Καισαριανή

 Πολλά έχουν γραφτεί για τη θηριωδία των Γερμανών στην Καισαριανή πριν από 82 χρόνια (πρωτομαγιά 1944), και οι πληγωμένες μνήμες του λαού μας είναι ακόμα νωπές και πονάνε. Τι νόημα έχει λοιπόν ένα ακόμα σχόλιο σαν αυτό, πόσο μάλλον που ό,τι και να πεις θα σε χαρακτηρίσουν διχαστικό ή ενασχολούμενο με αντιπαραθέσεις καφενείου, όπως μου τονίστηκε πριν από λίγο;

 Έχει νόημα. Γιατί διχαστική είναι λιγότερο η επιχειρηματολογία του καθενός μας, και περισσότερο οι ηθικές αξίες και καταβολές του. 

Το Μάη του ’44 ο πόλεμος είχε στην ουσία τελειώσει και η εκτέλεση του Γερμανού στρατηγού είχε συμβολικό και μόνο χαρακτήρα. Κάτι, να πούμε, σαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, όταν ξέραμε ότι η Ιαπωνία είχε στην ουσία ήδη συνθηκολογήσει. Αν ο ΕΛΑΣ είχε σκοτώσει τον στρατηγό ένα χρόνο πριν, θα το καταλάβαινα˙ το Μάη του ’44, όχι. Και αυτό γιατί τα αντίποινα ήταν γνωστά, και αν η εκτέλεση του στρατηγού είχε συμβολικό χαρακτήρα, η θηριωδία των Γερμανών δεν είχε κανένα. Και κάτι που λίγοι το έχουν αναφέρει: Ομαδικά αντίποινα αυτού του είδους θεωρούνται «εγκλήματα πολέμου».

Και κάποια πρακτικά και νομικά θέματα. Η Ελληνική Κυβέρνηση κήρυξε τη συλλογή ως μνημείο για να μπορέσει να «διεκδικήσει» την πώληση από τον Βέλγο ιδιοκτήτη (ο οποίος φυσικά θα ζητήσει τα μαλλιά της κεφαλής του). Αλλά τι σημαίνει το «διεκδικήσει»; Αρνήθηκε την πώληση ο Βέλγος; ο ίδιος δεν τις κατέβασε και τις πρόσφερε προς πώληση; Τι λοιπόν σημαίνει το 'διεκδικήσει'; Αν δεν συμφωνήσουμε στην τιμή θα του κάνουμε μήνυση στο Βέλγιο να τις 'διεκδικήσουμε';

Κλασική αρχή του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου: στα εμπράγματα (κυριότητα/μεταβίβαση) εφαρμόζεται κατά κανόνα το δίκαιο του τόπου όπου βρίσκεται το πράγμα (lex rei sitae). Το ελληνικό δίκαιο δεν εφαρμόζεται αυτομάτως επί της κυριότητας ή της μεταβίβασης. Η ανακήρυξη ως «μνημείο» έχει κανονιστική ισχύ εντός ελληνικής επικράτειας και δεν δεσμεύει άμεσα ιδιώτη που κατέχει το αντικείμενο νόμιμα σε άλλο κράτος.

Κινήσεις (πολιτικού) εντυπωσιασμού λοιπόν και μόνον.

ΗΧ