Η κόρη μου η σοσιαλίστρια

«κυρίαρχος λαός είναι ο λαός που είναι ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής»

Είπε χθες στην κεντρική προεκλογική της ομιλία η Αλέκα Παπαρήγα.

Και συμφωνώ ανεπιφύλακτα.

Ο μόνος κυρίαρχος λαός λοιπόν είναι ο αμερικανικός που, αποταμιεύοντας κατ’ εξοχήν σε μετοχές, κατέχει την ιδιοκτησία των εταιρειών της χώρας του.

Α, ρε, Αλέκα καπιταλίστρια...

Η. Χαραλαμπίδης

Ήγγικεν η ώρα

Πραγματικά, αυτές οι εκλογές θα είναι πολύ «ιδιαίτερες».

Το τι emails παίρνω κάθε μέρα από τους υποψήφιους δεν περιγράφεται.

Το facebook έχει πάλι πάρει φωτιά.

Οι εκλογές αυτές θα είναι οι εκλογές του διαδικτύου.

Γιατί;

Μα απλό δεν είναι;

Το μπαλκόνι και το καφενείο του χωριού έχουν πολύ γιαούρτι.

Μα πάρα πολύ γιαούρτι…

Κλείστε τ’ αυτιά σας.

Φιμώστε το μυαλό σας.

Την άλλη Κυριακή αφήστε την καρδιά σας να μιλήσει.

Και τιμωρήστε αυστηρά τα λαμόγια που κατέστρεψαν τη χώρα και μας έφτασαν ως εδώ.

Ήγγικεν η ώρα να μιλήσεις Βασίλη.

Εγώ σου μιλώ 10 χρόνια τώρα.

Αυτή τη φορά μη με απογοητεύσεις.
Μου το χρωστάς...

Η. Χαραλαμπίδης

Μίκης Θεοδωράκης: Η αλήθεια για την Ελλάδα

Δεν μπορώ εγώ ο ψύλλος να υψώσω το ανάστημά μου δίπλα σε αυτό του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά είχα γράψει κι εγώ δυο γραμμές που θα τις βρείτε εδώ. http://www.haralambides.blogspot.com/2012/02/blog-post_11.html. Το παρακάτω άρθρο του Μίκη πρέπει να διαβαστεί από όλους τους Έλληνες. Κλείστε την τηλεόραση, στείλτε την Ελένη και την Τατιάνα στο σπίτι τους, και σκεφτείτε. Συσκεφτείτε με τον εαυτό σας. Και μετά κάντε ό,τι σας φωτίσει ο Θεός. Μια παρατήρηση μόνο έχω να προσθέσω σε εκείνο το άρθρο μου: 

Η σωτηρία της Ελλάδας, αλλά και η καλύτερη επένδυσή της, είναι να χτίσει φυλακές. 

Πολλές φυλακές. 

Φυλακές κάθε χρώματος. 

Πράσινες, Γαλάζιες, Κόκκινες.

Η. Χαραλαμπίδης

Άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ με τίτλο «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση. Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.

Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού. Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.

Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).

Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το . 2010!

Ο κ. Γιούνκερ δήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!

Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους.

Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.

Σ' αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%.

Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.

Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρως Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ.

Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών).

Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας. Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.

Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ' αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.

Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο.

Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ' ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών. Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.

Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ. Τη φορά αυτή με γραβάτα.

Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.

Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής.

Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.

Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλλίτερη ίσως απόδειξη γι' αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και το ν Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.

Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ - Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.

Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.

Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι «έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία. Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.

Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν. Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον. Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.

Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.

Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα.

Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος.

Αθήνα, 12.2.2012

Μίκης Θεοδωράκης

Σε τούτα 'δω τα μάρμαρα

Το μήνυμα σαφές: 

«προσέξτε καλά τι θα ψηφίσετε, γιατί λεφτά kaput».

Ρε συ Μίκη, μας συγκίνησες την Κυριακή με το αντιασφυξιογόνο, αλλά ‘κεινο ‘κει το «σε τούτα ‘δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει, μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού και στ' αγεριού το πόδι» για ποιους το ‘γραφες;  

Μήπως για κάποιους ‘άλλους’ Έλληνες;

Η. Χαραλαμπίδης

Ο μεγάλος εφιάλτης και η έξοδος από το ευρώ

Η προχθεσινή μαραθώνια διαπραγμάτευση του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς δεν ήταν παρά μια κακοπαιγμένη δεύτερη πράξη του «λεφτά υπάρχουνε».

Το 2009, με μια καλοσχεδιασμένη πρώτη πράξη (λεφτά υπάρχουνε), ο Κώστας πέρασε τη σκυτάλη στον Γιώργο.

Τώρα, ο Γιώργος περνάει πάλι τη σκυτάλη πίσω στον συμμαθητή του τον Αντώνη.

Ο οποίος «έσωσε…» την διαπραγμάτευση, και την Ελλάδα, και ως εκ τούτου ζητάει άμεσα εκλογές.

Και το ανέκδοτο πλέον της πολιτικής μας εναλλαγής, και του «παραλάβαμε χάος», συνεχίζεται ίδιο κι απαράλλακτο.

Ως πότε όμως δεν ξέρω…

Ο κόσμος έμαθε πια και ‘δε μασάει’.

Όλος ο ξένος τύπος προειδοποιεί για κοινωνική επανάσταση εναντίον ενός διεφθαρμένου και ανεπαρκέστατου πολιτικού συστήματος που οδήγησε, αυτό το ίδιο, τα πράματα εδώ που φτάσανε.

Το ότι πέρασαν όλο το βράδυ συζητώντας για 300 εκ. δεν είναι παρά μια αστειότητα που δεν πείθει ούτε και τον πιο αφελή. Ο μεγάλος πανικός της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι ότι οι επόμενες εκλογές μπορεί να φέρουν στην εξουσία μια αριστερή συμμαχία πού δεν θα έχει καμιά απολύτως υποχρέωση να σεβαστεί το μνημόνιο.

Και αυτός είναι ο μεγάλος εφιάλτης τους.

Και ο «σωτήρας» Αντώνης, είναι ο από μηχανής Θεός.

Ε όχι λοιπόν Βασίλη. Η έξοδος μας από το ευρώ δεν είναι "καταστροφή" και "μεσαίωνας", όπως θέλουν να στο παρουσιάσουν. Εδώ που φτάσαμε, η έξοδος από το ευρώ ίσως είναι η μόνη αξιοπρεπής λύση που δίνει μια οικονομική προοπτική. Όπως έχω γράψει πολλές φορές, ήτανε λάθος που μπήκαμε στο ευρώ: μια χώρα με αδύνατη παραγωγική βάση δεν μπορεί να επιβιώσει με σκληρό νόμισμα.

Αυτά που απαιτούνται είναι:  

• Να απαλλαγούμε μια για πάντα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και να επιλέξουμε μια κυβέρνηση τεχνοκρατών τύπου Μόντι, που θα κάνει τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις και θα στήσει ένα αξιόπιστο κράτος.
• Πίστη στη λειτουργία των αγορών και την αποτελεσματικότητά τους, και απαγκύλωση από τις δογματικές αριστερές μπαρουφολογίες και συναφείς νοοτροπίες. 
• Δήλωση ενός μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους ως καταχρηστικού και προϊόντος διαφθοράς.
• Τελωνιακή ένωση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
• Έναρξη ταυτόχρονων συνομιλιών με Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία και αραβικές χώρες για άμεσες παραγωγικές επενδύσεις.
•  Μια εθνική αναπτυξιακή στρατηγική που θα βασίζεται στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα: Εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πόρων (φυσικό αέριο), γεωργία, τουρισμός, ναυτιλία, εμπόριο, πολιτισμός.

Πάνω απ’ όλα όμως χρειάζεται να πιστέψουμε πως μπορούμε. Και αυτό απαιτεί αλλαγή νοοτροπίας. Απαιτεί μια στροφή από τον Τατιανο-Μενεγακικό καναπέ και τις ζεϊμπεκιές, προς τη σκληρή δουλειά και τη δημιουργία.

Οι αγορές θα δώσουν τη λύση σε όλα τα άλλα. 

Η. Χαραλαμπίδης

Drink and drive

Όταν οδηγώ δεν πίνω σταγόνα.

Απαράβατη αρχή.

Από παιδί που ήμουνα.

Εχθές όμως το παρακάναμε λιγάκι.

Κάτι κοκτέιλ, ένα εξαιρετικό κρασί, και κάτι ουισκάκια στο τέλος, του δώσαμε και κατάλαβε.

Έτσι, το πρωί, πήρα το λεωφορείο για να γυρίσω σπίτι.

Ειλικρινά δεν κατάλαβα τι έγινε, γιατί δεν είχα ποτέ οδηγήσει λεωφορείο στο παρελθόν, ούτε ξέρω που το βρήκα.

Η. Χαραλαμπίδης 

Η δική μας, αληθινή Ελλάδα. Του Ν. Σ. Χριστοδουλακη*

Οφείλω να το αναμεταδώσω. 

Γι αυτούς που ‘γνωρίζουν’ και για όλους τους άλλους. 

Για τους ‘επαγγελματίες’ του φοιτητικού συνδικαλισμού, και για όσους θέλουν ένα διαφορετικό πανεπιστήμιο. 

Γιατί τέτοιες αθλιότητες δεν συναντώνται σε καμιά άλλη πολιτισμένη χώρα στον κόσμο. 

Ξέρω τι θα μου σούρετε. 

Σαν να σας ακούω. 

Αλλά δυστυχώς για σας, ίσως και για ‘μενα, τα ίδια κι απαράλλαχτα ακούω 40 χρόνια τώρα. 

Από το 1972. 

Που ήμουν κι εγώ φοιτητής όπως κι εσείς. 

Χωρίς να έχει αλλάξει ούτε μία λέξη. 

Μόνο ο κόσμος άλλαξε. 

Και μαζί του και η Ελλάδα. 

Και έφτασε εδώ που είναι σήμερα… 

Διαβάστε το. 

HX

~~~ 

Ηταν Παρασκευή και 13. Ιανουάριος του 2012. Ολοι μαζί, στοιβαγμένοι σε μια αίθουσα, ξεκινήσαμε μετ' εμποδίων την παράδοση του μαθήματος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Βλέπετε, ο σύλλογος των φοιτητών, δηλαδή οι κομματικοί εγκάθετοι, μας είχαν πετάξει έξω από το αμφιθέατρο, χωρίς να μας ρωτήσουν. Επρεπε, λέει, να κάνουν συνέλευση προκειμένου να προετοιμαστούν για την παναττική απεργία της 17ης Ιανουαρίου και φυσικά βρήκαν να την κάνουν την ώρα των μαθημάτων. Δημοκρατικές διαδικασίες.

Διωγμένοι λοιπόν εμείς, αναζητήσαμε μια αίθουσα σεμιναρίων και τη γεμίσαμε. Είναι συγκλονιστικό να διαπιστώνει κανείς πόσο μακριά βρίσκονται οι περισσότεροι φοιτητές από την αθλιότητα που χαρακτηρίζει τα πανεπιστήμια τις τελευταίες δεκαετίες. Hρθαν στο μάθημα.

Βρήκα ευκαιρία να τους δείξω ένα άρθρο από το τελευταίο τεύχος του πολύ γνωστού επιστημονικού περιοδικού Nature. Ο τίτλος ήταν <<Οι 40 κορυφαίες χώρες του κόσμου στην έρευνα>>. Η Ελλάδα, σύμφωνα με το πολύ αυστηρό αυτό αγγλικό περιοδικό, κατέχει την 21η θέση. Ακριβώς από πάνω είναι η Ισπανία. Μία θέση πιο πάνω η Γαλλία και, στη 18η θέση, οι Ηνωμένες Πολιτείες. Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Ελβετία και ακολουθούν όλες οι σκανδιναβικές χώρες.

Ολοι στην αίθουσα γνωρίζαμε ότι η Πολιτεία, προσποιούμενη ότι ενδιαφέρεται, χρηματοδοτεί την έρευνα πολύ λιγότερο απ' ό,τι χρηματοδοτεί τα κόμματα για να κοροϊδεύουν την κοινωνία. Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν κι εγώ βρήκα την ευκαιρία να τους πω ότι <<αυτή είναι η δική μου Ελλάδα>>. Ευχήθηκα να γίνει και δική τους και ξεκινήσαμε το μάθημα.

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά, η πόρτα άνοιξε χωρίς κάποιος να χτυπήσει, και εισέβαλαν στην αίθουσα οι συνδικαλιστές. Με τη γνωστή εφημερίδα υπό μάλης άρχισαν: <<Συνάδελφοι, αυτή την ώρα έπρεπε να είστε στη γενική συνέλευση όπου έχουμε να συζητήσουμε πολύ σοβαρά θέματα και όχι να κάνετε μάθημα. Αν αυτός σας εκβιάζει...>>, και συνέχισαν προπηλακίζοντας εμένα για τον οποίον γνωρίζουν καλά ποια συμφέροντα εξυπηρετεί, για να καταλήξουν <<...σηκωθείτε τώρα να κατεβείτε στη συνέλευση>>

Η αντίδραση των φοιτητών ήταν ακαριαία. Τουλάχιστον τριάντα άτομα σηκώθηκαν όρθια φωνάζοντας: <<Αντε τσακιστείτε από εδώ πέρα>>, <<Δεν θα μας υποδείξετε εσείς τι θα κάνουμε>>, <<Γιατί κάνετε τη συνέλευση την ώρα των μαθημάτων, αφού υπάρχει ειδική ώρα στο πρόγραμμα για τον σκοπό αυτό;>>. Αντεξαν δέκα λεπτά οι εισβολείς, παίζοντας την κασέτα τους, και εξαφανίστηκαν καθυβρίζοντας εμένα και τους υπόλοιπους αντιδραστικούς...

Ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες με τα παιδιά που ξέρουν καλά ότι και τις κινητοποιήσεις τους μπορούν να κάνουν αλλά και στις υποχρεώσεις τους να είναι συνεπείς, και προσπαθήσαμε να ξεκινήσουμε ξανά το μάθημα.

Τότε συνέβη αυτό που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Μια φοιτήτρια σήκωσε το χέρι της και ζήτησε τον λόγο. Αρχισε να μιλάει:

<<Είναι αλήθεια ότι όλοι ζούμε δύσκολες στιγμές σ' αυτόν τον τόπο. Εμείς οι νέοι το καταλαβαίνουμε περισσότερο. Περάσαμε μερικά χρόνια που δεν βλέπαμε τον ήλιο προετοιμάζοντας τον εαυτό μας για να μπούμε στο πανεπιστήμιο. Βρισκόμαστε τώρα εδώ για να σπουδάσουμε και έχουμε όλους αυτούς να βάζουν συνεχώς εμπόδια μπροστά μας. Πώς θα πάει μπροστά αυτός ο τόπος όταν εγώ που θέλω να τον κάνω καλύτερο υποφέρω για να μάθω δυο γράμματα; Συγχωρέστε με για τη συγκίνησή μου αλλά δεν αντέχω άλλο>>. Αυτά είπε η κοπέλα και ξέσπασε σε λυγμούς.

<<Δεν μπορώ να σε συγχωρήσω>>, της απάντησα, <<από το βάθος της καρδιάς μου όμως, θέλω να σε ευχαριστήσω γι' αυτό που μας προσέφερες. Προσέθεσες στη δική μου Ελλάδα κάτι πολύ σπουδαίο. Να είσαι καλά>>.

Και συνεχίσαμε το μάθημα.

Αυτά συνέβησαν στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών την Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου του 2012.

Τα δάκρυα αυτής της κοπέλας και η συμπεριφορά των συμφοιτητών της μέσα στην αίθουσα με έπεισαν ότι η δική μου Ελλάδα, η αληθινή Ελλάδα, είναι ζωντανή και θα καταφέρει να ξεπεράσει τα προβλήματα που άφρονες, λιποβαρείς και απάτριδες πολιτικοί τής δημιούργησαν. Θα ξεπεράσει την παγκόσμια χλεύη στην οποία την εξέθεσαν και θα βρεθεί επικεφαλής όχι με τη βοήθεια των αρχαίων της προγόνων μόνο, αλλά με τη δύναμη και την ειλικρίνεια των νέων παιδιών που είχα μπροστά μου εκείνη την Παρασκευή. Να είναι όλα τους καλά.

* Ο δρ Ν. Σ. Χριστοδουλάκης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

The Birth of the Apulian Ports Association

An important agreement was reached last Thursday, at the offices of the Transport and Infrastructure Commission of Regione Puglia (Apulian Region): The three regional ports of Taranto, Bari, and Brindisi laid down the foundation for the establishment of the Apulian Ports Association (App).

The objectives of App are threefold: First, the synergies of a ‘port system’ would give us the required Economies of Scale and Scope that would enable us to compete in the increasingly competitive Mediterranean arena. Our combined marketing effort, based on the complementarity of our services, will strengthen our joint position, not only in the international markets of our products, but also within international institutions (e.g. the European Union) and other policy-making forums.

Secondly, through the harmonization of operational procedures and systems (e.g. the integration of our ICT and port community platforms), App will lead to higher cost effectiveness and efficiency, thus, undoubtedly, to higher competitiveness.

Finally, and in cooperation with our excellent universities, App aims to be a research-based association. App aims to attract around it port, transport and logistics researchers from Italy and abroad and thus be present, as a lead partner, in all major projects –European or international.  The focused research agenda of the Association can keep our universities well-funded for years. The research needs of the Apulian Region alone could span decades of effort going forward.

Apulia, the ‘heel of the Italian boot’ is a region of 4 million people, while the strategic position of its ‘port system’ is unique: At the confluence of the Adriatic and Ionian Seas, and at the centre of the Mediterranean, Apulia virtually connects the West and East Motorways of the Sea (MoS) and the Adriatic corridor, ranging from Barcelona and Trieste, to Turkey; Syria; Lebanon; Israel; and Egypt. And of course, Brindisi in particular, is just a swim away for the Greek islands of Corfu; Cephalonia; Ithaca; and Zante.

Jeff & Maggy

[Ο παρακάτω διάλογος είναι φανταστικός και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή πράματα είναι εντελώς συμπτωματική]. 

Jeff: Μαμά τα παιδιά στο σχολείο δε με παίζουν πια. 

Μaggy: Μη στενοχωριέσαι αστέρι μου. Το κάνουν γιατί σε ζηλεύουν που είσαι όμορφος, πλούσιος και προπαντός πανέξυπνος. 

Jeff: Μα αυτοί θέλουν να με διώξουν και από το σχολείο της Ιπποκράτους. 

Μaggy: μη μου χολοσκάς. Η μαμά θα τα κανονίσει όλα. Θα πω στο θείο Μπάρακ να σου τηλεφωνήσει, να τα πείτε λιγάκι. Να του πεις για τα πράσινα αλογάκια σου, για το πώς θα σώσεις την ανθρωπότητα και τον πλανήτη, και όλα αυτά τα ωραία που τους λες στα ταξίδια σου και τους έχεις χαζέψει όλους. Global thinker μου εσύ! Αμέσως μετά θα το πουν και όλα τα κανάλια, και πάλι εσύ θα είσαι ο αρχηγός βρε κουτό.

Jeff: καλά μαμά. Ό,τι πεις. Πάω τώρα να δοκιμάσω το καινούργιο μου κανό.

Η. Χαραλαμπίδης

σ.σ.: Αχ μαργαρίτα μαγιοπούλα. Αχ μαργαρίτα μάγισσα.

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Οι εξελίξεις είναι πλέον δρομολογημένες.

Σε κάνα δυο ώρες θα τις ακούσετε κι εσείς.

Ο ΓΑΠ έπρεπε να σηκώσει τον σταυρό του μαρτυρίου.

Και να σταυρωθεί.

Για την ανάταση του Έθνους.

Για σκεφθείτε το λίγο αυτό.

Μια καλά ενορχηστρωμένη όπερα ήταν το δημοψήφισμα.

Με μουσικούς εντός και εκτός Ελλάδος.

Σκεφθείτε…

Η. Χαραλαμπίδης

Σημειολογικά και άλλα

Το σημερινό έκτακτο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ήταν, σημειολογικά, μια σωστή κίνηση. Με αναμενόμενο, φυσικά, αποτέλεσμα.

Πολλά λέγονται για τις αστοχίες και τα λάθος μηνύματα που στέλνει η κυβέρνηση, εντός και εκτός Ελλάδος, σχεδόν σε καθημερινή βάση. Από τους ‘τιτανικούς’, την απώλεια των καταθέσεων, τα δημοψηφίσματα, ή την επιστροφή στη δραχμή. Μια τέτοια αστοχία ήταν και η πρόσκληση στο συμβούλιο αρχηγών του υπουργού εξωτερικών, κυρίου Δρούτσα.

Τι ήταν αυτό που δεν μπορούσε να έχει συζητήσει ο πρωθυπουργός με τον κύριο Δρούτσα εκ των προτέρων;
Τι ήθελε άραγε να πει εδώ ο ποιητής με αυτή την πρόσκληση;
Ότι, μήπως, αν δεν υπάρξει συναίνεση διακυβεύονται ‘εθνικά θέματα’;
Που σταματάει πια ο εκβιασμός του ‘Καραμανλής ή τανκς’;
Μπορούμε, άραγε, στο σημείο που βρισκόμαστε, στο κρισιμότερο σημείο της νεώτερης ιστορίας μας, να παίζουμε με τους πιο ενδόμυχους φόβους του λαού;
Μια απάντηση θα ήθελα.

Η. Χαραλαμπίδης  

Μπύρα Φιξ. Και τον λογαριασμό στην Άγγελα...

Έδωσα σήμερα μια συνέντευξη στην Ολλανδική τηλεόραση.

Το θέμα ήταν τι θα μπορούσε να κάνει ο Ελληνικός εφοπλισμός για να γλιτώσει η χώρα τη χρεοκοπία. Μια κάποια ‘χειρονομία’ που, όπως τους είπα, θα ήταν το καλύτερο μήνυμα που θα μπορούσε να στείλει η χώρα στους Ευρωπαίους.

Στη συζήτηση που προηγήθηκε, μου έδειξαν το βίντεο της Φιξ. 

«…και τον λογαριασμό στην Άγγελα…»  (πατήστε εδώ) 

«τρώτε και πίνετε και μας κοροϊδεύετε κατάμουτρα». 

Αυτή ήταν η παρατήρηση που μου έγινε από κορυφαίους δημοσιογράφους. 

Δεν μπορώ να σου περιγράψω Βασίλη πόσο αρνητικό είναι το κλίμα στη δυτική Ευρώπη. Η λέξη ‘αρνητικό’ είναι απλά ένας ευφημισμός.

Δεν μπόρεσα να πω τίποτα. 

Και θεώρησα καλό να μην πω τίποτα που θα χάλαγε τη συνέντευξη που θα ακολουθούσε. 

Και που τελικά πήγε καλά. 

Σκέφτηκα μονάχα πως μερικές φορές βγάζουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια . 

Όχι από πρόθεση, αλλά από άκρατη επίδοση στο ‘εθνικό μας σπορ’.

Η. Χαραλαμπίδης

Άλλος κερνάει και άλλος πίνει

Είπε χθες ο John Lipsky του ΔΝΤ στον Μητσοτάκη Jr: 

«Έτσι μπράβο. Με τις ιδιωτικοποιήσεις έπρεπε να  είχατε ξεκινήσει εξ αρχής. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ξεκινήσατε με τις περικοπές». 

Ή κάπως έτσι. 

Και με τα λόγια αυτά, ο Lipsky έκανε τρία πράματα:

--Άδειασε παντελώς τον Strauss Kahn και τον ΓΑΠ.

--‘Γέμισε’ τον Σαμαρά, δίνοντάς του έναν άσσο, στη σημερινή συνάντηση με τον πρωθυπουργό.

--Παραδέχτηκε ότι το μνημόνιο ήτανε λάθος και υπογράφτηκε στο άρπα κόλλα, τελευταία στιγμή, με την πλάτη στον τοίχο, και χωρίς καμιά μελέτη.

Αυτό που δεν είπε όμως ο Lipsky είναι ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι πανάκεια. Αναμφίβολα, οδηγούν σε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα,  και αυτό είναι πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα σε τομείς όπως τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, που είναι εκτεθειμένοι στον διεθνή ανταγωνισμό. Και, ας μην κοροϊδευόμαστε,  το κράτος, ως επιχειρηματίας, δε φημίζεται για την αποτελεσματικότητά του.

Από την άλλη όμως, οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν, χωρίς εξαίρεση, σε πολύ υψηλότερες τιμές. Με άλλα λόγια, σε πληθωρισμό. Και όπως έχουμε ξαναπεί Βασίλη, ο πληθωρισμός είναι και αυτός ένας φόρος. Και μάλιστα απ’ τους χειρότερους: Μειώνει την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή, οδηγεί και αυτός σε ύφεση, και μεταφέρει λεφτά από την τσέπη του καταναλωτή στην τσέπη του παραγωγού. Δηλαδή στην τσέπη του νέου ιδιοκτήτη της αποκρατικοποιημένης επιχείρησης.

Όσο δε αφορά στο δημόσιο κορβανά, δυο πράματα συμβαίνουν με τις αποκρατικοποιήσεις: Το δημόσιο μειώνει τις δαπάνες του, μιας και τώρα δε χρειάζεται να συντηρεί αυτές τις επιχειρήσεις. Και αυτό είναι καλό για τον φορολογούμενο που τώρα θα πληρώνει λιγότερους φόρους. Δυστυχώς όμως, όπως είπα παραπάνω, ο ίδιος φορολογούμενος θα πληρώνει τώρα υψηλότερες τιμές για τις ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες (μεταφορές, ηλεκτρισμός, κλπ) και, άρα, η τελική επίπτωση στην τσέπη του δεν μπορεί να είναι εκ των προτέρων γνωστή. 

Επίσης και κάτι άλλο. 

Από κει που, προηγούμενα, οι υπηρεσίες αυτές πληρώνονταν από όλους τους φορολογούμενους μαζί, μέσα από προοδευτική φορολογία, με άλλα λόγια εκεί που για το λεωφορείο πλήρωνε περισσότερο αυτός που ‘είχε’, και που το χρησιμοποιούσε λιγότερο (ο πλούσιος που πήγαινε με το αυτοκίνητο), τώρα πληρώνει αυτός που το χρησιμοποιεί και που είναι, ως επί το πλείστον, ο μη προνομιούχος εργαζόμενος.*

Η μεταρρύθμιση λοιπόν γίνεται με δύο τρόπους. 

Ιδιωτικοποιούμε, ναι, αλλά όταν υπάρχει ένα ρυθμιστικό πλαίσιο που ελέγχει τη λειτουργία της αγοράς προς αποφυγή δημιουργίας ιδιωτικών μονοπωλίων. Και ένα τέτοιο πλαίσιο Βασίλη στη χώρα μας όχι μόνο δεν υπάρχει (διάβασε όσα έχω κατά καιρούς γράψει για την ‘περίφημη’ επιτροπή ανταγωνισμού) άλλα ήταν ακριβώς αυτή η έλλειψη που οδήγησε στον υπέρμετρο πλουτισμό πολλών αετονύχηδων στη χώρα μας. Και αυτοί, μέχρι στιγμής, δεν έχουν πληρώσει δεκάρα για την παρούσα κρίση. Στο θέμα αυτό, δηλ. του ρυθμιστικού πλαισίου, είμαστε 50 χρόνια πίσω Βασίλη, και αυτό το λέω με την πείρα 30 χρόνων ενασχόλησης με το θέμα. Και αυτό δεν έγινε κατά τύχη αλλά εσκεμμένα: Ο νόμος που διέπει την λειτουργία της επιτροπής ανταγωνισμού υπάρχει από το 1970 και είναι καλός. Αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Το ξέφραγο αμπέλι της Ελληνικής αγοράς ολιγοπωλίων ‘δημιουργήθηκε’, δεν μας ‘προέκυψε’.

Ο δεύτερος τρόπος μεταρρύθμισης είναι η ‘μετοχοποίηση’. Με άλλα λόγια, εισαγάγουμε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αποτελεσματικότητας στη δημόσια επιχείρηση αλλά ο ιδιοκτησιακός χαρακτήρας της παραμένει δημόσιος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτή είναι και η προκριτέα λύση Βασίλη. Δυστυχώς όμως η λύση αυτή δεν ‘μαζεύει’ αρκετά λεφτά για να αποπληρώσουμε το χρέος μας. Ένα χρέος που το πληρώνει, δυστυχώς, αυτός που δεν το δημιούργησε. 

Άλλος κερνάει κι άλλος πίνει, που λέμε. 

Για να μην πω το άλλο, το νεοελληνικότερο, και με πείτε πάλι βωμολόχο.

Η. Χαραλαμπίδης

*όταν πέρυσι γίνονταν οι συζητήσεις για το άνοιγμα των αστικών συγκοινωνιών, είχε πει ο μέγας και βαρύς Δημήτρης Ρέππας: «δεν καταλαβαίνω γιατί οι κάτοικοι της Λάρισας θα πρέπει να πληρώνουν για τις αστικές συγκοινωνίες της πρωτεύουσας»!  

Μεγάλες στιγμές και μεγάλες κουβέντες! 

Και από τότε του το ‘χα φυλαγμένο: 

Εν τοιαύτη περιπτώσει κύριε Ρέππα, κι εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί ο Αθηναίος θα πρέπει να πληρώνει για την αστυνομία και την ηλεκτροφώτιση της Λάρισας! 

Αυτά τα οικονομικά σας δίδαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου;

ΖΑΠΠΕΙΟ 2

Άκουσα προσεχτικά το ΖΑΠΕΙΟ 2.
Δε θα το σχολιάσω ακόμα, πριν διαβάσω το κείμενο και τα παραρτήματα του, αλλά σας δίνω μια περίληψη της ομιλίας του κυρίου Σαμαρά, με κάποια δικά μου ΝΑΙ/ΟΧΙ. Ως συνήθως, εύκολα και ωραία τα λόγια και οι προθέσεις, αλλά στην εφαρμογή είναι που πάντα κολλάμε στη χώρα μας.

Το βρίσκω πάντως ενδιαφέρον. Τουλάχιστον, είναι ένα πρόγραμμα συνεπές με τις βασικές αρχές της κεντροδεξιάς. Φοβάμαι όμως πως, με την έμφαση στη φορολογική μεταρρύθμιση και τις αποκρατικοποιήσεις, και χωρίς λέξη για τη σημασία του κοινωνικού κράτους, είναι ένα πρόγραμμα που δεν ‘φέρνει’ ψήφους. Σίγουρα όχι από εργαζόμενους (ιδιωτικούς, δημόσιους, ΔΕΚΟ, αγρότες). Έχει τις ψήφους του επιχειρηματικού κόσμου, αλλά αυτοί είναι από τη μια δεδομένοι και από την άλλη πολύ λίγοι...
Λοιπόν:

Η ασφάλεια του πολίτη πάνω από την οικονομία: ΝΑΙ

Μείωση φορολογικών συντελεστών: ΝΑΙ
Μείωση εργοδοτικών εισφορών: ΝΑΙ
Δρακόντειες και αμείλικτες ποινές σε φοροφυγάδες: ΝΑΙ
Απενοχοποίηση του «επιχειρείν»: ΝΑΙ
Κατάργηση του πόθεν έσχες πρώτης κατοικίας: ΟΧΙ
Όχι άλλη αύξηση αντικειμενικών αξιών: ΟΧΙ
Κατάργηση του πόθεν έσχες για ένα χρόνο: ΝΑΙ
Πόθεν έσχες πολιτικών: ΝΑΙ
Νομιμοποίηση (με πληρωμή) των αυθαιρέτων: ΝΑΙ
Εξόφληση οφειλών του κράτους με ομόλογα: ΟΧΙ
Αύξηση δημοσίων επενδύσεων: ΝΑΙ
Παραχωρήσεις αλά ΟΛΠ: ΝΑΙ
Διατήρηση δικτύων (ΔΕΗ/ΟΤΕ, κλπ.) από το κράτος: ΝΑΙ
Παραγωγή / διανομή (ενέργειας) από ιδιώτες: ΝΑΙ
(Λοιπές) αποκρατικοποιήσεις: ΝΑΙ
Κοστολόγηση της λειτουργίας των νοσοκομείων: ΝΑΙ
Άμεση αποκατάσταση συντάξεων χαμηλοσυνταξιούχων: ΝΑΙ
Fast track στη δικαιοσύνη: ΝΑΙ
Όχι απολύσεις αλλά εργασιακή ‘εφεδρεία’: ΝΑΙ
Χτύπημα στα ‘ρετιρέ’ των ΔΕΚΟ: ΝΑΙ
Χτύπημα στο παραεμπόριο: ΝΑΙ
Ναυτιλία / Τουρισμός: ΝΑΙ
Γεωργία / Κτηνοτροφία / Αλιεία: ΝΑΙ (αλλά ΚΑΠ?)
Διακήρυξη ΑΟΖ και εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου: ΝΑΙ
Αξιοποίηση δημόσιας και εκκλησιαστικής περιουσίας: ΝΑΙ
Πάταξη «ιδιοκτητών» συνδικαλιστών τσιφλικάδων: ΝΑΙ

Η. Χαραλαμπίδης

Θέτει εαυτόν εκτός Κινήματος

Διαβάζω, κύριε Πεταλωτή, πως «είναι ‘γόνιμο’ να αμφισβητεί ένας (σ.σ. κορυφαίος!) υπουργός τις κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης». (click here)
Εμβρόντητος μένω!
Εγώ ήξερα πως όποιος δε συντάσσεται, δεν ευθυγραμμίζεται, βλέπει την πόρτα.
«Θέτει εαυτόν εκτός κινήματος», για να επαναλάβω τον ιδρυτή σας.
Kαι αυτό, όχι μόνο για θέματα ζωής ή θανάτου, αλλά ακόμη και για παρανυχίδες.
Ποιο από τα δύο ισχύει τελικά κύριε Πεταλωτή;
Με μπερδέψατε λιγουλάκι χθες…

Η. Χαραλαμπίδης

Leap of faith

Χμ...
Έχω ξαναγράψει ότι όσο σταθεροποιητικοί είναι οι μηχανισμοί μιας (σωστά ρυθμισμένης) αγοράς, τόσο αποσταθεροποιητικοί είναι οι μηχανισμοί των προσδοκιών. 

Το πρόβλημα της χώρας σήμερα δεν είναι το χρέος της, ούτε οι ανύπαρκτες προοπτικές ανάπτυξης.

Το πρόβλημα είναι ότι χρειαζόμαστε ένα άλμα πίστης. Ένα leap of faith.

Χρειάζεται να πιστέψουμε ότι το πηδάλιο της οικονομίας, αλλά και της χώρας γενικότερα, βρίσκεται στα στιβαρά χέρια μιας έμπειρης κυβέρνησης , που θα μπορέσει να οδηγήσει τη χώρα σε ασφαλές και απάνεμο λιμάνι. Όλα τ’ άλλα θα ακολουθήσουν.

Δεν ξέρω ποια θα ‘ναι αυτή η κυβέρνηση.

Αλλά όσο αυτό δε γίνεται, όσο η παρούσα αστειότητα διαιωνίζεται, τόσο οι αρνητικές προσδοκίες θα μας βουλιάζουν όλο και βαθύτερα.

Είμαστε στο παρά πέντε από το δρόμο χωρίς γυρισμό.
Ας αναλάβουν (και ας αναλάβουμε) όλοι τις ευθύνες τους έναντι της ιστορίας.
The writing is on the wall…

Η. Χαραλαμπίδης

As small as possible, but as big as necessary

Ακολουθούν δύο σημερινά σχόλιά μου στο Facebook.

1. Κτηματαγορά και αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

2. Προς όσους αποδέχονται τη λειτουργία των αγορών.

ΚΤΗΜΑΤΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ένας από τους μεγάλους αγνώστους στην εξίσωση της αναδιάρθρωσης του χρέους είναι η τιμές της κτηματαγοράς που ελάχιστα έχουν πέσει, λόγω της μεγάλης ρευστότητας των κατασκευαστών (2004-2008). Οι δραματικές περικοπές μισθών και εισοδημάτων που λαμβάνουν χώρα, και που δεν έχουν ακόμα τελειώσει, και οι επακόλουθες εισοδηματικές ανακατατάξεις, θα έχουν τελικά και την επίπτωσή τους στις τιμές της κτηματαγοράς. Να λοιπόν ένας από τους λόγους γιατί η αναδιαπραγμάτευση του χρέους δεν μπορεί να γίνει τώρα (όπως θα όφειλε). Εκτός του ότι στον μελλοντικό ρεφενέ θα πρέπει να συμβάλουν και οι ιδιώτες επενδυτές ομολόγων και όχι μόνο ο Ευρωπαίος φορολογούμενος, ένας δεύτερος ρεφενές θα πρέπει να παρουσιάζει μια βιώσιμη προοπτική. Και με αυτές τις τιμές γης και ιδιοκτησίας, σε επίπεδα 2008, οι επενδύσεις (ντόπιες ή ξένες) είναι προβληματικές, με μικρή έως αρνητική καθαρά παρούσα αξία, εν μέσω κρίσης.

ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

Μεγάλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Μια στοχευμένη ανάπτυξη σε γεωργία, τουρισμό, ναυτιλία, διανομή, logistics, πολιτισμό, θα μπορούσε να κάνει θαύματα (+ τον ορυκτό μας πλούτο..). Εκεί που θα διαφωνήσω είναι στις ‘μικρές’ και ‘συμμετοχικές’ προσπάθειες οικονομικής οργάνωσης όπως παρουσιάζονται στο βίντεο.  Η συνεργασία και αλληλεγγύη είναι θεμελιώδεις αρχές που λείπουν από την ατομιστική νοοτροπία του Έλληνα. Όπου όμως υπάρχουν, υπάρχουν για να ενισχύουν και να  υποβοηθούν την ιδιωτική πρωτοβουλία. Όχι για να την υποκαθιστούν. Εκτός κι αν κλείσουμε τα (οικονομικά) σύνορά μας, απορρίψουμε τα οφέλη του διεθνούς εμπορίου (και ΕΕ) και το πάρουμε λίγο βουκολικά. Αυτά που περιγράφει το βίντεο καλά ακούγονται (όπως συνήθως όλες οι αριστερές ιδέες) αλλά έχουν πλέον ιστορική αξία και μόνο. Εμείς που –καλώς ή κακώς- έχουμε κάποια ευθύνη στα χέρια μας πρέπει να προσέχουμε λίγο όταν τα προβάλουμε ως εναλλακτικές στον απλό κόσμο. Μπορεί, αδόκιμα, να κάνουνε σε μια κοινωνία τόσο κακό όσο και οι στον αντίποδα αρχές του άκρατου νεοφιλελευθερισμού.  Το μέλλον μας βρίσκεται σε μια παγκόσμια οικονομία που ενστερνίζεται τις αρχές του επιχειρείν και των αγορών, και ενός Κράτους που μόνο μέλημα έχει την παροχή βασικών υποδομών και κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά και τη δρακόντεια επιτήρηση των όρων του υγιούς ανταγωνισμού. Το κράτος δε αυτό οφείλει να είναι «as small as possible but as big as necessary».

Η. Χαραλαμπίδης

Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πέντε το λαδόξυδο...

Μια μικρή ιστοριούλα θα πω σήμερα, έτσι να, για να περνά ή ώρα μας…
Ήτανε κάποτε μια επιχειρησούλα  με 10 εργαζόμενους.
Ας πούμε, προς χάριν του σεναρίου, τη λέγανε  «Ελληνικό Δημόσιο».
Η εταιρεία δεν πήγαινε καθόλου καλά:
-Για χρόνια τελματωμένη.
-Η παραγωγικότητα της εργασίας σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο.
-Μόνιμη και συνταγματικά κατοχυρωμένη απασχόληση.
-Κίνητρα και αξιολόγηση, αστεία πράματα.
-Πελατειακές κομματικές προσλήψεις.
-Παχυλοί μισθοί και χιλιάδες τα επιδόματα αλλά και οι υπερωρίες.
 (μέχρι και επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία υπήρχε!)
Σε σύγκριση με άλλες παρόμοιες εταιρείες, οι μισοί εργαζόμενοι ήταν περιττοί.

Για να νεκραναστηθεί, η εταιρεία μας έπρεπε να εξαλείψει τις ζημιές της.
Και αυτό μπορούσε να γίνει μόνο με δύο τρόπους: Να αυξήσει τα έσοδά της, ή να μειώσει το κόστος της.
Το να αυξήσεις όμως τα έσοδα μιας τέτοιας εταιρείας –ας τα πούμε ‘φόροι’- είναι σήμερα από δύσκολο έως αδύνατο. Οι ‘μέτοχοι’ αντιδρούν σθεναρά σε κάτι τέτοιο.
Το μόνο που σου μένει λοιπόν είναι να προσπαθήσεις να μειώσεις το κόστος.

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι οι 5 στους 10 περιττεύουν, και ότι όλοι αμείβονται το ίδιο, δύο τρόπους έχεις Βασίλη για να μειώσεις το κόστος σου κατά 50%.

1. Ή τους κρατάς όλους και μειώνεις τους μισθούς τους κατά 50%.
2. Είτε διώχνεις τους μισούς και κρατάς τους μισθούς των υπολοίπων στο ίδιο επίπεδο.

Στην πρώτη περίπτωση έχεις 10 υπαλλήλους, όλους φοβερά δυσαρεστημένους. Στην ουσία δεν έχεις πετύχει τίποτα.
Στη δεύτερη, έχεις 5 υπαλλήλους (όσους θα έπρεπε να είχες ούτως ή άλλως) που δοξάζουν το θεό που δεν έχασαν τη δουλειά τους και που είναι πλέον πιο παραγωγικοί (έχοντας καταργήσει παράλληλα και τη μονιμότητα*).

Τώρα θα μου πεις και τι θα κάνουμε με τους 5 που ‘μείνανε στο δρόμο;

Εδώ η απάντηση είναι σχετικά δύσκολη, αλλά:
ι) η αυξημένη παραγωγικότητα των 5 που παραμένουν θα μπορούσε να ‘πληρώσει’ την αποζημίωση και το επίδομα ανεργίας των 5 που απολύθηκαν και που δεν ήτανε σε θέση να βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, λόγω ηλικίας ή άλλων συνθηκών.
ιι) σε κάθε περίπτωση, χίλιες φορές καλύτερα να τους πληρώνεις και να κάθονται, έστω και με δανικά.

Φοβερά απλοϊκή η ιστοριούλα.

Και άκρως νεοφιλελεύθερη.
Ας πούμε λοιπόν πως ήτανε τροφή για σκέψη.
Και περεταίρω επεξεργασία.
Αλλά αυτή είναι η εμπειρία μου Βασίλη, έχοντας κοιτάξει πάνω από 100 δημόσια λιμάνια σ’ όλο τον κόσμο πού κάποτε αποφάσισαν να αναδιοργανωθούν και να γίνουν ανταγωνιστικά.
Όπως απαιτούν οι ομολογουμένως χαλεποί καιροί.

Η. Χαραλαμπίδης

*Το κύριο επιχείρημα για την ύπαρξη μονιμότητας στο δημόσιο τομέα είναι, allegedly, να καταστήσει το δημόσιο υπάλληλο ‘ανεξάρτητο’ απ’ την εναλλασσόμενη πολιτική ηγεσία. Στη χώρα μας, η λογική αυτή έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, μιας και ένα μεγάλο ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων είναι πολιτικές (βλ. ρουσφετολογικές) προσλήψεις και άρα μόνο ‘ανεξάρτητοι’ δεν είναι. Αυτό είναι και το μεγάλο δίλλημα του ΠΑΣΟΚ σήμερα. Αν τολμήσει να αγγίξει τους ‘αριθμούς’ στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα δει το 20% που του έχει απομείνει να πέφτει στο μηδέν.

~~

ΣΧΟΛΙΟ. Το σχόλιο αυτό ανήκει στον καλό μου φίλο και συνάδελφο Απόστολο Δεδουσσόπουλο: ...το πρόβλημα, μου παρατηρεί, ...δεν είναι πρόβλημα αριθμών αλλά ενός κακά οργανωμένου κράτους που δεν επιτρέπει την κινητικότητα στο εσωτερικό του...

Και πράγματι: χιλιάδες είναι τα περιφραγμένα ‘νησάκια’, τα ‘μαγαζάκια’, τα ‘φέουδα’, τα υπο-τμήματα των υπο-τμημάτων που, εμποδίζοντας την κινητικότητα, και κατά συνέπεια τις συνέργιες, ανεβάζουν υπερβολικά το κόστος της δημόσιας διοίκησης.

Επίσης, μου παρατηρεί ο συνάδελφος, η ανεργία είναι ένα είδος κοινωνικού αποκλεισμού και ο άνεργος, αργά ή γρήγορα, περιθωριοποιείται και αισθάνεται κοινωνικά απορριπτέος.

Δύσκολα θέματα αυτά και δε νομιμοποιούμαι να τα συζητήσω. Λέω όπως τούτο: Σε μια ελεύθερη οικονομία, η ανεργία είναι αναγκαίο κακό. Η εργασία, όσο είναι δικαίωμα, άλλο τόσο είναι και υποχρέωση. Η ανεργία έχει όντως υψηλό κοινωνικό κόστος που πρέπει να συνυπολογίζεται, με ανθρώπινο πρόσωπο, στην προσπάθεια της χώρας να παραμένει ανταγωνιστική στο διεθνή οικονομικό στίβο. Αλλοίμονο όμως στη χώρα που κύριο μέλημά της έχει την εξασφάλιση εργασίας για όλους, για πάντα, και με κάθε κόστος. Αυτό είναι ένα ιδεατό που, δυστυχώς, μόνο θεωρητική αξία μπορεί να έχει στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα.

Εισφοροδιαφυγή

Διαβάζω ότι, άκουσον άκουσον, 70,000 επιχειρήσεις παρακρατούν αλλά δεν αποδίδουν στο κράτος τον ΦΠΑ. Η σταθερή και μόνιμη απ’ όλους δικαιολογία είναι:
«μα τι να κάνω, αφού με την κρίση δε βγαίνω. Να κλείσω;»

Ε, ναι λοιπόν αγαπητέ μου. Να κλείσεις. Οι νόμοι της αγοράς, που εσύ ο ίδιος ψήφισες, λένε πως άμα μια επιχείρηση δε βγαίνει κλείνει. Και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο δε γίνεται.

Ο επιχειρηματίας που συμπεριφέρεται έτσι Βασίλη δε διαφέρει καθόλου από τον κλέφτη του κοινού ποινικού δικαίου. Μη αποδίδοντας το φόρο, κλέβει λεφτά που ανήκουν στο κράτος. Δηλαδή σε ‘σένα και σε ‘μένα. Από μια άποψη, ο επιχειρηματίας αυτός είναι χειρότερος και από τον μπαχαλάκη του «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω». Τουλάχιστον αυτός, λέει, εκφράζει ένα κίνημα κοινωνικής διαμαρτυρίας, και όχι μια μεμονωμένη πράξη.

Εν τη ανυπαρξία φοροεισπρακτικού μηχανισμού (μπας και υπάρχει και τίποτα άλλο;) η πάταξη της εισφοροδιαφυγής και φοροδιαφυγής αντιμετωπίζεται με ένα και μόνο τρόπο: τη δρακόντεια αυστηροποίηση των ποινών.
Ερωτώ: αν έβγαινε αύριο το πρωί η κυβέρνηση και ανακοίνωνε πως όποιος συλλαμβάνεται να φοροδιαφεύγει πάει μέσα αυτόματα για 10 χρόνια το λύναμε ή δεν το λύναμε το πρόβλημα; Ουρές θα κάνανε έξω από τις εφορίες τα λαμόγια να πληρώσουν τους φόρους τους. Και δε θα χρειαζόμασταν καν φοροεισπρακτικό μηχανισμό.
Πού είναι το πρόβλημα ενός τέτοιου μέτρου;
Σας ακούω ήδη: «μα τέτοιες ποινές είναι υπερβολικές και άρα αντιδημοκρατικές».
Συμφωνώ αλλά στην κατάσταση που βρισκόμαστε, «λίγο έγκυος» δεν γίνεται.
Και δεν αποδίδει.

Η. Χαραλαμπίδης

21η Απριλίου 1967

Θυμάμαι…

Θυμάμαι τον πατέρα, σκυφτό πάνω απ’ το ραδιοφωνάκι, στο τραπέζι της κουζίνας, να προσπαθεί να βγάλει κάποια άκρη μέσα από τα παράσιτα του BBC World Service.

Με θυμάμαι, 15χρονο αγοράκι, να παίρνει το λεωφορείο της γραμμής, μία δραχμή και είκοσι λεπτά το εισιτήριο, να πάει να δει τα τανκς στο Σύνταγμα.

Μαύρες θύμησες, Μεγάλη Πέμπτη.

Καλή Ανάσταση σε όλους.

Η. Χαραλαμπίδης