίας φαίνεται και έτσι δεν αναφέρονται..
«έχει εργαστεί ως οικονομολόγος και δημοσιογράφος»
Εγώ μια φορά ησύχασα.
Τι, έτσι εύκολα νομίζεις ότι μπαίνεις στη Βουλή κύριε Αλογοσκούφη;

Η. Χαραλαμπίδης

Παρασημοφόρηση

Decorated with the Golden Cross of the Order of the Phoenix by the President of the Hellenic Republic

(left: HE Ambassador Konstantinos Rallis doing the honours on behalf of HE Mr. Karolos Papoulias, President of Greece; right: Professor Haralambides)


Σκέφτηκα πολύ αν θα ‘πρεπε να το ανεβάσω αυτό Βασίλη.
Για μας τους ακαδημαϊκούς (α-γκαντέμης όπως μας αποκαλεί φίλος εφοπλιστής) η μόνη αρετή, λένε, θα έπρεπε να ήταν η σεμνότητα.
Η αυτοδιαφήμιση μόνο μειδίαμα προκαλεί, λένε, ενώ το έργο μας μιλάει από μόνο του.
Έτσι και είναι.
Είπα όμως τελικά να το βάλω.
Για την ιστορία.
Για να καταγράψω την ύψιστη τιμή.
Για να πω ένα ταπεινό ευχαριστώ στην Ελλάδα.
Να, έτσι, γιατί ήταν ένα όμορφο απόγευμα ανάμεσα σε καλούς φίλους.

Η. Χαραλαμπίδης

Δια βίου εκπαίδευση..

Ξέρετε τον Peter Mandelson; Τον Πέτρο που πάει παντού;

Ο Πέτρος λοιπόν είναι ο Ευρωπαίος Επίτροπος, αρμόδιος για θέματα εξωτερικού εμπορίου. Όταν δεν ασχολείται με τις μπανάνες[1], περιφέρεται ανά τον κόσμο εξυμνώντας τις αρετές της παγκοσμιοποίησης. Έτσι τον άκουσα κι εγώ πέρσι τα Χριστούγεννα στις Βρυξέλλες.

Πρέπει λέει να αφήσουμε την παγκόσμια οικονομία να κάνει την δουλειά της απερίσπαστη για το καλό όλων μας, κι αν η ακατάσχετη τρεχάλα της σηκώνει πολύ κονιορτό, δεν έχουμε παρά να καταβρέχουμε πού και πού με προοδευτικές (αναδιανεμητικές) και άλλες κοινωνικές πολιτικές.

Μέχρις εδώ καλά.

Δεν πρέπει, μου είπε, να προστατεύουμε τις θέσεις εργασίας (που θα χαθούν θέλουμε δε θέλουμε) αλλά τον εργαζόμενο.

Και εδώ καλά.

Αλλά για να βοηθήσουμε τον εργαζόμενο, λέει ο Πέτρος, πρέπει κι αυτός να βοηθήσει λιγάκι τον εαυτό του. Να γίνει πιο προσαρμοστικός. Πιο ‘εύκαμπτος’ εργασιακά, σαν τον Αμερικάνο. Με πιο ευλύγιστη ραχοκοκαλιά. Ανοιχτός στη γνώση και στην μάθηση. Αυτό που λέμε σήμερα δια βίου εκπαίδευση. Τι σημαίνει αυτό; Με απλά λόγια, παίρνεις τον καπνεργάτη απ’ την Ξάνθη και τον εισαγάγεις στη βιοτεχνολογία. Την κορδελιάστρα απ’ τον Κορυδαλλό την μαθαίνεις γενετική ή νανοτεχνολογία. Το σκύλο νέα κόλπα, το γάιδαρο καινούργια περπατησιά.

Αυτή η ‘προσαρμοστικότητα’ μου έφερε στο νου τον διαφημιστή του Πατάκα. Αν δε το ξέρετε το ανέκδοτο, έχει ως εξής:

Ο Πατάκας είχε μια ψιλοβιοτεχνιούλα που έφτιαχνε καρφιά. Μαύρα χάλια όμως οι δουλειές (φθηνότερες βλέπεις οι κινέζικες πρόκες), και άγχος τεράστιο ο Πατάκας. Μια μέρα του λέει ο κολλητός του ο Κυρίτσης: Ρε συ Πατάκα, όλοι σήμερα λίγο ως πολύ διαφημίζουν. Σε εφημερίδες και περιοδικά, κάνα σποτάκι στην τηλεόραση, κάτι τέλος πάντων. Πώς δηλαδή περιμένεις να σου ‘ρθει η Αθηνά στο μαγαζί; Από μόνη της; Κούνα και συ λίγο ρε ευλογημένε το χεράκι σου.

Πεπεισμένος ο Πατάκας για τα αδιαμφισβήτητα οφέλη της διαφήμισης, μια και δυο πάει σ’ ένα μεγάλο διαφημιστικό γραφείο.

-Καλημέρα σας, τι μπορούμε να κάνουμε για σας; Τον ρωτά η ρεσεψιονίστ σε άπταιστα παγκοσμιοποιημένα νεοελληνικά (what can we do for you, δηλαδή).
-Το και το σας παρακαλώ, λέει ο Πατάκας, γιατί δεν πάει άλλο το πράμα και δεν με βλέπω καθόλου καλά. Και είναι και το μπαλκόνι μου στον τέταρτο.
-Ακολουθήστε με σας παρακαλώ κύριε Πατάκα, απαντά η μικρή.

40 τετραγωνικά το γραφείο του διευθύνοντος συμβούλου. Απ’ την πόρτα μοσχοβολούσε Dunhill aftershave. Hermès η γραβάτα, με ασορτί μαντηλάκι. ΜΒΑ από το Rotterdam School of Management στον τοίχο. Gel στο μαλλί. Prada το κουστουμάκι.

-Κύριε Πατάκα, ήρθατε στο καλύτερο διαφημιστικό γραφείο της Αθήνας. Η φιλοσοφία μας επικεντρώνεται στις ανάγκες του πελάτη. Προσπαθούμε να προσαρμόζουμε τις υπηρεσίες μας στις ιδιαιτερότητες του πελάτη, με τρόπο που να προσθέτουν αξία στις παραγωγικές του διαδικασίες. Μπλα μπλα μπλα κύριε Πατάκα. Τι με σπούδαζε τόσα χρόνια ο πατέρας μου κύριε Πατάκα. Κάποιος πρέπει τώρα να πληρώσει κύριε Πατάκα. Ελάτε την άλλη βδομάδα να σας εντυπωσιάσουμε κύριε Πατάκα.

Πάει λοιπόν την άλλη βδομάδα ο έρμος ο Πατάκας, «καλώς ήρθατε κύριε Πατάκα». Ουισκάκι; Από ‘δω σας παρακαλώ. Γιγαντοοθόνη στον τοίχο. Χαμηλώνουν τα φώτα. Richard Straus μουσική. Also sprach Zarathustra. Ζουμάρει ο φακός. Γολγοθάς στο κέντρο. Σταυρός στο χώμα. Πάνω στο σταυρό ο Χριστός. Δεξιά και αριστερά Ρωμαίοι. Καρφώνουν και τραγουδάνε ρυθμικά:

-Τάκα τάκα τάκα τάκα, τα καρφιά είναι Πατάκα.

Πετάγεται πάνω ο Πατάκας έξαλλος.
-Αλήτες. Απατεώνες. Σκιτζήδες. Βαλτοί είστε ρε να με καταστρέψετε; Πληρωμένοι είστε ρε κερατάδες;
Ο Δουσού μυρωδάτος και χαμογελαστός, κουλ που λέμε, μπαίνει στο δωμάτιο.
-Πώς κάνετε έτσι κύριε Πατάκα; Το σποτάκι είναι φανταστικό και πρωτότυπο. Αλλά αν δε σας αρέσει εδώ είμαστε ‘μεις. Δε θα χαλάσουμε τις καρδιές μας. Ελάτε σε μια βδομάδα.

Ξαναπάει σε μια βδομάδα ο Πατάκας, «χαίρετε», ουισκάκι. Καθίστε. Χαμηλώνουν και πάλι τα φώτα. Ζαρατούστρας κρεσέντο. Γολγοθάς. Στο χώμα ο Σταυρός. Άδειος όμως αυτή τη φορά. Στο βάθος, ο Χριστός να τρέχει μπροστά, πίσω του ο Ρωμαίος να τον κυνηγάει με το σφυρί στο χέρι, και πίσω απ’ τον Ρωμαίο ο Εκατόνταρχος να τρέχει κι αυτός με τη γλώσσα δυο πήχεις έξω, φωνάζοντας λαχανιασμένα στον Ρωμαίο:

-Δε σου είπα βρε μαλάκα τα καρφιά να ‘ναι Πατάκα;

Εκείνο το βράδυ πήδηξε ο έρμος ο Πατάκας.
Απ το μπαλκόνι της Καρνεάδου.
Με το DVD στην τσέπη του.
Κι άντε τώρα ο Μάκης να βρει τι γίνανε πεντέμισι εκατομμύρια πρόκες.

Η. Χαραλαμπίδης

[1] Αν δεν το ακούσατε, έχασε η Ευρώπη την προσφυγή των ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και προσπαθεί τώρα ο Πέτρος, με σοφιστείες, να τα μπαλώσει. Tip: Αγοράστε μετοχές Chiquita!

Υπόγειο

1989
Πολωνία.
Φλεβάρης, πάνω σ' ένα πλοίο του Πολωνικού ναυτικού.
Η θάλασσα choppy. Να σου πέφτουν τα νύχια απ’ το κρύο.
Το αλάτι του παγωμένου αέρα να σου τρυπάει το κόκκαλο.
Διασχίσαμε τη Βαλτική.
Δέσαμε Świnoujście, και με αυτοκίνητο στο Szczecin.
Έφαγα ένα ολόκληρο πρωϊνό στο δρόμο, να βρω κάτι να του πάρω.
Ένα κακοφτιαγμένο αρκουδάκι είχε όλο κι όλο να προσφέρει η θλιμμένη, κομμουνιστική ακόμα, Πολωνία.
Στο γυρισμό, το κουβαλούσα με καμάρι στα χέρια.
Το ‘χει ακόμα κάπου κάτω στο υπόγειο.
Μέσα σ' ένα κοφινάκι.
Που του 'χε πάρει η Ντόλη.
«για να συμμαζεύεις τα παιχνίδα σου»
Μαζί με όλα τ’ άλλα παιχνίδια του.
Μια διχάλα.
Που ‘χαμε κόψει στη Κέρκυρα.
Να φτιάξουμε σφεντόνα.

Σήμερα έγινε 19.
Είχαμε συμφωνήσει να φάμε μαζί το βράδι.
Δεν τα καταφέραμε όμως.
Έπρεπε να πάει σ’ ένα πάρτι.

Δεν κατεβαίνω πια συχνά στο υπόγειο.
Είναι και η σκάλα στενή..

Η. Χαραλαμπίδης

Στη χώρα της ανθισμένης κερασιάς

Είχα ένα συνάδελφο.
Έχω πρέπει να πω, αφού μια χαρά είναι ο άνθρωπος, ζωή να ‘χει.
Σύνταξη μόνο πήρε πρόσφατα και άραξε.
Μεγαλύτερός μου κατά πολύ, βλέπεις.
Πάντα είχα αυτό το κόλλημα να κάνω παρέα με μεγαλύτερούς μου.
Κλοτσοσκούφι παίζαν’ οι φίλοι μου στην παραλία, στο καφενείο του νησιού την έβγαζα εγώ να βλέπω (και να ακούω) τους γέρους να παίζουν τάβλι (έτσι έμαθα Πίτσο...).
-Κάτι παραπάνω από ‘μενα θα ξέρουν αυτοί, έλεγα, και προσπαθούσα να ακούσω, να μάθω, να αποτυπώσω.
Για λιπάσματα, ελιές, γιδοπρόβατα, καράβια, θάλασσες, μακρινούς τόπους.
Θυμάμαι ακόμα να μιλάνε για το Σιάμ, την Ινδοκίνα, την Μπιάφρα και την Κεϋλάνη.
Μυστήριο τραίνο ήμουν από παιδάκι..

Τον Hideo τον γνώρισα αλλιώς.
Όταν, νεώτεροι, γυρίζαμε από συνέδριο σε συνέδριο ‘κάνοντας καριέρα’, καπνίζαμε πολύ και οι δύο. Μανιώδης καπνιστής ο Hideo, κουβαλούσε πάντοτε μαζί του ένα μικρό τασάκι τσέπης! Στη δεξίωση λοιπόν, ο πρώτος που θα ‘αναζητούσα’ ήταν ο Γιαπωνέζος φίλος μου!
Έτσι, απ’ το τσιγάρο, ξεκίνησε μια φιλία που κράτησε σχεδόν 25 χρόνια.

Τον περασμένο Φλεβάρη είχα να δώσω μια διάλεξη στο Τόκιο, προσκεκλημένος της Ιαπωνικής Κυβέρνησης. Την ‘κοπάνησα’ λοιπόν μια ολόκληρη βδομάδα και πήρα και τον Ευκλείδη μαζί.
Πρώτη φορά πατέρας-γιος μόνοι τους χωρίς ‘παρεμβολές’.
Οσάκα, Κιότο, Τόκιο.
Πλάκα είχε.

[και όπως οι σκύλοι ‘μαρκάρουν’ τον περίπατό τους, έτσι κι εγώ έτρεξα 10 χιλιόμετρα γύρω απ’ το αυτοκρατορικό παλάτι στο Τόκιο, όχι για τίποτ’ άλλο αλλά έτσι για να ‘χω να το λέω].

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους της διάλεξης κι ο Hideo. Το ‘ξερα πως είχε προσκληθεί αλλά δεν φανταζόμουν πως θα ‘ρχόταν 100 χιλιόμετρα απ’ το Ibaraki μόνο και μόνο για να μ’ ακούσει.

Περίμενα τους προσκεκλημένους μου στην πόρτα, ενώ ο ‘μεγάλος’ ο Ευκλείδης έβγαζε φωτογραφίες. Χωρίς υπερβολή, όλη τη βδομάδα, ο καλύτερος βοηθός που είχα ποτέ!

Τον είδα να ‘ρχεται από μακριά και του κούνησα το χέρι. Σκυφτός ήταν πάντα, αλλά πιο σκυφτός μου φάνηκε αυτή τη φορά.
Ο λόγος; Δυο βαριές, μεγάλες πλαστικές σακούλες που κουβαλούσε με κόπο.
Μέσα, το έργο μιας ζωής.
Όλες του οι δημοσιεύσεις, σαράντα χρόνια και βάλε, σε αυθεντικά ανάτυπα, χρονολογικά αρχειοθετημένα μέσα σε κλασέρ.
Εκείνα τα παλιά, θυμάστε; Με την σιδερένια κόχη και τη σιδερένια συρταρωτή ετικέτα στη ράχη.
Προφανώς το δικό του προσωπικό αρχείο κουβαλούσε.
Τα παιδιά του.

-I wanted you to have this ήταν το μόνο που είπε αφού χαιρετιστήκαμε και προτού πάει να πάρει τη θέση του στην αίθουσα όπου ο Ευκλείδης στα μέσα και τα έξω, με τις φωτογραφίες του, τη διανομή του κειμένου, και τις δημόσιες σχέσεις!

Δυο μέρες μετά, φτιάχνοντας βαλίτσες στο ξενοδοχείο για το ταξίδι της επιστροφής, και σπάζοντας το κεφάλι μας για το πώς θα κουβαλούσαμε τα κλασέρ του Hideo, προσπαθούσα να εξηγήσω τη σημειολογία της χειρονομίας αυτής του Γιαπωνέζου φίλου μου.
Τι ‘δήλωση’ έκανε άραγε;

-Εγώ τέλειωσα;
-Τελεία και παύλα;
-Περνάω τη σκυτάλη;
-Είσαι ο μόνος που αξίζει να τα ’χει;
-Εσύ μόνο θα τα προστατεύσεις και θα τα διαφυλάξεις;
-Τίποτα δεν είναι πολύ σε μια μεγάλη φιλία;

Ό,τι και να ‘τανε, θαρρώ πως πάλι κάτι μπήκε στο μάτι μου όπως έκλεινα τελικά τη βαλίτσα.
Καλά που δε με πήρε χαμπάρι ο μεγάλος, έτσι όπως ήταν απασχολημένος με την ταξινόμηση των επισκεπτηρίων που είχε, τόσο περήφανα, συλλέξει.
Για το επόμενο ταξίδι του. Όπως είπε.
Στη χώρα της ανθισμένης κερασιάς.

Η. Χαραλαμπίδης

Beach Volley

-Τι θα γίνει ρε θα γράψεις τίποτα;
Μου λέει ο Γιώργος τις προάλλες.
-Όλο κάτι χαζά γράφεις τελευταία.
-Μην αγχώνεσαι.
Μου λέει ο Σπύρος
-Θα σου ‘ρθει από μόνο του πάλι. Στην ώρα του.

Αλλά εγώ χαζά δεν γράφω.
Μόνο κάτι ωραία γράφω.
Όπως το παρακάτω.
Με το οποίο γελάω από χθες.
Είχα μια φοιτήτρια που έχει τώρα γίνει πασίγνωστη στο beach volley.
Πιο διάσημη δε γίνεται, για να μη λέμε και ονόματα..
Έτσι όπως τσιμπολογούσαμε χθες βράδυ, το ‘φερε η κουβέντα, πού αλλού, στο ποδόσφαιρο.
Ενημερωμένη την είδα.

-Γιατί βλέπουν οι γυναίκες ποδόσφαιρο;
Την ρωτάω.
-Ακριβώς για τον ίδιο λόγο που βλέπουν οι άντρες beach volley.
Mου απαντά.
-Και να σου πω και κάτι; Τους ποδοσφαιριστές όλοι τους αναγνωρίζουν αμέσως. Εμείς, όσο διάσημες και να ‘μαστε, πρέπει να συστηθούμε. Βλέπεις κανείς δεν μας αναγνωρίζει πρόσωπο με πρόσωπο..

Ακόμα γελάω.
Γιατί τι καλύτερο από μια γυναίκα με χιούμορ.
Ή όχι;

Η. Χαραλαμπίδης

Γιουροβυζιών..

ε..
Έγραψα για το Ρουβά, έγραψα για την Παπαρίζου, να μη γράψω και δυο λόγια για τη Βίσση; την Αννούλα μας;

Τι να γράψω όμως έτσι μπερδεμένος που είμαι;

Ήμουν σίγουρος μέχρι χθες πως άλλα ήταν τα ‘κριτήρια’ της Γιουροβυζιών.. πιο καλλιτεχνικά..
Γι αυτό και κέρδισε πέρσι η Παπαρίζου, και γι αυτό ξημεροβραδιάζεται η Αννούλα στα γυμναστήρια. Και γι αυτό ψήφισα και γω φέτος ασυζητητί Κροατία, Ουκρανία, Νορβηγία, Σουηδία.

Να μη σας πω ότι μέχρι και Τουρκία ψήφισα!

[και δε θα σας κάνω τη χάρη να πω την παροιμία.. που είμαι σίγουρος όλοι σιγοψιθυρίσατε όταν είδατε το μπόι της Τουρκάλας]

Και τι έγινε μετά;
Μετά κερδίσανε τα τέρατα!
Εμβρόντητος έμεινα. Confounded που λένε.
Τι να πω τώρα εγώ εκτός απ’ αυτό που ‘πε ο Μάνος Χατζιδάκις το 1978:

«Φοβάμαι όταν αρχίζουν να μη μας τρομάζουν τα τέρατα. Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουμε να τους μοιάζουμε..».

Μη στενοχωριέσαι όμως Αννούλα μου.
Ένα κακόγουστο αστείο ήτανε, πάει και πέρασε.
Έτσι κι αλλιώς αυτά τα πράματα είναι για τα παιδιά.
Και δεν κρύβεται ο Πανδαμάτορας ρε συ Αννούλα.
Στην ηλικία μας όμως έχουμε πολύ καλύτερα πράματα να κάνουμε.
Δεν έχουμε;

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: Χρόνια Πολλά Κώστα, Χρόνια Πολλά Ελένη!

Χρόνια Πολλά Μαμά..

[Ανοίξτε τα ηχεία σας]

Το "μαμά γερνάω" τραγουδάει η Τάνια Τσανακλίδου.

Οι νότες είναι του Σταμάτη Κραουνάκη

και τα (παρακάτω) στιχάκια της Λίνας Νικολακοπούλου.

Χρόνια πολλά λοιπόν σ' όλες τις μαμάδες. Ο σημερινός Βασίλης όμως είναι αφιερωμένος σ' όλους εμάς που, άθελά μας πολλές φορές, τις έχουμε πικράνει.


Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ’ τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.
~~~
Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα
για να’ ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’ όλα.
~~~
Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω.
Και τρέμω να ’μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.
~~~
Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα ’χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
μαμά, όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.
~~~
Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σου φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σα δυο σταγόνες.

Η. Χαραλαμπίδης

Καβούρι, Μάης 2006

Έχει φαγωθεί ο Θοδωρής.
Να πηγαίνουμε, λέει, να τρέχουμε σε στίβο, για να μετράμε έτσι και το χρόνο μας.
Λες κι είμαι άλογο εγώ και με νοιάζει τι χρόνο θα φέρω.
Για μένα το τρέξιμο είναι διέξοδος και διαφυγή.
Άδειασμα του σκληρού δίσκου.
Και για να γίνει αυτό χρειάζομαι εξωτερικά ερεθίσματα και παραστάσεις.
Σαν αυτές χθες το πρωί.
8 πμ την έκανα.
Απ’ τον Άγιο Νικόλαο στην Ηλίου, μέχρι το Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης και πίσω.
~~
Ο Ζαφείρης –που ‘χει αναλάβει αυτό τον καιρό με περίσσια επιστημοσύνη τη διατροφή μου- ρίχνει νερό με το λάστιχο στο πεζοδρόμιο έξω απ’ το «ζαφείρι», την ψαροταβέρνα του.
-Πρωινός πρωινός σήμερα κύριε καθηγητά!
-Καλημέρα Ζαφείρη.
-Έχω μπαρμπουνάκια Βαρκιζιώτικα για το βράδυ. Μόλις μου τα φέρανε. Να σου κρατήσω;
-Κράτα μου.
~~
Στο περίπτερο, ο Τάκης ανοίγει τις εφημερίδες και τις βάζει γύρω γύρω στα αυτοσχέδια ράφια του.
-Την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία να μου κρατήσεις αύριο Τάκη ε;
-Ξέρω ξέρω. Μείνετε ήσυχος.
~~
Και μετά, η ανηφόρα της Λητούς..
Δυο πήχεις σου βγαίνει η γλώσσα ώσπου να φτάσεις στην Αεροπορία, που λέμε.
Εκεί, η Φατίμα, η μαγείρισσα του Δρακόπουλου, με μαντήλα από πάνω αλλά Nike Air από κάτω, έχει βγάλει βόλτα τον Τζίμη το λυκόσκυλο.
[Να πω την αλήθεια δεν ξέρω ποιος απ’ τους δυο βγάζει βόλτα τον άλλον αλλά τέλος πάντων.]
~~
Θέλει προσοχή η κατηφόρα της Λητούς.
Αν δεν προσέξεις, μπορεί να βρεθείς κουτρουβαλώντας στη θάλασσα του Λαιμού before you know it.
Έξω απ το The Margi το ξενοδοχείο, οι πιτσιρικάδες της εισόδου πλένουν ένα Τζιπ.
-Αν γλιστρήσει κανείς και πέσει, με τα σαπούνια που ρίχνετε στο πεζοδρόμιο, τη βάψατε κολόπαιδα .
-Morning Prof!
~~
Και μετά η ηδονή του τερματισμού.
Στους καναπέδες της βεράντας της Ατλαντίδας.
Ο Σπύρος έχει πάρει ήδη θέση με τις σαββατιάτικες εφημερίδες.
-Θα πιεις καφέ;
-Να μη σε προσβάλλω.
-Έκανες καλό χρόνο;
[βαλτός είναι ο πούστης, σκέφτηκα]
-Άμα δεν είμαι στα κέφια μου σέρνομαι.
-Τι τρέχεις τότε άμα δεν είσαι στα κέφια σου;
-Πιες τον καφέ σου ρε Σπύρο και παράτα μας.
-Τι λέει μωρέ ο μαλάκας; (παραμιλάει όπως διαβάζει). Μια χούφτα κολόπαιδα αναρχικοί κάψαν πάλι την Αθήνα χθες και ο Πολύδωρας συγχαίρει την Αστυνομία που κοίταζε παρατηρητής. Θα τρελαθούμε όπως πάμε...
Και μετά από λίγο:
-Τους δουλεύει ψιλό γαζί ο Αχμαντινετζάντ αλλά η Κοντολίζα δε μασάει. Γυναίκα κι αυτή ρε παιδί μου.. καταπραϋντική πάντως για όσους έχουν υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης...

Πόσο απόμακρα κι ασήμαντα φαίνονται όλα αυτά -και πολλά άλλα- μια τέτοια θεϊκή μέρα..
Ζέστη θα κάνει σήμερα σκέφτηκα κοιτάζοντας το ασημί του Σαρωνικού κάτω απ’ τον πρωινό μαγιάτικο ήλιο.
Ο Δημήτρης έφερε το παγωμένο φραπεδάκι και τ’ άφησε στο τραπεζάκι δίπλα μου.
-Στην υγειά σας.
Σηκώνοντας το ποτήρι του καφέ, έκανα την ίδια σκέψη που κάνω πέντε μήνες τώρα:
-Να ‘χαμε, λέει, κι ένα τσιγαράκι..

Η. Χαραλαμπίδης

Πρωτομαγιά

Πρωτομαγιά σήμερα και καλό μας μήνα.
Και όσοι αισθάνεστε ποιητικά αυτή την πρώτη μέρα του πιο όμορφου μήνα, ακούστε και αυτό απ’ τη λαϊκή μας σοφία:

Έλα Μάη μετά θάρρους να παντρέψεις τους γαϊδάρους!

Και μην ξεχνάτε.
Η πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία.
(καλημέρα Αλέκα..)

la mia bandiera rossa è pronta

και ελπίζω να σας δω όλους στο Σύνταγμα!
να ανεμίσουμε τα σημαιάκια μας..
μέσα απ' τα κουτάκια μας..

Η. Χαραλαμπίδης