Ουδείς προφήτης στον τόπο του

Δεν το πιστεύω!
Λες επιτέλους ρε Βασίλη τα λόγια μου ν’ άρχισαν να πιάνουν τόπο;

Το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο (ΕΡΣ) έκλεισε το βωμολόχο ραδιοσταθμό BEST, επικαλούμενο τη «συνεχόμενη χαμηλή ποιοτική στάθμη προγραμμάτων μετά από σειρά χυδαίων εκφράσεων».
Χωρίς περιστροφές και πολλά λόγια.
Μια κι’ έξω.
Μπαμ και κάτω.

Ακρότητα το χαρακτήρισε ο Νίκος Αποστολάκης.
Φίμωση είπε ο Ανδρέας Λοβέρδος
Οργή εξέφρασε ο Συνασπισμός. Αίολη και βαρύτατα λογοκριτική χαρακτήρισε την απόφαση.
Ακροδεξιά πολιτική την χαρακτήρισαν κάποιοι ανεγκέφαλοι.
Επιστροφή στην επταετία είπαν κάποιοι άλλοι.

Το μόνο που ‘χω να πω εγώ είναι θερμά συγχαρητήρια.
Στο ΕΡΣ και την Κυβέρνηση.
Αυτό, για μένα, είναι μηδενική ανοχή.
Όλα τ' άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες..
Σήμερα νιώθω περήφανος.


Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ1: και για να μην ξεχνιόμαστε, ξαναδιαβάστε τις ακρότητες δυο στενά παρακάτω.

ΥΓ2: Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα, άντε πάλι η Σιγκαπούρη.
Άκουσα την Τρίτη τον Lee Kuan Yew, τον ιδρυτή της Σιγκαπούρης και μια απ’ τις μεγαλύτερες πολιτικές φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα, να λέει για το μεγάλο θέμα των ΜΜΕ:
«Ό,τι είχα πει το 1959, ισχύει στο ακέραιο και σήμερα. Σε καμία περίπτωση δεν είναι προς όφελος της Σιγκαπούρης η φίμωση του Τύπου. Κάτι τέτοιο δε συνάδει με τη γενικότερη φιλοσοφία μας. Όμως, ο δημοσιογράφος θα πρέπει να κάνει τη δουλειά του υπεύθυνα, γνωρίζοντας πως αυτό που προέχει είναι το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον και όχι η ακροαματικότητα ή η οικονομική ικανοποίηση των μετόχων της εφημερίδας του»

Having said all this, however, το μεγάλο Ερώτημα παραμένει: Ποιος αποφασίζει τελικά τι είναι το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον; Το κρασί αυτό σηκώνει πολύ νερό και το νερό αυτό πηγάζει μέσα απ’ τη γενικότερη Παιδεία μας ως λαού. Σίγουρα όμως, το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον δεν εξυπηρετείται με λαϊκισμό, κιτρινισμό, συκοφαντία, βωμολοχία, και λέξεις όπως «τραγόπαπας» και «μαλάκας» όταν ακούγονται δημόσια.

Αυτά από την ‘απολυταρχική’ Σιγκαπούρη..
ΗΧ

Τηλεδίκες

Έτσι όπως μάζευα και πάλι τις βαλίτσες μου για την αυριανή αναχώρηση στη μακρινή Σιγκαπούρη, ‘κεί δα που χάζεβα απ' το παράθυρο της αετοφωλιάς μου το ηλιοβασίλεμα στη λίμνη Kralingen, ρουφώντας ένα παγωμένο viu manent cabernet sauvignon special selection και ακούγοντας το δεύτερο κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Ραχμάνινοφ με τον αξεπέραστο Βλαδίμηρο Χόροβιτς και τη φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, μου ‘ρθε να γράψω δυο γραμμές.
Έτσι, στην τούρλα του Σαββάτου.
Χωρίς να το ‘χω προγραμματίσει.
Spontaneously, που λένε κι' οι Κινέζοι.
[Να μη σας αφήσω και παραπονεμένους για τρεις βδομάδες!]

Δυο γραμμές για τις τηλε-δίκες και τους τηλε-δικαστές.

Όταν δεν υπάρχει συγκροτημένο Κράτος, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.
Όταν η Δικαιοσύνη είναι σε αποσύνθεση, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.
Όταν στήνουν χορό τα λαμόγια και θριαμβεύει η ατιμωρησία, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.

Όταν ο Πρωθυπουργός παραμένει παρατηρητής μαθητευόμενων μάγων, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.
Όταν η διαπλοκή ΜΜΕ και Αντιπολίτευσης παραμένει πανίσχυρη, και όταν η μόνη αντιπολιτευτική στρατηγική είναι η ‘πολιτική φθορά’ της Κυβέρνησης με αποκαλύψεις σκανδάλων σε τηλεοπτικές χαβούζες, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.
Όταν ο πολιτικός θα πουλούσε και τη μάνα του για πέντε λεπτά τηλε-(εκ)παραθύρωσης, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.

Όταν, μέσα σ' ένα υποτυπώδες ρυθμιστικό πλαίσιο, τα πάντα θυσιάζονται στο βωμό της τηλεθέασης, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.
Όταν τα μόνα που μας ενδιαφέρουν είναι τα lifestyle, τα reality, και ο κιτρινισμός, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.
Όταν η Οικονομία εξαρτάται απ’ το πότε τα μαθητούδια θ’ αλλάξουν κινητό, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.
Όταν όλα είναι στον αέρα, αναλαμβάνουν οι τηλε-δικαστές.

Οι μόνοι που δε φταίνε όμως είναι οι τηλε-δικαστές.
Αυτοί τη δουλειά τους κάνουνε.
Και πολύ καλά μάλιστα.

Au revoir και 再见 παιδιά.
Τα ξαναλέμε τέλος Νοέμβρη.
Για την ώρα, πίσω στις βαλίτσες μου.
Και στο viu manent..

Η. Χαραλαμπίδης

Και πάλι η Έλενα Παπαρίζου

Το ότι μπήκαμε στην πεντάδα ήταν κάτι που κανείς δεν περίμενε. Ούτε καν η ίδια η Έλενα. «δεν το πιστεύω..» ακούστηκε να λέει όπως ανακοινώνονταν οι προκρίσεις.

Όταν την ξανάδα απόψε, το πρώτο πράμα που μου ‘ρθε στο μυαλό ήταν εκείνο που ‘χε πει ο John Cleese στην Jamie Lee Curtis στην αριστουργηματική και ξεκαρδιστική εκείνη κωμωδία «A Fish Called Wanda»:

You are the sexiest, most beautiful thing I have ever seen in my entire life.

Και ο Φωκάς Ευαγγελινός το γνώριζε πολύ καλά αυτό. Η όλη του προσπάθεια, και σήμερα και το Μάϊο, ήταν να τονίσει και αναδείξει, σε όλο του το μεγαλείο, αυτόν τον αισθησιασμό: Η κάθε της κίνηση, το κάθε κλάσμα δευτερολέπτου της όλης σκηνικής της παρουσίας είχε αυτό το σκοπό και μόνο.
[Να, κάτι τέτοια ‘τεχνοκριτικά’ έλεγα τις προάλλες και με αποκάλεσε “you dirty old man” η νεαρά δεσποινίς της παρέας].

Για μας τους μουσικούς(!), το τραγουδάκι καλούτσικο ήτανε, αλλά άλλο πράμα κέρδισε…

Αν ο Ευαγγελινός ήταν Βρετανός θα είχε ήδη παρασημοφορηθεί απ’ τη Βασίλισσα.
Γιατί είναι όντως ιδιοφυής.
Κρίμα που δεν έχω κόρη.
Να του τη στείλω.

Η. Χαραλαμπίδης

Ακρότητες

Πέρασα το προηγούμενο σαββατοκύριακο στην Αθήνα.
Κάνα-δυο δουλίτσες, κάποιοι φίλοι, και μια ηλικιωμένη μητέρα που χρειάζεται πια όλο και περισσότερη προσοχή και φροντίδα στα 80 της.

Θα ξεκινήσω με μια ιστοριούλα για την ευγενή τάξη των οδηγών ταξί. Μια τάξη που καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε ποτέ να πειράξει, μιας και αν έχεις τον ταξιτζή μαζί σου έχεις την καλύτερη και φθηνότερη διαφήμιση που υπάρχει. Τύφλα να ‘χουν τα τηλε-παράθυρα και τα τσοντοκάναλα του Χριστίδη.

Βόλευε το Intercontinental στη Συγγρού και αποφάσισα να μείνω ‘κεί αυτή τη φορά.
Και μιας και κανείς απ’ τους φανατικούς αναγνώστες σου Βασίλη δεν εδέησε να με βολέψει αυτοκινητιστικά, κυκλοφόρησα με ταξί.
Μπροστά λοιπόν στην είσοδο του Intercontinental, 20 μέτρα από την πόρτα, περιμένουν τα ταξί στη σειρά. Αν όμως πας να πάρεις ένα, think again! Ιδού η στιχομυθία που διεμείφθει:

-ελεύθερος;
-όχι κύριος..
-δηλαδή τι κάνεις εδώ; Διάλλειμα για τσιγαράκι; Άμα είναι να περιμένω.
-εξυπηρετώ το ξενοδοχείο.
-Και γω πελάτης του ξενοδοχείου είμαι.
- ...
-Δηλαδή άμα σε φωνάξει ο ‘ναύαρχος’ φεύγουμε;
-Φεύγουμε.

Πάω λοιπόν στο ‘ναύαρχο’. «ταξί θέλετε κύριε;», μου λέει. «μάλιστα», του λέω. Φρουουου, η σφυρίχτρα. Τσουπ. Μπροστά μου ο ευγενής οδηγός ταξί. Μου παίρνει το laptop απ’ το χέρι, μου ανοίγει την πόρτα, κλπ., κλπ. Προχωρημένα πράματα. Ευρωπαϊκά.
Ξέρετε όμως πόσο πήγε η σφυρίχτρα; Δύο ευρώ καπέλο. Θεωρείται, λέει, κλήση.
Αυτά κύριε Λιάπη.

Από το απλό αυτό παράδειγμα, από το χασάπη που είτε θα σου ‘τυλίξει’ το φιλέτο μαζί με καπαμά ή θα στο χρεώσει με καπέλο, απ’ το συνεργείο που άμα ζητήσεις απόδειξη την επόμενη φορά θα σου βγάλει το αυτοκίνητο σκάρτο, και απ’ το φακελάκι του γιατρού μέχρι το Ρεγκουζικό γρηγορόσημο, απ' τα τηλεπαιχνίδια και τσοντοκάναλα του Χριστίδη μέχρι τα κλεφτρόνια του λαθρεμπορίου πετρελαιοειδών, η διαφθορά έχει εξαπλωθεί και διαβρώσει σε τέτοιο βαθμό τους κοινονικοοικονομικούς μας μηχανισμούς που τ’ ακούω λίγο βερεσέ αυτά τα zero tolerance του κυρίου Καραμανλή. Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δε μπορεί. Και θα κριθεί τελικά -και ίσως άδικα- απ' το αποτέλεσμα και όχι απ' τις προθέσεις.

Από πού ν’ αρχίσεις και πού να τελειώσεις άραγε όταν η ‘αρπαχτή’ έχει γίνει εθνικό μας σπορ; Όταν οι καναλάρχες με τα διάφορα lifestyle και παρεμφερή τηλεοπτικά σκουπίδια τους έχουν πείσει τον κυρ-Τάσο τον φαναρτζή ότι πρέπει και δικαιούται να έχει το ίδιο lifestyle και βιοτικό επίπεδο με τον Αγγελόπουλο και τον Βαρδινογιάννη; Κι’ ότι αν δεν το καταφέρει θα είναι κοινωνικός ‘loser’ και απορριπτέος; Όταν μαθητούδια ξοδεύουν 300 Ευρώ για ένα ζευγάρι παπούτσια και ο μπαμπάς καμαρώνει αντί να τους κόψει τα πόδια;

Πρώτοι στη διαφθορά είμαστε στην Ευρώπη, και στο επίπεδο της Κένυας διεθνώς.

Αν θέλετε το πιστεύετε αν θέλετε όχι: μέχρι πρότινος, απαγορευόταν στη Σιγκαπούρη η κυκλοφορία του Κοσμοπόλιταν! Το περιοδικό προβάλει, λέει η Κυβέρνηση, ένα lifestyle που δε συνάδει με τη γενικότερη ‘κοινωνική φιλοσοφία’ του λαού.
Αντιδημοκρατικό ε;
Αλλά ας μη πιάσουμε σήμερα το μεγάλο αυτό θέμα.
Αν θέλετε όμως, στείλτε μου το δικό σας ορισμό της ‘δημοκρατικότητας’.
Στην Ολλανδία, δημοκρατικό είναι τα καφενεία να πουλάνε ναρκωτικά και να ‘χει γίνει το Άμστερνταμ ο διεθνής ‘παράδεισος’ των ναρκωτικών.
Στη χώρα μας, δημοκρατικό είναι να υπάρχουν τηλεοπτικοί σταθμοί όπως αυτοί του κυρίου Χριστίδη.
Και στην Ευρώπη, δημοκρατικό είναι οι τρεις στους τέσσερεις Ευρωπαίους να μη θέλουν την Τουρκία στην ΕΕ, ενώ οι 25 κυβερνήσεις τους αποφασίζουν ομόφωνα την έναρξη των διαπραγματεύσεων.
Ας μου δώσει επιτέλους κάποιος ρε παιδιά αυτόν το ρημαδιασμένο ορισμό της δημοκρατίας!

Και την ατιμωρησία πού την πάτε;
Στη Σιγκαπούρη[1] αν πετάξεις γόπα στο δρόμο το πρόστιμο είναι χιλιάρικο. Η δολοφονία και το εμπόριο ναρκωτικών τιμωρούνται με θάνατο.
Έχετε πρόβλημα μ’ αυτό;
Εγώ κανένα.
Ποτέ όμως δεν κλείδωσα την πόρτα μου, ποτέ δεν έσφιξα την τσάντα μου, ποτέ δεν φοβήθηκα να περπατήσω, δύο η ώρα το πρωί, ακόμα και στα πιο σκοτεινά σοκάκια του Little India και του Chinatown (και μη ρωτήσεις Βασίλη τι δουλειά είχα ‘κει τέτοια ώρα…).

[παρένθεση]
Και όλα αυτά με 20% φορολογία, με πλεονασματικό ισοζύγιο και ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Και με τόσα λεφτά στην άκρη που η Κυβέρνηση κάνει χονδρές επενδύσεις σ’ όλο τον κόσμο.

Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται όταν υπάρχει μηδενική ανοχή και μηδενική διαφθορά. Αλλά και λιγότερη 'δημοκρατία'. Έτσι τουλάχιστον όπως την εννοούμε εμείς: Δηλαδή ανύπαρκτο Κράτος και ρυθμιστικό πλαίσιο, υποτυπώδης κοινωνικοοικονομικός σχεδιασμός, ατιμωρησία, καθένας για την πάρτη του, όλα στον αέρα, και ό,τι ήθελε προκύψει. Η δημοκρατία του άκρατου φιλελευθερισμού. Χονγκ-κονγκ-οποίηση, όπως την έχω αποκαλέσει. Γι’ αυτή την δημοκρατία μιλάω και απ’ αυτή θέλω μία ολίγη από γιουβέτσι. Μη παρεξηγηθούμε κιόλας!

Αυτό που ζητώ είναι αποφασιστική Κυβέρνηση, ισχυρή και αδιάφθορη Ηγεσία και ευνομούμενη Πολιτεία. Η παγκοσμιοποίηση απαιτεί συντονισμένη δράση και όχι αποσπασματικές ‘συλλογικότητες’. Αυτές έχουν περάσει πια στο χρονοντούλαπο της ιστορίας Γιώργο Παπανδρέου. Υποδηλώνουν έλλειμμα ηγεσίας και αλίμονο στον καπετάνιο που θ’ αφήσει την τύχη του καραβιού στα χέρια του πληρώματος (μιας και συ ο ίδιος μίλησες για ‘ακυβέρνητο καράβι’). Αυτά είναι παραμύθια για παιδιά (όρα νεαρούς ψηφοφόρους) και λέγονται μόνο προεκλογικά ή σαν Αντιπολίτευση. Και το ξέρεις πολύ καλά αυτό. Εθνική επιβίωση, μέσα στην παγκοσμιοποίηση, σημαίνει συγκέντρωση και όχι αποκέντρωση. Look around you και δες τι συμβαίνει στον κόσμο των επιχειρήσεων.

[επανέρχομαι]
Στη δημοκρατική μας Ελλάδα, βιομηχανία τροφίμων κατακλύζει την Ευρώπη με μουχλιασμένα γιαούρτια και το πρόστιμο είναι δέκα χιλιάρικα. Δηλαδή όσο η αμοιβή τριών εβδομάδων του διευθυντή της.

Και το ζητούμενο εδώ δεν είναι αν θα πρέπει να είναι δέκα ή εκατό τα χιλιάρικα αλλά κατά πόσο θα πρέπει να βάλει λουκέτο η επιχείρηση αυτή και να πάει ‘μέσα’ ο διευθυντής της για τα καλά. Και να σας πω και κάτι; μια τέτοια ποινή δεν θα επιβαλλόταν ποτέ. Η ύπαρξή της και μόνο θα ήταν αρκετή για να συνετίσει και πειθαρχήσει το κάθε λαμόγιο όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε.

Πολλές φορές κάνω την εξής ερώτηση στους φοιτητές μου: «πόσα περιπολικά χρειάζεται να περιπολούν στην εθνική Αθηνών-Θεσσαλονίκης για να μειωθούν οι υπερβάσεις ορίου ταχύτητας στο μηδέν;». Διάφορες βέβαια οι απαντήσεις και οι υπολογισμοί εκτός απ’ την ακόλουθη: «ένα περιπολικό και μόνο χρειάζεται, αρκεί η ποινή να είναι ισόβια».
Έχετε πρόβλημα;
Εγώ κανένα.
Αλλά θα έπρεπε κάποτε, ένα μεγάλο μυαλό, να κάνει μια μελέτη Κόστους-Ωφελείας της (κακώς εννοούμενης) Δημοκρατίας. Ειλικρινά, θα ήθελα κάποιος να μου έλεγε ποιο είναι το κόστος συντήρησης της κοινωνικής αυταπάτης και της συλλογικής εξαπάτησης ότι ζούμε σε μια Δημοκρατία. Και να μας ρωτούσε κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να αναλάβουμε αυτό το κόστος. Σκέψου Βασίλη την απάντηση που θα 'δινες.

Πολλές ακρότητες είπαμε σήμερα προς χάριν του παραδείγματος. Αλλά για σκεφτείτε το λιγάκι.
Για σκεφτείτε την περίπτωση όπου ο τροχονόμος δεν θα αμείβεται με μισθό αλλά με το πόσες κλίσεις θα ρίξει;
Όπου ο αστυφύλακας θα είναι στο δρόμο και όχι στο γραφείο;
Όπου η επιτροπή ανταγωνισμού θα χρηματοδοτείται με βάση το ποσοστό των υποθέσεων που διεκπεραιώνει κάθε χρόνο;
Όπου το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο θα είναι μια πραγματικά ‘ανεξάρτητη’ ρυθμιστική αρχή;
Όπου ο συκοφάντης λαϊκιστής δημοσιογράφος θα πηγαίνει μέσα για τα καλά με δήμευση της (αμφιβόλου προέλευσης) περιουσίας του;
Μήπως αυτό είναι 'μηδενική ανοχή' και όλα τ' άλλα λόγια;

Φασιστικά θα μου πείτε.
Ουτοπικά και παιδαριώδη θα μου πείτε.
Τέτοια λέει και ο Καρατζαφέρης θα μου πείτε.
Ακρότητες θα μου πείτε.
Ίσως να 'ναι κι' έτσι.
Μπορείτε όμως, έστω και για μια στιγμούλα, να κάνετε στην άκρη τα ‘πολιτικά συμπεράσματα’, που με περνάνε ξώφαλτσα ούτως ή άλλως, και να το σκεφτείτε λιγάκι;

Και μετά, ό,τι πείτε.

Η. Χαραλαμπίδης

[1] Τελικά θα ‘στε δικαιολογημένοι να με βρίσετε με τις τόσες αναφορές μου στη χώρα αυτή!

Βάζ' η αλεπού τη μούρη της

Τη μια μέρα μας λέει «σε καλό δρόμο η οικονομία».
[βλ. ‘ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία’ παρακάτω]
Την επομένη, ο κύριος Μαμούνια[1] μας λέει να πάρουμε το σχέδιο Προϋπολογισμού, να το κάνουμε ρολό, και να προβούμε στις αρμόζουσες ενέργειες…
Και για να χρυσώσει το χάπι, μας κάνει δωράκι τη ‘δημιουργική λογιστική’ της τιτλοποίησης[2] για το 2005, αλλά από κει και πέρα ζητάει διαρθρωτικά μέτρα. Με άλλα λόγια, ζητάει ‘ευκαμψία’ στην αγορά εργασίας και ιδιωτικοποιήσεις.

Και αυτός;
Αυτός προσβάλει τον Αλμούνια χαρακτηρίζοντας ανοιχτά τις απόψεις του ως ‘σοσιαλιστικές’[3] (πόσο σοσιαλιστικές μπορεί να είναι άραγε προτάσεις για διαρθρωτικά μέτρα σαν τα παραπάνω;). Δηλώνει δε ότι θα πάει στο ΕΚΟΦΙΝ να εκμαιεύσει (όρα με τσαμπουκά) ‘πολιτική’ απόφαση, όπως στην περίπτωση της Γερμανίας και Γαλλίας.

Βάζ’ η αλεπού τη μούρη της με τους πραματευτάδες.

Μετά την ‘απογραφή’, χτυπάει πάλι τη γροθιά στο μαχαίρι.
Και έπεται νέα σφαλιάρα απ’ τη Γιούροστατ.
Εδώ είμαστε.
Μέχρι τώρα δεν έξω πέσει έξω στις προβλέψεις μου.

Κι' άλλο λάθος πάτε να κάνετε κύριε Αλογοσκούφη.
Αφήστε τα σας παρακαλώ αυτά και ξαμολήστε το Μπέζα (σιδεροκέφαλος Αντώνη) μπας και μαζέψει καμιά δεκάρα από πουθενά.

Η. Χαραλαμπίδης


[1] Κατά κόσμο Χοακίμ Αλ Μούνια
[2] Καινούργια λέξη. Securitization εις την Κινεζικήν. Με άλλα λόγια, το κράτος πουλάει σε ιδιώτες τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο (και σε συμβουλεύω ν' αγοράσεις και συ Βασίλη). Ή, για να το πούμε στη γλώσσα μας, μιας και με ‘φαγες να στο εξηγήσω Βασίλη, ας πούμε ότι σου χρωστώ ένα κατοστάρικο αλλά δεν έχω να στο δώσω. Έρχεται λοιπόν ο Γιώργος: «καλά άσε, το δίνω εγώ και μου τα δίνεις όταν έχεις».
Άλλος κερνάει και άλλος πίνει που λέμε (ή το αντίστοιχο νεοελληνικότερο…).
[3] Υπουργός του Αθνάρ ήταν ο Επίτροπος Αλμούνια

Σ' το 'πα και σ' το ξαναλέω..

...στο λαό μην κατεβείς
Ο λαός κάνει φουρτούνα και σε πάρει και διαβείς
(παραδοσιακό)
(από ρε μινόρε το πιάνουμε αυτό Μανόλη..)

Σε παρακολουθώ ανελλιπώς κι’ επισταμένως τελευταία Γιώργο.
Και ‘σενα, και το Κίνημα.
Λόγια.
Γενικότητες, αερολογίες κι’ αοριστολογίες.
Λόγια για τα λόγια.
Μιλάμε για να λέμε.
Δεν τραβάει Γιώργο.
Και το αλάθητο αισθητήριο του λαού τα πιάνει αυτά.

Σ’ το 'πα και σ’ το ξαναλέω..
Πέρασε τη σκυτάλη στο Βαγγέλη.
The sooner the better
Και δώσ’ του χρόνο να προετοιμαστεί.
Και να καθορίσει τη διάταξη μάχης.
Αλλιώς…
Ο λαός κάνει φουρτούνα και σε πάρει και διαβείς…

Η. Χαραλαμπίδης

Στη φοιτητριούλα που σ' έχει ερωτευτεί

…θα σε καταγγείλω πονηρέ πολιτευτή

Άντε πάλι τα ίδια.
Αρχίζω να βαριέμαι λιγάκι.
Άσε που ‘χασα με το Βασίλη πολλούς καλούς φίλους. Σταμάτησε το τηλέφωνο να βαράει.
Μη χρειαστεί και συμφωνήσουν ή διαφωνήσουν. Ή, ακόμα δυσκολότερο, μπας και χρειαστεί να πουν "μπράβο ρε συ, καλό ήταν το αρθράκι".

«πού καιρός ρε συ Ηρακλή να κοιτάζω τώρα το ίντερνετ...»

Ρε συ, λέω μια μέρα στο γιο του, διαβάζει ο πατέρας σου το Βασίλη; «αν το διαβάζει λέει; Όχι μόνο το διαβάζει, αλλά το εκτυπώνει κιόλας για να το διαβάζουμε όλοι».

«πού το πας ρε Ηρακλή;» μου λέει χθες ένας καλός φίλος που μου ‘ρχεται απόψε το βράδυ για κρασάκι. «μια από δω, μια από ‘κει. Μια δεξιά, μια αριστερά».

«μπα…», μου λέει ένας άλλος. «μάλλον δεν έχεις αποφασίσει ακόμα με ποιον θες να πολιτευτείς και παίζεις πινγκ πονγκ και απ’ τις δυο μεριές».

«αν τη μια είσαι με το φαντάρο και την άλλη με το στρατηγό, το σίγουρο είναι ότι θα χάσεις τη μάχη». Μου λέει ένας σοφός.

Ε, λοιπόν. Καμιά διάθεση δεν έχω να πολιτευτώ τώρα στα γεράματα, ούτε μάχες δίνω.
Απλά, η τύχη μου το ‘φερε να μη χρειάζεται να θωπεύω ώτα. Να μη μ’ ενδιαφέρει αν ‘εκτίθεμαι’. Και να λέω την αλήθεια. Έτσι τουλάχιστον όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι.

Στην Κοινωνία, την Οικονομία, την Πολιτική, δεν υπάρχει μαύρο ή άσπρο. Πράσινο ή μπλε. Κόκκινο ή ροζ.
Στη γκρίζα ζώνη του λυκόφωτος ζούμε.
Και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω, Βασίλη.

Η. Χαραλαμπίδης

Ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία...

...κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά

«σε καλό δρόμο η Οικονομία» είπε σήμερα ο κ. Αλογοσκούφης με αφορμή την προσεχή κατάθεση του Προϋπολογισμού.
Και χάρηκα.
Μέχρι που άνοιξα και ένα blue label που κουβαλούσα απ’ τη Σιγκαπούρη, και φούντωσα κι' ένα cohiba για να το εορτάσω.

Αλλά οι ακαδημαϊκοί, Βασίλη, τουλάχιστον οι καλοί, επιλέγουν τις λέξεις τους πολύ προσεχτικά.

Έτσι λοιπόν, δεν μας είπε ότι η Οικονομία μας πάει καλά, είναι ανθηρή, δυναμική, κλπ., αλλά μόνο ότι ο δρόμος είναι καλός.
Αλλά στον καλό δρόμο πάει και το σαπάκι το Ζάσταβα και η καινούργια η Μερσεντές.
Εμείς τι απ’ τα δύο είμαστε τελικά κ. Αλογοσκούφη;
Αυτό είναι που μας καίει και όχι η κατάσταση του οδοστρώματος. Αυτή την ξέραμε. Και υπεύθυνη ήταν η οκταετία Σιμήτη.

Η. Χαραλαμπίδης

ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ

Λυπηρή η κατάληξη της Ολυμπιακής.
Λυπηρότατη.
Αλλά και αναμενόμενη.
Εξίσου λυπηρή και η πρόσφατη χρεοκοπία δύο γιγάντων: της Δέλτα και Νορθγουέστ.
Πολλοί έγκυροι αναλυτές απέδωσαν το τελευταίο στις υψηλές τιμές καυσίμων.
Κολοκύθια.
Οι τιμές καυσίμων πάντοτε διακυμαίνονταν, και αυτό δεν αποτέλεσε πότε εμπόδιο στο παρελθόν: με μεγάλη ευκολία οι αεροπορικές εταιρείες περνούσαν τις αυξήσεις στον καταναλωτή.

Το πρόβλημα είναι η απελευθέρωση των αερομεταφορών και η εμφάνιση (μαζί με τ’ ατυχήματα) των μπατζετάδων: Μικρές, ιδιωτικές εταιρείες που χωρίς υποδομή και δίκτυο, και με τυχοδιωκτικές πρακτικές hit-and-run, cherry-picking και cream-skimming, ανταγωνίζονται τις legacy εταιρείες στα πιο προσοδοφόρα τμήματα του δικτύου τους. Με άλλα λόγια, στις διαδρομές που βγάζουν λεφτά –λόγω υψηλής κίνησης- με τα οποία οι legacy επιδοτούσαν στο παρελθόν τα μη ανταποδοτικά κομμάτια του δικτύου τους, πολλά από τα οποία, όταν ήταν εθνικές αερογραμμές, τους επιβάλλονταν με ‘υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας’, όπως στην περίπτωση της Ολυμπιακής.

Και αν δε με πιστεύετε, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στην κατάσταση του Αιγαίου μετά την απελευθέρωση των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών.

Και για να μην παρεξηγηθώ. Δεν συνηγορώ υπέρ του κρατισμού, ούτε για μεγαλύτερο ρόλο του δημόσιου τομέα σε κατ’ εξοχήν ιδιωτικές οικονομικές δραστηριότητες. Αλλά η οιαδήποτε απελευθέρωση δεν μπορεί ναι είναι ανεξέλεγκτη και άνευ όρων με μόνο κριτήριο το βραχυπρόθεσμο κέρδος που υποθηκεύει το μέλλον των επερχόμενων γενεών.

Για τρία χρόνια δούλευα για το σχεδιασμό του ακτοπλοϊκού μας συστήματος υπό υπουργιών Σουμάκη και Παπουτσή. Και συνεχώς φώναζα ότι ο ανταγωνισμός που θα προκύψει απ’ την απελευθέρωση θα πρέπει να είναι ανταγωνισμός μεταξύ δικτύων και όχι μεταξύ γραμμών και μόνο, γιατί αυτό θα είχε δυσμενείς επιπτώσεις στις άγονες γραμμές και στην κοινωνικοοικονομική συνέχεια του Ελλαδικού χώρου.
Αλλά ποιος με άκουγε τότε…


Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ. Μαζεύτηκα επιτέλους απ’ τη Σιγκαπούρη και καλό μας χειμώνα και πάλι παιδιά!

Katrina

Με μια πινελιά, μια μονοκονδυλιά, έτσι όπως διώχνουμε μια ενοχλητική μύγα απ’ τις τηγανιτές πατάτες μας, ο Θεός έσβησε απ’ το χάρτη τη Νέα Ορλεάνη.
Όπως τουλάχιστον την ξέραμε.
Γιατί έτσι του άρεσε.
Θεός είναι αυτός, δε θα μας δώσει λογαριασμό.
Δεν είναι εδώ το πρόβλημά μου.

Καμία υποδομή, πρόνοια, πρόβλεψη, ασφάλιση, Κράτος.
Απεγνωσμένοι και απελπισμένοι άνθρωποι(;), fellow Americans, φορολογούμενοι, γονείς που ‘στειλαν τα παιδιά τους στο Ιράκ, στην πλειονότητά τους μαύροι (…), να πεθαίνουν μέσα στα περιττώματά τους.

Σφίγγεται η καρδιά μου με τόση δυστυχία και είναι σκληρό και απάνθρωπο αυτό που θα πω αλλά έτσι επέλεξαν να ζήσουν. Ο καθένας για την πάρτη του. Ανύπαρκτο Κράτος και δημόσιος τομέας, μικροί φόροι, και όσο πιο πολλά λεφτά γίνεται στα χέρια του ‘πανίσχυρου καταναλωτή’ για να τα ξοδέψει, όπως αυτός ξέρει καλύτερα, σε θερμαινόμενες τουαλέτες και ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες. [κάτι που πολλοί θα ονόμαζαν Reaganism ή supply side economics]. Στην κατά πολλούς απολυταρχική Σιγκαπούρη, οι πρόσφυγες θα είχαν αερο-μεταφερθεί μέσα σε 24 ώρες στο Hyatt, στο Four Seasons και στο Shangri-La. Ενώ στην κομμουνιστική Κούβα, ο σχεδιασμός πολιτικής προστασίας έναντι τέτοιων φυσικών καταστροφών είναι κάτι το μοναδικό. Τουλάχιστον έτσι όπως τον παρουσίασε το ίδιο το CNN.
Δεν είναι εδώ το πρόβλημά μου.

Είδαμε όμως το πραγματικό πρόσωπο της Αμερικής: πιστολίδι, κλεψιά, πλιάτσικο, βιασμοί, wild west. Βγάλανε τα πολυαγαπημένα τους κουμπούρια και θυμήθηκαν τους παππούδες τους.

Και η χώρα αυτή θα πρέπει να είναι το ‘υπόδειγμα’ του παγκόσμιου πολίτη. Our role model. Ο Απελευθερωτής που θα φέρει δημοκρατία και ελευθερία στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Ιράν, στη Βόρεια Κορέα και όπου αλλού κρίνει αυτός πως ‘χρειάζεται’. Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση.
Εδώ είναι το πρόβλημά μου.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ. Το ακόλουθο μου το ‘στειλε η αδερφή μου.
Αμερικανίδα εκατό τοις εκατό.
Νυμφευμένη με Αμερικανό 200 τοις εκατό.
Αποδίδεται στον Αυτοκράτορα:
«don’t buy gas unless you need it».
Αυτό τα λέει όλα.
Δε νομίζετε;

It ain't Kansas anymore

Τέρμα λοιπόν τα μπάνια του λαού.
Όλοι πίσω, μαύροι-μαύροι και ξεροψημένοι.
Παρέλαση τα λευκά φανελάκια και τα με βαθύ ντεκολτέ μπλουζάκια στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Ε, πώς, να μην τονίσουμε και λίγο τις ηλιοκαμένες κορμάρες μας;
[πάλι καλά που δεν αρχίσαμε να ρεβόμαστε κιόλας, όπως παλιά, να δείξουμε ότι συν τοις άλλοις φάγαμε και καλά]
Όλοι ανεξαιρέτως, από τον τελευταίο μηχανόβιο μέχρι τους εθνικούς αντιπροσώπους μας, με την ίδια δήλωση:
Δυστυχώς τελειώσανε..
Δυστυχώς;
Δυστυχώς.
Γιατί τώρα πρέπει να δουλέψουμε.
Κακό πράμα η δουλειά.
Καταδίκη και κατάντια.
Ιδιαίτερα εκείνη η ανθυγιεινή των διαφόρων ‘ρετιρέ’.
Ξέρετε ποια. Αυτή που πάμε στο γραφείο κατά τις δέκα. Καφεδάκι και κουλούρι ν’ ανοίξει το μάτι απ’ τη χθεσινοβραδινή κραιπάλη. Κατά τις δώδεκα «πετάγομαι μια στιγμή εδώ δίπλα να ψωνίσω κάτι». Επιστρέφουμε κατά τις δύο με τις απογευματινές εφημερίδες. Τις ξεφυλλίζουμε στα γρήγορα (μη χάνουμε και χρόνο στο σπίτι). Ε, και μετά από λίγο «εγώ λέω να την κάνω σιγά σιγά μη με πιάσει η κίνηση».

Αλλά όταν την άλλη βδομάδα ο Πρωθυπουργός ανακοινώσει στη Σαλονίκη την κατάργηση της μονιμότητας στις ΔΕΚΟ, θα κατεβούμε στο πεζοδρόμιο να διαδηλώσουμε.
Γιατί έχουμε ‘δικαίωμα’ στη δουλειά.
Κληρονομικό και αναφαίρετο.

Και με τα μυαλά αυτά θα πάμε μπροστά σαν τόπος.
Θα γίνουμε αποτελεσματικοί σ' ένα έντονα ανταγωνιστικό, παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
Θα φτιάξουμε καλύτερα σχολεία και πανεπιστήμια για τα παιδιά μας.
Θα λύσουμε το ασφαλιστικό, και θα εξασφαλίσουμε πιο αξιοπρεπή γηρατειά.
Έτσι. Επειδή τα δικαιούμαστε όλα αυτά.
Επειδή υπάρχει μια μηχανή εκεί ψηλά, over the rainbow, όπου ο μάγος του Οζ κόβει λεφτά.
Άντε να δούμε.
Καλό χειμώνα Dorothy!
Καλό χειμώνα Βασίλη..

Η. Χαραλαμπίδης

Economics

An important man, here in Singapore, told me the other day that “economics is common sense made difficult”.

Nothing could be further from truth.

Economics is a conspiracy.

Nature, environment, weather, land ownership, war, and accident, together with a handful of very gifted men, having all lived ahead of their times, conspired to decide on the way we should be living our lives.

And what a lousy job they did after all!

Η. Χαραλαμπίδης

Ελλάς ολέ ολέ

Ελλάδα δεν είναι να κατεβαίνουν οι τροφαντές κυριούλες των τραπεζικών ρετιρέ στο πεζοδρόμιο ανεμίζοντας τις σημαιούλες και τα λακόστ τους, επειδή δε θα μπορούν πια να παίρνουν υπερπλήρη σύνταξη στα 40!

Ελλάδα δεν είναι μια φούχτα λιμενεργατών να κρατούν όμηρο τη χώρα -και το πενιχρό εξωτερικό μας εμπόριο- με μισθούς 140 χιλιάδες ευρώ το χρόνο, διώχνοντας έτσι τα πλοία απ’ το Ικόνιο προς την Τουρκία για να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.

Ελλάδα δεν είναι μία παράταξη που ενώ για 20 χρόνια ήταν το καλό παιδί του μεγάλου κεφαλαίου, να ξαναφοράει πάλι τώρα το σοσιαλιστικό της μανδύα, υποδαυλίζοντας απεργίες, γιατί επιτέλους η Κυβέρνηση αποφάσισε να εκσυγχρονίσει τους απολιθωμένους οικονομικούς μας θεσμούς και ασφαλιστική νομοθεσία.

Ξέρεις τι είναι Ελλάδα Βασίλη;

Ελλάδα είναι να χάνεις τρία μηδέν από τη Βραζιλία και να πανηγυρίζεις σαν παρανοϊκός στις πλατείες της Λειψίας.

Ελλάς ολέ ολέ.

Η. Χαραλαμπίδης

Τσούζει αλλά μ' αρέσει

Μίλησαν και οι Ολλανδάρες.
Nee Dank U.
Όχι ευχαριστώ.
Σταράτα και χωρίς περιστροφές.
Σαν αγρότες. Όπως αυτοαποκαλούνται.
Τα επιχειρήματα, ίδια λίγο ως πολύ με αυτά των Γάλλων (βλ. ‘Η Ευρώπη μίλησε’ παρακάτω).

«μας αρέσει η χώρα μας και η ζωή μας έτσι όπως είναι και δε θα τη μεταλλάξουμε. Και αν χρειαστεί να μεταλλαχτεί, αυτό θα γίνει μέσα από μακροχρόνιες κοινωνικο-οικονομικές διαδικασίες, και όχι γιατί μας το επιβάλλουνε κάποιοι χωρίς να μας ρωτήσουνε».

Αντιδραστικοί απ’ τη φύση τους ούτως ή άλλως.
Τα δύο τρίτα της Βουλής είπαν ΝΑΙ.
Τα δύο τρίτα του κόσμου ΟΧΙ.

Ρωτώ και πάλι: τι είδους αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι αυτή;

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που ο πολιτικός δε σκύβει να αφουγκραστεί το σφυγμό του λαού;
που άλλα υπόσχεται στ’ αφεντικά του και με άλλα παραμυθιάζει το λαό για να του υποκλέψει και υφαρπάξει την ψήφο; όπως αυτά τα ξύλινα «όλοι μαζί θα συγκυβερνήσουμε», «το ΠΑΣΟΚ ανήκει σε όλους», και άλλα τέτοια γλαφυρά που θυμόμαστε μόνο σαν αντιπολίτευση ή παραμονές εκλογών;
που το κράτος αδυνατεί να δώσει έγκαιρες και προγραμματισμένες λύσεις, με αποτέλεσμα να πνίγεται η Αθήνα δυο φορές το χρόνο στα σκουπίδια και να διακυβεύεται κατ’ αυτόν τον τρόπο το ύψιστο αγαθό της δημόσιας υγείας;
που συντεχνίες λιμενεργατών κρατούν όμηρο τη χώρα, με μισθούς 150 χιλιάδες ευρώ το χρόνο;
που δέκα ανεγκέφαλοι διαδηλωτές αποτρέπουν τον Colin Powell απ’ το να έρθει στο κλείσιμο των ολυμπιακών, πετώντας έτσι στο καλάθι των αχρήστων χρόνια συστηματικής διπλωματίας και εκατομμύρια δολάρια εξωτερικής πολιτικής;

Απλά δεν είναι δημοκρατία.
Μια παρωδία δημοκρατίας σε βαθιά παρακμή είναι.
Και αν είχα να διαλέξω μεταξύ μιας τέτοιας δημοκρατίας και μιας πεφωτισμένης και αδιάφθορης δεσποτείας, σαν αυτή της Σιγκαπούρης, που μόνο μέλημα έχει τη μεγιστοποίηση της κοινωνικής ευημερίας και την προστασία των πολλών απ’ τις πρακτικές ομηρίας των ολίγων (συμπεριλαμβανομένου και του Τύπου, των αισχροκερδών, αλλά και των πάσης φύσης συντεχνιών), θα διάλεγα την τελευταία.
Μήπως υπάρχει και καμιά διαφορά;
Εμείς απλά βαφτίζουμε το σύστημα ‘δημοκρατία’, ‘ελευθερία’, και νηστίσιμο χταποδάκι. Και το τρώμε βαρυστομαχιάζοντας.
Εκείνοι το καλούν με τ’ όνομά του, το αποδέχονται και ζουν ευτυχισμένοι.
Η μόνη διαφορά είναι στην έλλειψη υποκρισίας.

Προς τιμήν του, ο Πρωθυπουργός αποφάσισε τώρα να σπάσει αυγά για να κάνει ομελέτα. Στη Σιγκαπούρη σπάνε αυγά εδώ και 40 χρόνια και έτσι φτιάξανε -στην κυριολεξία απ' το μηδέν (1965)- την τέταρτη πλουσιότερη χώρα στον κόσμο μέσα σε δυο γενιές.

Άκουσα χθες το Νίκο το Μουζέλη να λέει πως η μόνη λύση για την Ευρώπη είναι μια βαθιά ομοσπονδιακή σοσιαλδημοκρατία. Μόνο έτσι η Ευρώπη και ο ‘τρόπος’ της, είπε ο Νίκος, θα αποτελέσει αντίβαρο που θα μπορέσει να αλλάξει ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που δε μας αρέσει και δε μας πάει.
Μπούρδες Νίκο.
Τι προτείνεις δηλαδή; Να κλείσουμε την πόρτα, να εγείρουμε πάλι προστατευτικά τείχη και να το πάρουμε βουκολικά; Σύραμε το χορό της παγκοσμιοποίησης και τώρα πρέπει να χορέψουμε.
Μας αρέσει δε μας αρέσει.
Ήθελές τα κ’ έπαθές τα. Έλεγε η γιαγιά μου.
Ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό που λες είναι με μια Ευρώπη αμυντικά ανεξάρτητη και ισχυρή.
[Οι αυτοκρατορίες, ώσπου να καταρρεύσουν, διοικούνται με κανόνια και βούρδουλα (gunpoint diplomacy). Όχι με Πνύκες]
Άλλά κάτι τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να γίνει στην Ευρώπη.
Έτσι, το μόνο που θα κατάφερνε η πρότασή σου είναι να αποκλειστούμε απ’ το παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι και να μείνουμε εκτός νυμφώνος.

Ο μόνος σωστός ήταν ο Kenneth Clarke που είπε πως ήταν λάθος τα δημοψηφίσματα.
Φυσικά και ήταν λάθος, στη σημερινή πραγματικότητα.
Όσο λάθος είναι ένας επιχειρηματίας να παίρνει αποφάσεις με βάση το τι λένε τα εργατικά συμβούλια.
Τουλάχιστον στη Σιγκαπούρη έχουν το θάρρος να κοιτάξουν την πραγματικότητα κατάματα και να πουν «τσούζει αλλά μ’ αρέσει».
Τα λίκνα των δημοκρατιών ας βαυκαλίζονται με χίμαιρες δημοκρατικής, τάχα, συγκυβέρνησης και αντιπροσώπευσης.
Και ιδού τ’ αποτελέσματα της Ευρώπης.
Κι' έπονται κι' άλλα.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ. Τέτοια λέω ο αφιλότιμος και μου λέτε μετά «κάτσε κάπου να σε πιάσω».
Δε θα με πιάσετε παιδιά.
Γιατί όπως είπαμε, τέρμα τα κουτάκια..

Μαθηματικά

«..ζητήσατε να σας απαντήσω σε χίλια δυο πράγματα, κανείς σας όμως δεν θέλησε να μάθει ποιος ήταν ο δάσκαλός μου, ποιος μου έδειξε και μου άνοιξε τον δρόμο προς την ανώτερη μαθηματική επιστήμη, σκέψη και έρευνα. Και για να μην σας κουράσω, σας το λέω έτσι απλά, χωρίς λεπτομέρειες, ότι μεγάλος μου δάσκαλος υπήρξε ο αξεπέραστος Έλληνας Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, στον οποίο, εγώ προσωπικά, αλλά και η μαθηματική επιστήμη, η φυσική, η σοφία του αιώνα μας, χρωστάμε τα πάντα…»

Άλμπερτ Αϊνστάιν 1955

Άντε πάλι τα ‘κουτάκια’.
«κρυφοκομμούνι πρέπει να ΄σαι συ» μου ‘γραψε σήμερα το πρωί ένας ταχτικός αναγνώστης της στήλης, σαν σχόλιο στο χθεσινό μου αρθράκι για το Ευροσύνταγμα (βλ. ‘Η Ευρώπη μίλησε’ παρακάτω).

Μαθηματικά.
Η βάση αλλά και η κορωνίδα όλων των επιστημών.
Και εδώ, η χώρα μας έχει να επιδείξει μια αξεπέραστη πρωτιά: την ασύλληπτη ιδιοφυΐα του Κωστή Καραθεοδωρή.
Στα 55 χρόνια από το θάνατό του όμως, τα Ελληνικά μαθηματικά έχουν πάρει πολύ πιο εφαρμοσμένο χαρακτήρα. Ιδού ένα παράδειγμα σχετικό με το ευροσύνταγμα:


ΠΑΣΟΚ + ΝΔ = ΝΑΙ
Ακροδεξιός + Ακροαριστερός + Ελέφαντας = ΟΧΙ

Και άντε εγώ τώρα, μαζί με 25 εκατομμύρια Γάλλους, να πρέπει να διαλέξω κουτάκι:
Ακρο-plus ή ακρο-minus?
Αυτά είναι προβλήματα Βασίλη..
Όχι παίζουμε.
Προβλήματα που ούτε ο Καραθεοδωρής δε θα μπορούσε να λύσει.

Κι’ ιδού εγώ, με τόσα φώτα, μωρός και βλαξ όσο και πρώτα[1]

Λες ρε Βασίλη να 'μαι ελέφαντας;

Η. Χαραλαμπίδης


[1] Johann Wolfgang von Goethe “Faust”

Η Ευρώπη μίλησε

Δια στόματος Γαλλίας
Και η δημοκρατία θριάμβευσε
Και βροντοφώναξε ΟΧΙ

Στον εκβιασμό
Στο πατρονάρισμα των ολίγων που ‘ξέρουν’ (ΝΑΙ) στους πολλούς που ‘δεν καταλαβαίνουν...’ (ΟΧΙ)
Στη διεύρυνση (too much - too fast - too soon)
Στην Τουρκία και το 'περικύκλωμα' της Ευρώπης
Στο Ιράκ
Στον Ατλαντισμό
Στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών
Στην ανεργία και το ξήλωμα του κοινωνικού κράτους
Στην αβεβαιότητα της παγκοσμιοποίησης
Στις ανεξέλεγκτες αγορές
Στον Μικρούτσικο, τον Μουρατίδη και τον Μαζονάκη

Σ’ αυτά είπε ΟΧΙ η Γαλλία και όχι στο Σύνταγμα. Δεν υπάρχει Ευρωπαίος που να μη θέλει ‘Σύνταγμα’. Όχι όμως αυτό το Σύνταγμα. Και αυτή την Ευρώπη.

Και κάτι άλλο: το 55% των πολιτών ψήφισε ΟΧΙ. Και το 92% των βουλευτών ΝΑΙ. Αν αυτό είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία, να την χαίρεστε.
Δεν κάνουμε κάν’ αστείο να δεχτούμε την πρόταση του ΠΑΣΟΚ και να το φέρουμε και ‘μεις σε δημοψήφισμα;
Να δεις γέλια;

Vive la France

Η. Χαραλαμπίδης

Αισχροκέρδεια

Είναι καιρός τώρα Βασίλη που ήθελα να σου γράψω δυο λόγια για ένα τόσο σημαντικό αλλά και δυσκολονόητο, για τον απλό πολίτη, θέμα όπως αυτό της αισχροκέρδειας και των λόγων που κάνουν το φαινόμενο αυτό τόσο έντονο στη χώρα μας, σε σύγκριση με άλλες.

• Ένα φαινόμενο που μας φέρνει στο νου εικόνες του Κίμωνα να τρέχει στις λαϊκές με τις κάμερες, αγορανομικούς ελέγχους, εγκεκριμένους τιμοκαταλόγους, κυλικεία πλοίων, μουσείων και αεροδρομίων, και τουρίστες να μιλάνε αδιάλειπτα στις κάμερες για την τιμή του εμφιαλωμένου νερού!
• Μία έννοια που ο μέσος πολίτης –και όχι μόνο- συγχέει με το κέρδος, την κερδοφορία και την κερδοσκοπία.
• Μια οικονομική παρέκκλιση η διόρθωση της οποίας αποτελεί, κατά πολλούς, το μόνο τρόπο για μια δικαιότερη μοιρασιά της πίττας, μιας και μπορούμε να ξεχάσουμε πια την πιθανότητα βελτίωσης των οικονομικών συνθηκών του Έλληνα πολίτη μέσα από επενδύσεις και οικονομική μεγέθυνση (βλ. «άνευ σκελέας» παρακάτω).
• Μια έννοια που έχει δημιουργήσει τρικυμία εν κρανίω στο ΚΚΕ και τα μέλη του, που την έχουν βάλει μπροστάρι στο Δονκιχωτικό τους πόλεμο κατά της κερδοφορίας, του κεφαλαίου, των ‘αγορών’, της Ευρώπης και της παγκοσμιοποίησης.
  

Έκανα λοιπόν ένα πείραμα, μιας και ζούμε στην εποχή των δημοσκοπήσεων. Δανείστηκα δυο φοιτητές απ’ ένα συνάδελφο της ΑΣΟ&ΕΕ, και στήσαμε τα παιδιά μια ολόκληρη μέρα στο Μοναστηράκι. Σταμάτησαν συνολικά 300 περαστικούς με τις εξής δύο απλές ερωτήσεις:

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο Κέρδος και την Κερδοφορία;
Ανάμεσα στην Κερδοσκοπία και την Αισχροκέρδεια;

[οι ερωτηθέντες μπορούσαν να δώσουν τρεις μόνο απαντήσεις: ΝΑΙ-ΟΧΙ-ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ]

Συνοψίζω λοιπόν τις απαντήσεις τους, τα δε σχόλια περιττεύουν:

Κέρδος-Κερδοφορία: ΝΑΙ (7%) ΟΧΙ (62%) Δ.Γ. (31%)
Κερδοσκοπία-Αισχροκέρδεια: ΝΑΙ (2%) ΟΧΙ (57%) Δ.Γ. (41%)

Τι είναι λοιπόν η αισχροκέρδεια Κίμωνα και πού οφείλεται; Και τι μπορεί να κάνει η οποιαδήποτε φιλελεύθερη Κυβέρνηση (πεσ'τη σοσιαλιστική εσύ, δε με πειράζει..) για να καταπολεμήσει το κατά γενική παραδοχή καρκίνωμα αυτό του καπιταλιστικού συστήματος; Ποιος είναι πιο καταδικαστέος; ο επιχειρηματίας που αισχροκερδεί ή το Κράτος που αδυνατεί να τον ελέγξει και τιμωρήσει; Και γιατί θα πρέπει άραγε, σε μια ελεύθερη οικονομία, η επιχείρηση να έχει κοινωνικές ευαισθησίες, από μόνη της, Δονκιχωτικά, και αντίθετα στο ρεύμα, αντί να έχει σαν μόνο στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους; (βλ. το άρθρο μου στον Economist παρακάτω). Και τέλος, πού ακούστηκε σ’ ολόκληρο τον κόσμο, παραμονή Χριστουγέννων και Πάσχα, ο εκάστοτε Πρωθυπουργός να συγκαλεί τους εμπόρους για να τους εκμαιεύσει υποσχέσεις αυτοσυγκράτησης; Μπορείς να απαντήσεις σ' αυτά και στις ερωτήσεις των παιδιών;

Όχι ε;
Καλά.
Επανέρχομαι την άλλη Κυριακή.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: Απαντήσεις αναγνωστών ευπρόσδεκτες για βελτίωση του δείγματος! Και για να σας βοηθήσω, να μερικοί εκλαϊκευμένοι ορισμοί:
Κέρδος (καθαρό): Λογιστική έννοια. Διαφορά μεταξύ συνολικών εσόδων και κόστους (δηλ. αποσβέσεις, τόκοι, μισθοί, ενοίκια, πρώτες ύλες, κλπ). Αντιπροσωπεύει την ανταμοιβή της επιχειρηματικότητας και μόνο.
Κερδοφορία: Οικονομική έννοια. Μετράει τη σε βάθος χρόνου ελκυστικότητα μιας επένδυσης (τη μετράμε με κριτήρια όπως αυτά της Καθαρής Παρούσας Αξίας (NPV) και του Εσωτερικού Βαθμού Απόδοσης (IRR)).
Κερδοσκοπία: Απόπειρα αποκόμισης (κεφαλαιακού) κέρδους απ’ τη διαφορά τιμών αγαθών, περιουσιακών στοιχείων ή οιουδήποτε αντικειμένου αξίας. Σπέκουλα θα λέγαν’ κάποιοι [ενάμισι εκατομμύριο επενδυτές κάψαν’ τα μουστάκια τους προσπαθώντας να κάνουν κάτι τέτοιο στο χρηματιστήριο, ε Μιλτιάδη; Ο μαυραγορίτης στην κατοχή ήταν και κερδοσκόπος και αισχροκερδής].
Αλλά τι είναι τέλος πάντων η αισχροκέρδεια αν δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά;
Ε, είπαμε. Την άλλη Κυριακή, και βαρυσήμαντα αυτή τη φορά.
ΗΧ

Αναπηρικές συντάξεις

Άκουσα σήμερα μια είδηση που πέρασε στα ψιλά.
Το ποσοστό αναπηρικών συντάξεων στην Ελλάδα είναι, λέει, το διπλάσιο απ’ ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το 15% των συντάξεων του ΙΚΑ, για να πιάσω ένα μόνο ταμείο, είναι αναπηρικές, σε σύγκριση με το αντίστοιχο 7-10% στην Ευρώπη.
Αυτό το ξέραμε.
Δεν πρόκειται για συντάξεις μαϊμού.
Όχι για το Θεό!
Απλά, μας αρέσει να ζούμε επικίνδυνα!

Αυτό όμως που δεν ξέραμε (τουλάχιστον εγώ) είναι πως το ποσοστό αυτό είναι σημαντικά υψηλότερο στις εκλογικές περιφέρειες που βγάζουν βουλευτές γιατρούς!

Τι λες Μάκη, θα το ‘ψάξεις’ ή θα το θάψεις;

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: Χρόνια Πολλά Κώστα, Χρόνια Πολλά Ελένη!

Το καφέ της Χαράς

Αραιά και που, κάνω και ‘γω λίγο ζάπινγκ, σαν ένας καλός παραλυμένος ρακοσυλλέκτης στις χωματερές της Ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης. Έτσι ανακάλυψα και «το καφέ της Χαράς».

Ένα ελαφρύ, απολαυστικό διαμαντάκι για ‘κείνους που 'χουν πια καταλάβει πως τα σημαντικά πράματα σ’ αυτή τη ζωή είναι 'κείνα 'κει τα πολύ απλά. The bear necessities of life που είπε κι’ ο Μπαλού ο αρκούδος στο ανεπανάληπτο Βιβλίο της Ζούγκλας του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ.
Μια σειρά γραμμένη για τους πολλούς αλλά απευθυνόμενη σε λίγους. Εκείνους που μπορούν να «συντονιστούν» με την μαγική σκηνοθετική δεξιότητα του Κώστα Λυχναρά, την αγάπη για την κλασσική μουσική του Χάρη Ρώμα και το ανυπέρβλητο υποκριτικό ταλέντο της Ρένιας Λουιζίδου.

Ένα ταλέντο που χωρίς μεγάλη δυσκολία, και λίγη τύχη, θα μπορούσε να σταθεί αντάξια δίπλα σε αυτό της Μέρυλ Στριπ.

Η ίδια είπε προχθές στο Μανόλη Καψή πως η «μεγάλη στιγμή» στην καριέρα της δεν έχει έρθει ακόμα.

Πάντα μου άρεσε να κάνω προβλέψεις:* κρατήστε αυτές τις δυο γραμμές και ξαναδιαβάστε τις σε κάνα-δυο χρόνια.

Η. Χαραλαμπίδης

* Ανάμεσα σ' άλλα, διδάσκω και forecasting σε σπουδαστές οικονομικών. Πάντα ξεκινώ το πρώτο μου μάθημα με τον ακόλουθο ορισμό: Forecasting is the art of telling what is going to happen and then explaining why it didn't!
English speakers: In spy (Langley!) parlance, this is called "walking back the cat"; i.e. retrospectively figuring out how a careful scheme turned disastrous...

Μαϊμουδίζοντας..

[Διαβάστε το άρθρο αυτό σαν συνέχεια του «άνευ σκελέας» παρακάτω]

Έγραφα λοιπόν ότι οι μεγάλοι της Ευρώπης δεν έχουν και τόσο πρόβλημα με τις κινέζικες μαϊμούδες, γιατί έχουν επώνυμα και αναγνωρίσιμα προϊόντα. Και πράγματι, πολλές φορές νομίζω ότι προϊόντα όπως η Μερσεντές, για παράδειγμα, αντιβαίνουν όλους τους νόμους των οικονομικών: όσο πιο ακριβές είναι τόσο πιο πολύ τις ζητάει ο κόσμος!

Έτσι λοιπόν, άκουσα τις προάλλες το Γιώργο Παπανδρέου, σε μια από τις ομιλίες του, να λέει, εντελώς ψύχραιμα, ότι δεν έχουμε πρόβλημα, λέει, γιατί στο εξής θα φτιάχνουμε και ‘μεις επώνυμα προϊόντα.

Έστυψα λοιπόν το μυαλό μου, έσπασα τα τηλέφωνα, και ιδού τι ανακάλυψα:

Ριζάρι Αμπελακίων
Δίκταμο Κρήτης
Κρεμμύδια Βουνηχώρας
Φιρίκια Βόλου
Ρίγανη Κισάβου
Λουκούμια Σύρου
Χαλβά Φαρσάλων
Φάβα Σαντορίνης
Μούσμουλα Καλαμάτας και
Σώβρακα Ατθίς!

Αρχίζω όμως να αμφιβάλλω.
Το μέλλον είναι στα ‘ανώνυμα’, Γιώργο, κ’ όχι στα επώνυμα.
Δεν υπάρχει ‘επώνυμο’ που να μην έχει ήδη μαϊμουδευτεί.
Το τι Αρμάνι, Boss, Tommy Hilfinger και Paul & Shark αγόρασε ο Ευκλείδης πέρσι το καλοκαίρι στην Σιγκαπούρη για 20 δολάρια δε περιγράφεται!
Φαντάζεστε την απόγνωση των κυριών όταν σκέφτονται ότι το πρώτο πράμα που οι φίλες τους σκέφτονται είναι ότι το ρόλεξ τους είναι μαϊμουδιά; Κι’ αν θέλετε ένα κυρίες μου, πηγαίνετε στο http://www.rolexdepot.com/. Με 100 δολάρια είναι δικό σας. Κι’ αν βρείτε διαφορά με το Ελβετικό, εγώ θα κάτσω να μου .. τρυπήσετε τη μύτη. Πέταξα λοιπόν και γω το δικό μου κι’ έβγαλα απ’ το σεντούκι το ζενίθ του παππού. Κι’ όποιος θέλει ας μου πει τώρα ότι είναι μαϊμουδιά!

Ώσπου να το πάρουν κι’ αυτό χαμπάρι οι κινέζοι, το μέλλον είναι στην αντίκα!

Η επωνυμία στην Ελλάδα έχει άλλη διάσταση. Είναι επωνυμία προσώπων και όχι προϊόντων. Γιατί άντε τώρα να είσαι διεθνώς ανταγωνιστικός με «Πόρτες Μπαλωμένου» και «Παριζάκια Υφαντή».

[ή φανταστείτε Άγγλο τουρίστα στο μετρό να προσπαθεί να ρωτήσει που είναι ο σταθμός Δουκίσης Πλακεντίας! Aλλά για το σοβινιστικό μας, άλλη φορά]

Ρωτούσα λοιπόν τις προάλλες ένα συνάδελφο, Γενικό Γραμματέα υπουργείου: Ρε συ Α…, του λέω, γιατί το κάνεις αυτό; Δουλεύεις απ’ το πρωί μέχρί το βράδυ, άγχος, ανυπέρβλητα προβλήματα, και λεφτά μηδέν. Δεν κάθεσαι καλύτερα να γράψεις κάνα paper μπας και γίνεις τακτικός καθηγητής;

Και να τι μου απαντά:
Ξέρεις τι είναι, μου λέει, να βλέπει η γειτονιά να σε φέρνει σπίτι ο σοφέρ;
Να πηγαίνεις στη Μπουγιαμπέσα και να σου λέει ο μαγαζάτορας «το κρασί είναι προσφορά του καταστήματος»;
Να σε καλησπερίζει η Βίσση με τ’ όνομά σου;
Να σκαν’ απ’ τη ζήλια τους οι φίλες της γυναίκας σου; (άσε που μπορεί να ‘χει και τίποτα fringe benefits αυτό…)

Αυτή η επωνυμία όμως, παρόλο που ‘πουλάει’, φοβάμαι πως δεν εξάγεται.
Μόνο (μας) εισάγεται.
Όλο και πιο βαθιά..

Χριστός Ανέστη παιδιά.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ. Κι’ ας κοροϊδεύουμε εμείς οι ξύπνιοι τις Ολλανδάρες: Ο Balkenende πήγε διακοπές σε κάμπινγκ πέρσι. Και πήγε να δει τη βασίλισσα Βεατρίκη με το ποδήλατό του!
Κουτόφραγκοι Βασίλη..
Η.Χ.