Ήταν πραγματικά ένα απολαυστικό σαββατόβραδο. Μια δροσερή ανάσα που –με ουισκάκι, καλούς φίλους, φωνή, γέλιο και βρισίδι- καθάρισε το νου από τα βαριά φορτία του και μας ξανάκανε όλους παιδιά (μόνο τη κολοτούμπα του Σάκη δεν δοκίμασα!).
Όλα άψογα. Οι Τούρκοι διοργανωτές έστησαν ένα show που θα το ζήλευαν πολλοί δυτικοί επαγγελματίες του είδους. Και φυσικά ο Σάκης ήταν ο αδιαφιλονίκητος νικητής της βραδιάς.
Όπως κάθε χρόνο όμως, το αποτέλεσμα του διαγωνισμού μας δίδαξε πως νίκη στη Eurovision σημαίνει να έχεις όμορους φίλους. Ένα σημαντικό μάθημα οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής για τον ‘κομβικό’ ρόλο που θα όφειλε να παίζει η Ελλάδα στο χώρο των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Η για χρόνια αμετακίνητη προσήλωση του Γιώργου Παπανδρέου στη συμβατική σοφία του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου (το εύκολο άλλοθι για την όποια αντιπολιτευτική κριτική σε εσωτερικά θέματα, αλλά και η στρατηγική για το χτίσιμο του image του ‘καλού παιδιού’ και του αξιόπιστου συνομιλητή) άμβλυνε τις προσπάθειες για μια πιο δυναμική και αποτελεσματική πολιτική στον ευρύτερο όμορο χώρο μας.
Φυσικά διαφωνώ και με τη Λιάνα Κανέλλη στο κατά πόσο θα έπρεπε να έχουμε Eurovision δύο ταχυτήτων (αναφερόμενη στην αυτόματη πρόκριση των μεγάλων χωρών, χορηγών του ΕΒU). Φυσικά και θα έπρεπε. Εδώ πρόκειται για ψηφοφορία για το καλύτερο τραγούδι, όχι για το Σύνταγμα της Ευρώπης! Και δεν βλέπω γιατί η ψήφος δεν θα μπορούσε να είναι συγκεντρωτική αντί να είναι κατά χώρα. Για να μην πω ότι, με το e-voting, θα έπρεπε να ψηφίζουν και οι Κινέζοι! Και γιατί όχι;
Κανένα πρόβλημα και με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Αμβρόσιο. Ρεσιτάλ μεταφραστικής δεξιότητας (!) αλλά και μια ατυχής, ατυχεστάτη θα έλεγα, παρέμβαση-επίθεση στον Πατριάρχη. Με την κοσμική απλοϊκότητά του, ο σεβάσμιος ιεράρχης δεν μπόρεσε να συλλάβει την ανώτερη πνευματική ‘αρχοντιά’ του Πατριάρχη (χάρισμα των πραγματικών ηγετών) όταν αυτός παραπονέθηκε, αστειευόμενος, στον Σάκη για το ‘μπλουζάκι’ που δεν του έφερε δώρο.
Και για να κλείσω, το μόνο ίσως μελανό σημείο στην όλη υπόθεση ήταν η παρουσία της Κας Δάφνης Μπόκοτα. Η μία στις τρεις λέξεις της συμπαθέστατης κατά τα άλλα κυρίας ήταν ‘εγώ’, ‘εμένα’, ‘όταν εγώ λέω’ κλπ. Ενόχλησαν τόσο η πικρόχολη ερώτησή της προς τη αξιαγάπητη Ρουσλάνα «πόσο λυπήθηκε που ο Σάκης δεν βγήκε πρώτος», όσο και η αδιάλειπτα εκφραζόμενη πεποίθησή της ότι οι τηλεθεατές θα όφειλαν να ενδιαφέρονται για την άποψή της! Αλλά αυτό είναι μικρή και μόνο μουτζουρίτσα που θα σβηστεί μέχρι του χρόνου, μιας και είμαι σίγουρος ότι και η κυρία Μπόκοτα θα πήρε και αυτή μαθήματα από τη σεμνότητα του ίδιου του Σάκη.
Αυτά.
Η.Ε. Χαραλαμπίδης
Σκέψεις, ιστοριούλες, εμπειρίες και μαθήματα, όταν δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω. ΩΣ ΕΥ ΠΑΡΕΣΤΗΤΕ. ΗΡΑΚΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ (2004-2026)
April 25, 2004
Το ΟΧΙ του Προέδρου Παπαδόπουλου
Το αποτέλεσμα του χθεσινού ΟΧΙ είναι ότι το Δόγμα Σημίτη πως «η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας περνάει μέσα από τη λύση του Κυπριακού» πάει πια περίπατο, και έτσι αποδεσμεύονται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις από το Κυπριακό.
Αλλά είναι αυτό αρκετό, έστω και αν το εννοούμε, για να διασώσουμε την βαρύτατα τραυματισμένη αξιοπιστία μας, για την οποία τόσο προσπάθησαν οι προηγούμενες Ελληνικές κυβερνήσεις;
Γιατί ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει το ότι «θα στηρίξουμε την όποια απόφαση του Κυπριακού λαού». Δηλαδή τι θα απαντήσει αύριο ο κ. Καραμανλής στο απλούστατο ερώτημα αν συμφωνεί με αυτό το 75%; Και παρόλο που δεν έχω καμιά αμφιβολία για την ικανότητά του να απαντά (με τον τρόπο του) σε τέτοια ‘επικίνδυνα’ ερωτήματα, φοβάμαι πως η απάντηση δεν μπορεί να ενέχει το βαθμό αξιοπιστίας που απαιτείται από ένα σοβαρό Ευρωπαίο συνομιλητή.
Οι ιστορικές ευθύνες του κ. Παπαδόπουλου ήταν εξίσου μεγάλες με εκείνες του Επιδιαιτητή. Και οι δύο απέτυχαν. Επιδιαιτησία σημαίνει ότι συμφωνώ εκ των προτέρων να αποδεχθώ την όποια απόφαση του επιδιαιτητή. Αν έχω αμφιβολίες απλά δεν πάω σε επιδιαιτησία μιας και κανείς δεν με υποχρεώνει. Αλλά αφ’ ης στιγμής το δέχομαι, δεν μπορώ να επιδίδομαι σε εκστρατεία πειθούς του Κυπριακού λαού, για να ψηφίσει ενάντια σε μια απόφαση που εγώ ο ίδιος δεσμεύτηκα να αποδεχθώ πηγαίνοντας σε επιδιαιτησία. Αυτό ακριβώς ήταν και το νόημα της απόλυτα δικαιολογημένης, albeit πολιτικά ατυχούς, ‘έκρηξης’ του Επιτρόπου Φερχόϊγκεν.
Όσο για τον Επιδιαιτητή, οι καλές του υπηρεσίες μας υποχρέωσαν(!) και εμάς και την ανθρωπότητα για χρόνια τώρα. Αυτός που θα έπρεπε να είναι ο ισχυρότερος θεσμός του πλανήτη, κατάντησε η περιφερόμενη (και απλήρωτη) Φιλιππινέζα του Πλανητάρχη. Στην περίπτωση του αποικιοκρατικού σχεδίου Ανάν, οι ανήκουστες πιέσεις που ασκήθηκαν προς όλες τις πλευρές για την υπερψήφισή του καταδεικνύουν ατράνταχτα πόσο ‘αντικειμενικό’ και ‘ισορροπημένο’ ήταν, και ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούσε.
Ο καυγάς και το χθεσινό ΟΧΙ δεν ήταν ποτέ για τα κατεχόμενα, τους έποικους ή τα στρατεύματα κατοχής, αλλά για τη σημαία του αεροπλανοφόρου ‘USS Κύπρος’ και του πληρώματος των Εγγλέζων θεραπαινίδων του στα ‘χωρικά’ ύδατα της ‘ευρύτερης’ Μέσης Ανατολής, αλλά και του ‘περικυκλώματος’ της Ευρώπης.
Η.Ε. Χαραλαμπίδης
Αλλά είναι αυτό αρκετό, έστω και αν το εννοούμε, για να διασώσουμε την βαρύτατα τραυματισμένη αξιοπιστία μας, για την οποία τόσο προσπάθησαν οι προηγούμενες Ελληνικές κυβερνήσεις;
Γιατί ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει το ότι «θα στηρίξουμε την όποια απόφαση του Κυπριακού λαού». Δηλαδή τι θα απαντήσει αύριο ο κ. Καραμανλής στο απλούστατο ερώτημα αν συμφωνεί με αυτό το 75%; Και παρόλο που δεν έχω καμιά αμφιβολία για την ικανότητά του να απαντά (με τον τρόπο του) σε τέτοια ‘επικίνδυνα’ ερωτήματα, φοβάμαι πως η απάντηση δεν μπορεί να ενέχει το βαθμό αξιοπιστίας που απαιτείται από ένα σοβαρό Ευρωπαίο συνομιλητή.
Οι ιστορικές ευθύνες του κ. Παπαδόπουλου ήταν εξίσου μεγάλες με εκείνες του Επιδιαιτητή. Και οι δύο απέτυχαν. Επιδιαιτησία σημαίνει ότι συμφωνώ εκ των προτέρων να αποδεχθώ την όποια απόφαση του επιδιαιτητή. Αν έχω αμφιβολίες απλά δεν πάω σε επιδιαιτησία μιας και κανείς δεν με υποχρεώνει. Αλλά αφ’ ης στιγμής το δέχομαι, δεν μπορώ να επιδίδομαι σε εκστρατεία πειθούς του Κυπριακού λαού, για να ψηφίσει ενάντια σε μια απόφαση που εγώ ο ίδιος δεσμεύτηκα να αποδεχθώ πηγαίνοντας σε επιδιαιτησία. Αυτό ακριβώς ήταν και το νόημα της απόλυτα δικαιολογημένης, albeit πολιτικά ατυχούς, ‘έκρηξης’ του Επιτρόπου Φερχόϊγκεν.
Όσο για τον Επιδιαιτητή, οι καλές του υπηρεσίες μας υποχρέωσαν(!) και εμάς και την ανθρωπότητα για χρόνια τώρα. Αυτός που θα έπρεπε να είναι ο ισχυρότερος θεσμός του πλανήτη, κατάντησε η περιφερόμενη (και απλήρωτη) Φιλιππινέζα του Πλανητάρχη. Στην περίπτωση του αποικιοκρατικού σχεδίου Ανάν, οι ανήκουστες πιέσεις που ασκήθηκαν προς όλες τις πλευρές για την υπερψήφισή του καταδεικνύουν ατράνταχτα πόσο ‘αντικειμενικό’ και ‘ισορροπημένο’ ήταν, και ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούσε.
Ο καυγάς και το χθεσινό ΟΧΙ δεν ήταν ποτέ για τα κατεχόμενα, τους έποικους ή τα στρατεύματα κατοχής, αλλά για τη σημαία του αεροπλανοφόρου ‘USS Κύπρος’ και του πληρώματος των Εγγλέζων θεραπαινίδων του στα ‘χωρικά’ ύδατα της ‘ευρύτερης’ Μέσης Ανατολής, αλλά και του ‘περικυκλώματος’ της Ευρώπης.
Η.Ε. Χαραλαμπίδης
March 07, 2004
Εκλογές 2004 και η ήττα του ΠΑΣΟΚ
Πολλή φαιά ουσία αναλώθηκε τελευταία στο γιατί η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να κρατηθεί στην εξουσία ήταν τόσο λυσσαλέα στις τελευταίες εκλογές. Τα περισσότερα επιχειρήματα εστίασαν στην εξάρθρωση της διαπλοκής και του Κόμματος-Κράτους (κάτι που γλαφυρά θα μπορούσε να διατυπωθεί σαν ‘η καθιέρωση κλίματος εμπιστοσύνης στην Οικονομία’!).
Ο λόγος όμως ήταν αρκετά διαφορετικός. Σε περισσότερο από 20 χρόνια, το ΠΑΣΟΚ αποποιήθηκε τη σοσιαλιστική ιδεολογία του ιδρυτή του, υιοθετώντας, στην ουσία υποκλέπτοντας, τη φιλελεύθερη προσέγγιση της ΝΔ (κάτι που επισφραγίστηκε με το άνοιγμα προς Μάνο-Ανδριανόπουλο). Έτσι, τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια της ΝΔ αφήνοντάς την χωρίς ειδοποιό διαφορά.
Προεκλογικά λοιπόν το ΠΑΣΟΚ γνώριζε πολύ καλά πως μια επικείμενη ήττα του, σε συνδυασμό με μια, κατά δήλωση, ‘ταπεινή’, τεχνοκρατική, και αποτελεσματική πολιτική της ΝΔ, που θα 'έχτιζε' εύκολα τώρα πια πάνω στα δύσκολα επιτεύγματα της διακυβέρνησης Σημίτη, και που θα άγγιζε το μεγάλο κεντρώο χώρο, θα έφερνε τη ΝΔ στην εξουσία για τα επόμενα 20 χρόνια!
Το ΠΑΣΟΚ έβλεπε πως έχανε το παιχνίδι στο δικό του γήπεδο και με τους δικούς του όρους.
Εκτός κι αν τα κάνει μούσκεμα -που πολύ το φοβάμαι-, η ΝΔ θα αμφισβητηθεί μελλοντικά μόνο από ένα νέο κόμμα που θα στηρίζεται σε ‘ηγέτες’ με πολιτικό λόγο και όχι τόσο σε ιδέες και προγράμματα που έχουν πλέον αμβλυνθεί και συγκλίνει μέσα στα πλαίσια της Ευρώπης και της παγκοσμιοποίησης.
Η.Ε. Χαραλαμπίδης
Ο λόγος όμως ήταν αρκετά διαφορετικός. Σε περισσότερο από 20 χρόνια, το ΠΑΣΟΚ αποποιήθηκε τη σοσιαλιστική ιδεολογία του ιδρυτή του, υιοθετώντας, στην ουσία υποκλέπτοντας, τη φιλελεύθερη προσέγγιση της ΝΔ (κάτι που επισφραγίστηκε με το άνοιγμα προς Μάνο-Ανδριανόπουλο). Έτσι, τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια της ΝΔ αφήνοντάς την χωρίς ειδοποιό διαφορά.
Προεκλογικά λοιπόν το ΠΑΣΟΚ γνώριζε πολύ καλά πως μια επικείμενη ήττα του, σε συνδυασμό με μια, κατά δήλωση, ‘ταπεινή’, τεχνοκρατική, και αποτελεσματική πολιτική της ΝΔ, που θα 'έχτιζε' εύκολα τώρα πια πάνω στα δύσκολα επιτεύγματα της διακυβέρνησης Σημίτη, και που θα άγγιζε το μεγάλο κεντρώο χώρο, θα έφερνε τη ΝΔ στην εξουσία για τα επόμενα 20 χρόνια!
Το ΠΑΣΟΚ έβλεπε πως έχανε το παιχνίδι στο δικό του γήπεδο και με τους δικούς του όρους.
Εκτός κι αν τα κάνει μούσκεμα -που πολύ το φοβάμαι-, η ΝΔ θα αμφισβητηθεί μελλοντικά μόνο από ένα νέο κόμμα που θα στηρίζεται σε ‘ηγέτες’ με πολιτικό λόγο και όχι τόσο σε ιδέες και προγράμματα που έχουν πλέον αμβλυνθεί και συγκλίνει μέσα στα πλαίσια της Ευρώπης και της παγκοσμιοποίησης.
Η.Ε. Χαραλαμπίδης
Subscribe to:
Comments (Atom)