… τότε, η Tauranga δεν ήταν παρά ένα απέραντο λιβάδι, σπαρμένο
με πρόβατα και αγελάδες. Θυμάμαι πως, στην επιστροφή για Auckland —και για λόγους που δε θυμάμαι πια—
πετάξαμε με ένα μικρό, τετραθέσιο Piper Cherokee. Το
«αεροδρόμιο» ήταν στην κυριολεξία ένα ειδυλλιακό χωράφι, με αγελάδες να βόσκουν
και παιδιά να πετούν χαρταετούς. Ο «τερματικός σταθμός» δεν ήταν παρά λίγο
μεγαλύτερος από το καφενείο της γειτονιάς μου.
Επιβιβαστήκαμε
στο μικρό αεροσκάφος και περιμέναμε τον πιλότο. Εκείνος κατέφθασε τρέχοντας:
χαμογελαστός, εύθυμος και ύποπτα φρεσκοπλυμένος. «Mornin’, mates. Everybody on board? Beauty — let’s get the hell outta here» είπε γελώντας, και σε λίγο απογειωνόμασταν, τρομάζοντας τις αγελάδες.
Στην Tauranga είχαμε επαφές με τα συνδικάτα (στο
πλαίσιο του έργου του ILO),
αλλά —εντελώς απροσδόκητα— βρέθηκα να συνομιλώ και με μια ομάδα γαιοκτημόνων
που ήθελαν πολύ να μου μιλήσουν (το ίδιο συνέβη και στο Curaçao αλλά αυτό σε άλλο παραμύθι). Το Auckland ήδη αντιμετώπιζε προβλήματα συμφόρησης
και όλοι αναζητούσαν λύσεις. Η Tauranga είχε το χώρο —ατελείωτες εκτάσεις— και οι ιδιοκτήτες γης είχαν το προφανές
συμφέρον τους.
Σε ένα πρόχειρο κομμάτι χαρτί, σχεδίασα το λιμάνι, τις οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις, και μερικές αδρές εκτιμήσεις κόστους ανάπτυξης. Έτσι ακριβώς όπως ζωγραφίζω στο μαυροπίνακα για τους μαθητές μου. Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες έγραφαν πως πρέπει να με δει ψυχίατρος.
Αλλά όσοι από εκείνους τους δημοσιογράφους είναι ακόμη εν ζωή,
ίσως αξίζει να πάνε να ρίξουν μια ματιά στο σημερινό πρώτο λιμάνι της χώρας: Port of Tauranga!
Με συγκρατημένη μετριοφροσύνη,
ΗΧ
