March 05, 2005

Είναι βλέπεις ψυχολόγος

...τα ίδια λέγαν και πολλοί προοδευτικοί. Παράξενο δεν ήταν. Η συμβασή τους διαισθάνθηκε σ' αυτόν μιαν άλλην απειλή...

(Δ. Σαββόπουλος, τραγουδοποιός)

Έχω μια μικρότερη αδελφούλα, ψυχολόγο, που μαζί με το καλύτερό μου ήμισυ, τον Ευκλείδη και μια γηραιά μητέρα, αποτελούν απόδειξη του ότι υπάρχω.

Μου λέει λοιπόν η αδερφή μου -αραιά και πού όταν βλεπόμαστε, μιας και μένει μακριά, στη χώρα του Αυτοκράτορα, κάπου εκεί σ’ ένα μικρό χωριουδάκι έξω απ’ το Princeton, δέκα σπίτια όλο κι όλο, με σκίουρους, ελάφια και άλογα, έτσι όπως πολλοί θα φανταζόντουσαν τον παράδεισο- ότι αν ποτέ οι ψυχολόγοι με βάλουν κάτω, θα βγάλουν καμιά δεκαριά διδακτορικά απ’ την ‘περίπτωση’ μου.

Τα ίδια μέσες άκρες λένε και αρκετοί φίλοι αναγνώστες μου. Δρ. Τζέκυλ, λένε, είμαι στη διάρκεια της μέρας και μίστερ Χάιντ γίνομαι το βράδυ που ανανεώνω αυτή την ιστοσελίδα. Ιδού λοιπόν ένα μικρό απάνθισμα από τα πιο ζουμερά σχόλια που έχω λάβει, σε αυτό το μοτίβο, για τα γραφόμενά μου:

Πώς μπορείς να τα λες αυτά όταν είσαι αυτός που είσαι;
Είσαι αντιφατικός αλλά μ’ αρέσεις γιατί η ζωή η ίδια -ζωή και θάνατος- είναι μια αντίφαση.
Τι είναι τέλος πάντων ο Ηρακλής και πού ‘ανήκει’;
Δε μας είπες τελικά, εσύ πού ‘ανήκεις’;
Είσαι κατ’ επάγγελμα αντιδραστικός, ή ασυμβίβαστος ‘εκ του ασφαλούς’;
Όταν έχεις φτιάξει μια μικρή αυτοκρατορία που στηρίζεται σε λεπτές ισορροπίες, συμβιβασμούς και παραδοχές, πώς μπορείς να ρίχνεις πέτρες στο γυάλινο σπίτι σου;
Γιατί βάλλεις κατά του συστήματος όταν ο ίδιος είσαι εξέχον μέλος του;
Πώς μπορείς να ζεις σαν Πατρίκιος και να μιλάς σαν Πληβείος;

Και άλλα τέτοια πολλά (μερικοί από σας θα αναγνωρίσετε βέβαια τα σχόλιά σας!).

Και το πιο ωραίο:

Πώς μπορείς να τα λες αυτά όταν οδηγείς ΒΜW;

Ε, λοιπόν:

Ποτέ δεν έβαλα ταμπελίτσες.
Ποτέ δεν κούνησα σημαιάκια.
Ποτέ δεν μπήκα σε κουτάκια.
Πάσχω από αχρωματοψία.
Mea mihi conscientia pluris est quam omnium sermo.

Αν συνεχίσετε να διαβάζετε αυτή την ιστοσελίδα, σύντομα θα μάθετε όχι «τι είμαι» αλλά «ποιος είμαι». Για μένα και τους χιλιάδες αναγνώστες μου που κάθε Δευτέρα πρωί κατακλύζουν το inbox μου με σχόλια τόσο συγκινητικά που μου απαγορεύουν να σταματήσω, αυτό είναι που έχει σημασία.

Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να ξυπνήσω το Βασίλη απ’ το βαθύ του λήθαργο. Και μετά ας πάρει εκείνος τις όποιες αποφάσεις του. Αν μπορεί..

Θα συνεχίσω λοιπόν να γράφω, έστω κι’ αν γίνομαι γραφικός.
Και σεις θα συνεχίσετε να με διαβάζετε, έστω και με το συγκαλυμμένο σας μειδίαμα.
Είπαμε. Μια αντίφαση είναι η ζωή.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: Και μη με ρωτήσεις Βασίλη γιατί το κάνω. Διάβασε λίγο Θερβάντες, Χεμινγκγουέι, και Στάινμπεκ. Ή ρώτησε καλύτερα την αδερφή μου. Εκείνη έχει απαντήσεις για όλα. Είναι, βλέπεις, ψυχολόγος.

Post a Comment