ΞΥΠΝΑ ΒΑΣΙΛΗ

Jeff & Maggy

2011-11-16T12:44:00.001+01:00

[Ο παρακάτωδιάλογος είναι φανταστικός και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή πράματα είναιεντελώς συμπτωματική].

Jeff: Μαμά τα παιδιά στο σχολείο δε με παίζουνπια.

Μaggy: Μη στενοχωριέσαι αστέρι μου. Το κάνουν γιατί σε ζηλεύουν που είσαι όμορφος, πλούσιος και προπαντός πανέξυπνος.

Jeff: Μα αυτοί θέλουν να με διώξουν και από τοσχολείο της Ιπποκράτους.

Μaggy: μη μου χολοσκάς.Η μαμά θα τα κανονίσει όλα. Θα πω στο θείο Μπάρακ να σου τηλεφωνήσει, να ταπείτε λιγάκι. Να του πεις για τα πράσινα αλογάκια σου, για το πώς θα σώσεις τηνανθρωπότητα και τον πλανήτη, και όλα αυτά τα ωραία που τους λες στα ταξίδια σουκαι τους έχεις χαζέψει όλους. Global thinker μου εσύ! Αμέσως μετά θα το πουν και όλα τα κανάλια, και πάλι εσύ θα είσαι οαρχηγός βρε κουτό.

Jeff: καλά μαμά. Ό,τι πεις. Πάω τώρα να δοκιμάσω το καινούργιο μου κανό.

Η. Χαραλαμπίδης

σ.σ.: Αχ μαργαρίτα μαγιοπούλα. Αχ μαργαρίτα μάγισσα.

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

2011-11-03T13:13:00.002+01:00

Οι εξελίξεις είναι πλέονδρομολογημένες.

Σε κάνα δυο ώρες θα τις ακούσετεκι εσείς.

Ο ΓΑΠ έπρεπε να σηκώσει τονσταυρό του μαρτυρίου.

Και να σταυρωθεί.

Για την ανάταση του Έθνους.

Για σκεφθείτε το λίγο αυτό.

Μια καλά ενορχηστρωμένηόπερα ήταν το δημοψήφισμα.

Με μουσικούς εντός και εκτόςΕλλάδος.

Σκεφθείτε…

Η. Χαραλαμπίδης

Σημειολογικά και άλλα

2011-05-27T17:23:00.001+02:00

Το σημερινό έκτακτο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ήταν, σημειολογικά, μια σωστή κίνηση. Με αναμενόμενο, φυσικά, αποτέλεσμα.

Πολλά λέγονται για τις αστοχίες και τα λάθος μηνύματα που στέλνει η κυβέρνηση, εντός και εκτός Ελλάδος, σχεδόν σε καθημερινή βάση. Από τους ‘τιτανικούς’, την απώλεια των καταθέσεων, τα δημοψηφίσματα, ή την επιστροφή στη δραχμή. Μια τέτοια αστοχία ήταν και η πρόσκληση στο συμβούλιο αρχηγών του υπουργού εξωτερικών, κυρίου Δρούτσα.

Τι ήταν αυτό που δεν μπορούσε να έχει συζητήσει ο πρωθυπουργός με τον κύριο Δρούτσα εκ των προτέρων;
Τι ήθελε άραγε να πει εδώ ο ποιητής με αυτή την πρόσκληση;
Ότι, μήπως, αν δεν υπάρξει συναίνεση διακυβεύονται ‘εθνικά θέματα’;
Που σταματάει πια ο εκβιασμός του ‘Καραμανλής ή τανκς’;
Μπορούμε, άραγε, στο σημείο που βρισκόμαστε, στο κρισιμότερο σημείο της νεώτερης ιστορίας μας, να παίζουμε με τους πιο ενδόμυχους φόβους του λαού;
Μια απάντηση θα ήθελα.

Η. Χαραλαμπίδης

Μπύρα Φιξ. Και τον λογαριασμό στην Άγγελα...

2011-05-25T20:09:00.001+02:00

Έδωσα σήμερα μια συνέντευξη στην Ολλανδική τηλεόραση.

Το θέμα ήταν τι θα μπορούσε να κάνει ο Ελληνικός εφοπλισμός για να γλιτώσει η χώρα τη χρεοκοπία. Μια κάποια ‘χειρονομία’ που, όπως τους είπα, θα ήταν το καλύτερο μήνυμα που θα μπορούσε να στείλει η χώρα στους Ευρωπαίους.

Στη συζήτηση που προηγήθηκε, μου έδειξαν το βίντεο της Φιξ.

«…και τον λογαριασμό στην Άγγελα…» (πατήστε εδώ)

«τρώτε και πίνετε και μας κοροϊδεύετε κατάμουτρα».

Αυτή ήταν η παρατήρηση που μου έγινε από κορυφαίους δημοσιογράφους.

Δεν μπορώ να σου περιγράψω Βασίλη πόσο αρνητικό είναι το κλίμα στη δυτική Ευρώπη. Η λέξη ‘αρνητικό’ είναι απλά ένας ευφημισμός.

Δεν μπόρεσα να πω τίποτα.

Και θεώρησα καλό να μην πω τίποτα που θα χάλαγε τη συνέντευξη που θα ακολουθούσε.

Και που τελικά πήγε καλά.

Σκέφτηκα μονάχα πως μερικές φορές βγάζουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια .

Όχι από πρόθεση, αλλά από άκρατη επίδοση στο ‘εθνικό μας σπορ’.

Η. Χαραλαμπίδης

Άλλος κερνάει και άλλος πίνει

2011-05-24T22:09:00.001+02:00

Είπε χθες ο John Lipsky του ΔΝΤ στον Μητσοτάκη Jr:

«Έτσι μπράβο. Με τις ιδιωτικοποιήσεις έπρεπε να είχατε ξεκινήσει εξ αρχής. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ξεκινήσατε με τις περικοπές».

Ή κάπως έτσι.

Και με τα λόγια αυτά, ο Lipsky έκανε τρία πράματα:

--Άδειασε παντελώς τον Strauss Kahn και τον ΓΑΠ.

--‘Γέμισε’ τον Σαμαρά, δίνοντάς του έναν άσσο, στη σημερινή συνάντηση με τον πρωθυπουργό.

--Παραδέχτηκε ότι το μνημόνιο ήτανε λάθος και υπογράφτηκε στο άρπα κόλλα, τελευταία στιγμή, με την πλάτη στον τοίχο, και χωρίς καμιά μελέτη.

Όπως έχω ξαναγράψει, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις αποκρατικοποιήσεις, εφόσον όμως γίνονται με τον σωστό τρόπο, στο σωστό χρόνο, και στη σωστή τιμή. Αλλά όχι όταν πρόκειται για ξεπούλημα μπιρ παρά, σε ύφεση, με το χρηματιστηριακό δείκτη στο 1300, και την πλάτη, πάλι, στον τοίχο. Τα τελευταία 20 χρόνια έχω συμβουλεύσει κι εγώ δεν ξέρω πόσες κυβερνήσεις, για ιδιωτικοποιήσεις περισσότερων από 100 λιμανιών σε όλο τον κόσμο. Αν ενδιαφέρεσαι Βασίλη, ψάξε να βρεις τη δουλειά μου για τα Ηνωμένα Έθνη ( ILO - International Labor Office – Διεθνές Γραφείο Εργασίας). Ένα μόνο παράδειγμα θα σου δώσω: Όταν η κυρία Θάτσερ, το 1980, ξεκίνησε με τις ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, μέσα σε ένα χρόνο κάποιοι πλούτισαν κατά 800%.

Αυτό που δεν είπε όμως ο Lipsky είναι ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι πανάκεια. Αναμφίβολα, οδηγούν σε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, και αυτό είναι πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα σε τομείς όπως τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, που είναι εκτεθειμένοι στον διεθνή ανταγωνισμό. Και, ας μην κοροϊδευόμαστε, το κράτος, ως επιχειρηματίας, δε φημίζεται για την αποτελεσματικότητά του.

Από την άλλη όμως, οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν, χωρίς εξαίρεση, σε πολύ υψηλότερες τιμές. Με άλλα λόγια, σε πληθωρισμό. Και όπως έχουμε ξαναπεί Βασίλη, ο πληθωρισμός είναι και αυτός ένας φόρος. Και μάλιστα απ’ τους χειρότερους: Μειώνει την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή, οδηγεί και αυτός σε ύφεση, και μεταφέρει λεφτά από την τσέπη του καταναλωτή στην τσέπη του παραγωγού. Δηλαδή στην τσέπη του νέου ιδιοκτήτη της αποκρατικοποιημένης επιχείρησης.

Όσο δε αφορά στο δημόσιο κορβανά, δυο πράματα συμβαίνουν με τις αποκρατικοποιήσεις: Το δημόσιο μειώνει τις δαπάνες του, μιας και τώρα δε χρειάζεται να συντηρεί αυτές τις επιχειρήσεις. Και αυτό είναι καλό για τον φορολογούμενο που τώρα θα πληρώνει λιγότερους φόρους. Δυστυχώς όμως, όπως είπα παραπάνω, ο ίδιος φορολογούμενος θα πληρώνει τώρα υψηλότερες τιμές για τις ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες (μεταφορές, ηλεκτρισμός, κλπ) και, άρα, η τελική επίπτωση στην τσέπη του δεν μπορεί να είναι εκ των προτέρων γνωστή.

Επίσης και κάτι άλλο.

Από κει που, προηγούμενα, οι υπηρεσίες αυτές πληρώνονταν από όλους τους φορολογούμενους μαζί, μέσα από προοδευτική φορολογία, με άλλα λόγια εκεί που για το λεωφορείο πλήρωνε περισσότερο αυτός που ‘είχε’, και που το χρησιμοποιούσε λιγότερο (ο πλούσιος που πήγαινε με το αυτοκίνητο), τώρα πληρώνει αυτός που το χρησιμοποιεί και που είναι, ως επί το πλείστον, ο μη προνομιούχος εργαζόμενος.*

Η μεταρρύθμιση λοιπόν γίνεται με δύο τρόπους.

Ιδιωτικοποιούμε, ναι, αλλά όταν υπάρχει ένα ρυθμιστικό πλαίσιο που ελέγχει τη λειτουργία της αγοράς προς αποφυγή δημιουργίας ιδιωτικών μονοπωλίων. Και ένα τέτοιο πλαίσιο Βασίλη στη χώρα μας όχι μόνο δεν υπάρχει (διάβασε όσα έχω κατά καιρούς γράψει για την ‘περίφημη’ επιτροπή ανταγωνισμού) άλλα ήταν ακριβώς αυτή η έλλειψη που οδήγησε στον υπέρμετρο πλουτισμό πολλών αετονύχηδων στη χώρα μας. Και αυτοί, μέχρι στιγμής, δεν έχουν πληρώσει δεκάρα για την παρούσα κρίση. Στο θέμα αυτό, δηλ. του ρυθμιστικού πλαισίου, είμαστε 50 χρόνια πίσω Βασίλη, και αυτό το λέω με την πείρα 30 χρόνων ενασχόλησης με το θέμα. Και αυτό δεν έγινε κατά τύχη αλλά εσκεμμένα: Ο νόμος που διέπει την λειτουργία της επιτροπής ανταγωνισμού υπάρχει από το 1970 και είναι καλός. Αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Το ξέφραγο αμπέλι της Ελληνικής αγοράς ολιγοπωλίων ‘δημιουργήθηκε’, δεν μας ‘προέκυψε’.

Ο δεύτερος τρόπος μεταρρύθμισης είναι η ‘μετοχοποίηση’. Με άλλα λόγια, εισαγάγουμε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αποτελεσματικότητας στη δημόσια επιχείρηση αλλά ο ιδιοκτησιακός χαρακτήρας της παραμένει δημόσιος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτή είναι και η προκριτέα λύση Βασίλη. Δυστυχώς όμως η λύση αυτή δεν ‘μαζεύει’ αρκετά λεφτά για να αποπληρώσουμε το χρέος μας. Ένα χρέος που το πληρώνει, δυστυχώς, αυτός που δεν το δημιούργησε.

Άλλος κερνάει κι άλλος πίνει, που λέμε.

Για να μην πω το άλλο, το νεοελληνικότερο, και με πείτε πάλι βωμολόχο.

Η. Χαραλαμπίδης

*όταν πέρυσι γίνονταν οι συζητήσεις για το άνοιγμα των αστικών συγκοινωνιών, είχε πει ο μέγας και βαρύς Δημήτρης Ρέππας: «δεν καταλαβαίνω γιατί οι κάτοικοι της Λάρισας θα πρέπει να πληρώνουν για τις αστικές συγκοινωνίες της πρωτεύουσας»!

Μεγάλες στιγμές και μεγάλες κουβέντες!

Και από τότε του το ‘χα φυλαγμένο:

Εν τοιαύτη περιπτώσει κύριε Ρέππα, κι εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί ο Αθηναίος θα πρέπει να πληρώνει για την αστυνομία και την ηλεκτροφώτιση της Λάρισας!

Αυτά τα οικονομικά σας δίδαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου;

…αλλά μ’ αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε

2011-05-14T08:22:00.000+02:00

Μαζί μ’ όλα τ΄ άλλα, μας έχουν πιάσει και οι σεμνοτυφίες μας τελευταία.
Με τις χειρονομίες και τα λόγια του προσβάλει το θεσμό του κοινοβουλίου ο Μεϊμαράκης.
Λένε όλοι οι κατά τ' άλλα ‘καθωσπρέπει’.

Μα τι είπε ή έκανε που να μην έχει ήδη περάσει ευρύτατα στο σύγχρονο νεοελληνικό λεξιλόγιο; Στο κάτω της γραφής, κι εγώ τα ίδια και χειρότερα θα έλεγα αν κάποιος με αποκαλούσε κλέφτη και κόλλαγε τη ρετσινιά στο κούτελο των παιδιών μου.

Το θεσμό του κοινοβουλίου δεν τον προσβάλλουν αυτά κύριοι.

Τον προσβάλλουν κάτι γερμένα υποβρύχια και κάτι ζεϊμπεκιές στο Four Seasons.
Και όσοι τα συγκαλύπτουν.
Δείτε λοιπόν το βιντεάκι. (click here)
Και όσοι δε θυμούνται το ανέκδοτο στο οποίο αναφέρεται ο Μεϊμαράκης, το παραθέτω.

~~~

Η δασκάλα ρωτάει τα παιδιά στο μάθημα της αριθμητικής:
- «Υπάρχουν δύο πουλάκια πάνω στο δέντρο. Αν ο κυνηγός πυροβολήσει το ένα, πόσα θα μείνουν;».
Οπότε σηκώνει το χέρι της η Μαρία.
- «Ναι Μαρία», λέει η δασκάλα.
- «Ένα», απαντάει η Μαρία.
Ο Τοτός όμως σηκώνει επίμονα το χέρι του φωνάζοντας:
- «Όχι, όχι!»
Η δασκάλα λοιπόν του απευθύνει το λόγο.
- «Δεν θα μείνει κανένα, αφού και το δεύτερο πουλάκι θα ακούσει τον πυροβολισμό, θα τρομάξει και θα φύγει», της λέει ο Τοτός.
- «Όχι, Τοτέ. Τώρα κάνουμε αριθμητική. Θα μείνει ένα πουλάκι, εντάξει; Ωστόσο μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι» του λέει η δασκάλα.
- «Καλά κυρία αλλά μπορώ κι εγώ να ρωτήσω κάτι;», λέει ο Τοτός.
- «Βεβαίως», του απαντάει η δασκάλα.
- «Λοιπόν: σε ένα παγκάκι κάθονται τρεις κυρίες και τρώνε παγωτό. Η μια το γλείφει, η άλλη το δαγκώνει και η άλλη το βάζει όλο στο στόμα της. Ποια είναι η παντρεμένη;».
Η δασκάλα προβληματισμένη αρχίζει να σκέφτεται και στο τέλος του απαντάει:
- «Αυτή που το βάζει όλο στο στόμα της».
- «Όχι κυρία», ανταπαντάει ο Τοτός. «Παντρεμένη είναι αυτή που φοράει βέρα, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε».

~~~

Η. Χαραλαμπίδης

ΖΑΠΠΕΙΟ 2

2011-05-12T14:53:00.000+02:00

Άκουσα προσεχτικά το ΖΑΠΕΙΟ 2.
Δε θα το σχολιάσω ακόμα, πριν διαβάσω το κείμενο και τα παραρτήματα του, αλλά σας δίνω μια περίληψη της ομιλίας του κυρίου Σαμαρά, με κάποια δικά μου ΝΑΙ/ΟΧΙ. Ως συνήθως, εύκολα και ωραία τα λόγια και οι προθέσεις, αλλά στην εφαρμογή είναι που πάντα κολλάμε στη χώρα μας.

Το βρίσκω πάντως ενδιαφέρον. Τουλάχιστον, είναι ένα πρόγραμμα συνεπές με τις βασικές αρχές της κεντροδεξιάς. Φοβάμαι όμως πως, με την έμφαση στη φορολογική μεταρρύθμιση και τις αποκρατικοποιήσεις, και χωρίς λέξη για τη σημασία του κοινωνικού κράτους, είναι ένα πρόγραμμα που δεν ‘φέρνει’ ψήφους. Σίγουρα όχι από εργαζόμενους (ιδιωτικούς, δημόσιους, ΔΕΚΟ, αγρότες). Έχει τις ψήφους του επιχειρηματικού κόσμου, αλλά αυτοί είναι από τη μια δεδομένοι και από την άλλη πολύ λίγοι...
Λοιπόν:

Η ασφάλεια του πολίτη πάνω από την οικονομία: ΝΑΙ

Μείωση φορολογικών συντελεστών: ΝΑΙ
Μείωση εργοδοτικών εισφορών: ΝΑΙ
Δρακόντειες και αμείλικτες ποινές σε φοροφυγάδες: ΝΑΙ
Απενοχοποίηση του «επιχειρείν»: ΝΑΙ
Κατάργηση του πόθεν έσχες πρώτης κατοικίας: ΟΧΙ
Όχι άλλη αύξηση αντικειμενικών αξιών: ΟΧΙ
Κατάργηση του πόθεν έσχες για ένα χρόνο: ΝΑΙ
Πόθεν έσχες πολιτικών: ΝΑΙ
Νομιμοποίηση (με πληρωμή) των αυθαιρέτων: ΝΑΙ
Εξόφληση οφειλών του κράτους με ομόλογα: ΟΧΙ
Αύξηση δημοσίων επενδύσεων: ΝΑΙ
Παραχωρήσεις αλά ΟΛΠ: ΝΑΙ
Διατήρηση δικτύων (ΔΕΗ/ΟΤΕ, κλπ.) από το κράτος: ΝΑΙ
Παραγωγή / διανομή (ενέργειας) από ιδιώτες: ΝΑΙ
(Λοιπές) αποκρατικοποιήσεις: ΝΑΙ
Κοστολόγηση της λειτουργίας των νοσοκομείων: ΝΑΙ
Άμεση αποκατάσταση συντάξεων χαμηλοσυνταξιούχων: ΝΑΙ
Fast track στη δικαιοσύνη: ΝΑΙ
Όχι απολύσεις αλλά εργασιακή ‘εφεδρεία’: ΝΑΙ
Χτύπημα στα ‘ρετιρέ’ των ΔΕΚΟ: ΝΑΙ
Χτύπημα στο παραεμπόριο: ΝΑΙ
Ναυτιλία / Τουρισμός: ΝΑΙ
Γεωργία / Κτηνοτροφία / Αλιεία: ΝΑΙ (αλλά ΚΑΠ?)
Διακήρυξη ΑΟΖ και εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου: ΝΑΙ
Αξιοποίηση δημόσιας και εκκλησιαστικής περιουσίας: ΝΑΙ
Πάταξη «ιδιοκτητών» συνδικαλιστών τσιφλικάδων: ΝΑΙ

Η. Χαραλαμπίδης

Θέτει εαυτόν εκτός Κινήματος

2011-05-10T14:33:00.001+02:00

Διαβάζω, κύριε Πεταλωτή, πως «είναι ‘γόνιμο’ να αμφισβητεί ένας (σ.σ. κορυφαίος!) υπουργός τις κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης». (click here)
Εμβρόντητος μένω!
Εγώ ήξερα πως όποιος δε συντάσσεται, δεν ευθυγραμμίζεται, βλέπει την πόρτα.
«Θέτει εαυτόν εκτός κινήματος», για να επαναλάβω τον ιδρυτή σας.
Kαι αυτό, όχι μόνο για θέματα ζωής ή θανάτου, αλλά ακόμη και για παρανυχίδες.
Ποιο από τα δύο ισχύει τελικά κύριε Πεταλωτή;
Με μπερδέψατε λιγουλάκι χθες…

Η. Χαραλαμπίδης

Leap of faith

2011-05-09T16:13:00.004+02:00

Χμ...
Έχω ξαναγράψει ότι όσο σταθεροποιητικοί είναι οι μηχανισμοί μιας (σωστά ρυθμισμένης) αγοράς, τόσο αποσταθεροποιητικοί είναι οι μηχανισμοί των προσδοκιών.

Το πρόβλημα της χώρας σήμερα δεν είναι το χρέος της, ούτε οι ανύπαρκτες προοπτικές ανάπτυξης.

Το πρόβλημα είναι ότι χρειαζόμαστε ένα άλμα πίστης. Ένα leap of faith.

Χρειάζεται να πιστέψουμε ότι το πηδάλιο της οικονομίας, αλλά και της χώρας γενικότερα, βρίσκεται στα στιβαρά χέρια μιας έμπειρης κυβέρνησης , που θα μπορέσει να οδηγήσει τη χώρα σε ασφαλές και απάνεμο λιμάνι. Όλα τ’ άλλα θα ακολουθήσουν.

Δεν ξέρω ποια θα ‘ναι αυτή η κυβέρνηση.

Αλλά όσο αυτό δε γίνεται, όσο η παρούσα αστειότητα διαιωνίζεται, τόσο οι αρνητικές προσδοκίες θα μας βουλιάζουν όλο και βαθύτερα.

Είμαστε στο παρά πέντε από το δρόμο χωρίς γυρισμό.
Ας αναλάβουν (και ας αναλάβουμε) όλοι τις ευθύνες τους έναντι της ιστορίας.
The writing is on the wall…

Η. Χαραλαμπίδης

As small as possible, but as big as necessary

2011-05-08T16:26:00.000+02:00

Ακολουθούν δύο σημερινά σχόλιά μου στο Facebook.

1. Κτηματαγορά και αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

2. Προς όσους αποδέχονται τη λειτουργία των αγορών.

ΚΤΗΜΑΤΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ένας από τους μεγάλους αγνώστους στην εξίσωση της αναδιάρθρωσης του χρέους είναι η τιμές της κτηματαγοράς που ελάχιστα έχουν πέσει, λόγω της μεγάλης ρευστότητας των κατασκευαστών (2004-2008). Οι δραματικές περικοπές μισθών και εισοδημάτων που λαμβάνουν χώρα, και που δεν έχουν ακόμα τελειώσει, και οι επακόλουθες εισοδηματικές ανακατατάξεις, θα έχουν τελικά και την επίπτωσή τους στις τιμές της κτηματαγοράς. Να λοιπόν ένας από τους λόγους γιατί η αναδιαπραγμάτευση του χρέους δεν μπορεί να γίνει τώρα (όπως θα όφειλε). Εκτός του ότι στον μελλοντικό ρεφενέ θα πρέπει να συμβάλουν και οι ιδιώτες επενδυτές ομολόγων και όχι μόνο ο Ευρωπαίος φορολογούμενος, ένας δεύτερος ρεφενές θα πρέπει να παρουσιάζει μια βιώσιμη προοπτική. Και με αυτές τις τιμές γης και ιδιοκτησίας, σε επίπεδα 2008, οι επενδύσεις (ντόπιες ή ξένες) είναι προβληματικές, με μικρή έως αρνητική καθαρά παρούσα αξία, εν μέσω κρίσης.

ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

Μεγάλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Μια στοχευμένη ανάπτυξη σε γεωργία, τουρισμό, ναυτιλία, διανομή, logistics, πολιτισμό, θα μπορούσε να κάνει θαύματα (+ τον ορυκτό μας πλούτο..). Εκεί που θα διαφωνήσω είναι στις ‘μικρές’ και ‘συμμετοχικές’ προσπάθειες οικονομικής οργάνωσης όπως παρουσιάζονται στο βίντεο. Η συνεργασία και αλληλεγγύη είναι θεμελιώδεις αρχές που λείπουν από την ατομιστική νοοτροπία του Έλληνα. Όπου όμως υπάρχουν, υπάρχουν για να ενισχύουν και να υποβοηθούν την ιδιωτική πρωτοβουλία. Όχι για να την υποκαθιστούν. Εκτός κι αν κλείσουμε τα (οικονομικά) σύνορά μας, απορρίψουμε τα οφέλη του διεθνούς εμπορίου (και ΕΕ) και το πάρουμε λίγο βουκολικά. Αυτά που περιγράφει το βίντεο καλά ακούγονται (όπως συνήθως όλες οι αριστερές ιδέες) αλλά έχουν πλέον ιστορική αξία και μόνο. Εμείς που –καλώς ή κακώς- έχουμε κάποια ευθύνη στα χέρια μας πρέπει να προσέχουμε λίγο όταν τα προβάλουμε ως εναλλακτικές στον απλό κόσμο. Μπορεί, αδόκιμα, να κάνουνε σε μια κοινωνία τόσο κακό όσο και οι στον αντίποδα αρχές του άκρατου νεοφιλελευθερισμού. Το μέλλον μας βρίσκεται σε μια παγκόσμια οικονομία που ενστερνίζεται τις αρχές του επιχειρείν και των αγορών, και ενός Κράτους που μόνο μέλημα έχει την παροχή βασικών υποδομών και κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά και τη δρακόντεια επιτήρηση των όρων του υγιούς ανταγωνισμού. Το κράτος δε αυτό οφείλει να είναι «as small as possible but as big as necessary».

Η. Χαραλαμπίδης

Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πέντε το λαδόξυδο...

2011-05-01T16:32:00.019+02:00

Μια μικρή ιστοριούλα θα πω σήμερα, έτσι να, για να περνά ή ώρα μας…
Ήτανε κάποτε μια επιχειρησούλα με 10 εργαζόμενους.
Ας πούμε, προς χάριν του σεναρίου, τη λέγανε «Ελληνικό Δημόσιο».
Η εταιρεία δεν πήγαινε καθόλου καλά:
-Για χρόνια τελματωμένη.
-Η παραγωγικότητα της εργασίας σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο.
-Μόνιμη και συνταγματικά κατοχυρωμένη απασχόληση.
-Κίνητρα και αξιολόγηση, αστεία πράματα.
-Πελατειακές κομματικές προσλήψεις.
-Παχυλοί μισθοί και χιλιάδες τα επιδόματα αλλά και οι υπερωρίες.
(μέχρι και επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία υπήρχε!)
Σε σύγκριση με άλλες παρόμοιες εταιρείες, οι μισοί εργαζόμενοι ήταν περιττοί.

Για να νεκραναστηθεί, η εταιρεία μας έπρεπε να εξαλείψει τις ζημιές της.
Και αυτό μπορούσε να γίνει μόνο με δύο τρόπους: Να αυξήσει τα έσοδά της, ή να μειώσει το κόστος της.
Το να αυξήσεις όμως τα έσοδα μιας τέτοιας εταιρείας –ας τα πούμε ‘φόροι’- είναι σήμερα από δύσκολο έως αδύνατο. Οι ‘μέτοχοι’ αντιδρούν σθεναρά σε κάτι τέτοιο.
Το μόνο που σου μένει λοιπόν είναι να προσπαθήσεις να μειώσεις το κόστος.

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι οι 5 στους 10 περιττεύουν, και ότι όλοι αμείβονται το ίδιο, δύο τρόπους έχεις Βασίλη για να μειώσεις το κόστος σου κατά 50%.

1. Ή τους κρατάς όλους και μειώνεις τους μισθούς τους κατά 50%.
2. Είτε διώχνεις τους μισούς και κρατάς τους μισθούς των υπολοίπων στο ίδιο επίπεδο.

Στην πρώτη περίπτωση έχεις 10 υπαλλήλους, όλους φοβερά δυσαρεστημένους. Στην ουσία δεν έχεις πετύχει τίποτα.
Στη δεύτερη, έχεις 5 υπαλλήλους (όσους θα έπρεπε να είχες ούτως ή άλλως) που δοξάζουν το θεό που δεν έχασαν τη δουλειά τους και που είναι πλέον πιο παραγωγικοί (έχοντας καταργήσει παράλληλα και τη μονιμότητα*).

Τώρα θα μου πεις και τι θα κάνουμε με τους 5 που ‘μείνανε στο δρόμο;

Εδώ η απάντηση είναι σχετικά δύσκολη, αλλά:
ι) η αυξημένη παραγωγικότητα των 5 που παραμένουν θα μπορούσε να ‘πληρώσει’ την αποζημίωση και το επίδομα ανεργίας των 5 που απολύθηκαν και που δεν ήτανε σε θέση να βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, λόγω ηλικίας ή άλλων συνθηκών.
ιι) σε κάθε περίπτωση, χίλιες φορές καλύτερα να τους πληρώνεις και να κάθονται, έστω και με δανικά.

Φοβερά απλοϊκή η ιστοριούλα.

Και άκρως νεοφιλελεύθερη.
Ας πούμε λοιπόν πως ήτανε τροφή για σκέψη.
Και περεταίρω επεξεργασία.
Αλλά αυτή είναι η εμπειρία μου Βασίλη, έχοντας κοιτάξει πάνω από 100 δημόσια λιμάνια σ’ όλο τον κόσμο πού κάποτε αποφάσισαν να αναδιοργανωθούν και να γίνουν ανταγωνιστικά.
Όπως απαιτούν οι ομολογουμένως χαλεποί καιροί.

Η. Χαραλαμπίδης

*Το κύριο επιχείρημα για την ύπαρξη μονιμότητας στο δημόσιο τομέα είναι, allegedly, να καταστήσει το δημόσιο υπάλληλο ‘ανεξάρτητο’ απ’ την εναλλασσόμενη πολιτική ηγεσία. Στη χώρα μας, η λογική αυτή έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, μιας και ένα μεγάλο ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων είναι πολιτικές (βλ. ρουσφετολογικές) προσλήψεις και άρα μόνο ‘ανεξάρτητοι’ δεν είναι. Αυτό είναι και το μεγάλο δίλλημα του ΠΑΣΟΚ σήμερα. Αν τολμήσει να αγγίξει τους ‘αριθμούς’ στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα δει το 20% που του έχει απομείνει να πέφτει στο μηδέν.

ΣΧΟΛΙΟ. Το σχόλιο αυτό ανήκει στον καλό μου φίλο και συνάδελφο Απόστολο Δεδουσσόπουλο: ...το πρόβλημα, μου παρατηρεί, ...δεν είναι πρόβλημα αριθμών αλλά ενός κακά οργανωμένου κράτους που δεν επιτρέπει την κινητικότητα στο εσωτερικό του...

Και πράγματι: χιλιάδες είναι τα περιφραγμένα ‘νησάκια’, τα ‘μαγαζάκια’, τα ‘φέουδα’, τα υπο-τμήματα των υπο-τμημάτων που, εμποδίζοντας την κινητικότητα, και κατά συνέπεια τις συνέργιες, ανεβάζουν υπερβολικά το κόστος της δημόσιας διοίκησης.

Επίσης, μου παρατηρεί ο συνάδελφος, η ανεργία είναι ένα είδος κοινωνικού αποκλεισμού και ο άνεργος, αργά ή γρήγορα, περιθωριοποιείται και αισθάνεται κοινωνικά απορριπτέος.

Δύσκολα θέματα αυτά και δε νομιμοποιούμαι να τα συζητήσω. Λέω όπως τούτο: Σε μια ελεύθερη οικονομία, η ανεργία είναι αναγκαίο κακό. Η εργασία, όσο είναι δικαίωμα, άλλο τόσο είναι και υποχρέωση. Η ανεργία έχει όντως υψηλό κοινωνικό κόστος που πρέπει να συνυπολογίζεται, με ανθρώπινο πρόσωπο, στην προσπάθεια της χώρας να παραμένει ανταγωνιστική στο διεθνή οικονομικό στίβο. Αλλοίμονο όμως στη χώρα που κύριο μέλημά της έχει την εξασφάλιση εργασίας για όλους, για πάντα, και με κάθε κόστος. Αυτό είναι ένα ιδεατό που, δυστυχώς, μόνο θεωρητική αξία μπορεί να έχει στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα.

Εισφοροδιαφυγή

2011-04-26T14:37:00.000+02:00

Διαβάζω ότι, άκουσον άκουσον, 70,000 επιχειρήσεις παρακρατούν αλλά δεν αποδίδουν στο κράτος τον ΦΠΑ. Η σταθερή και μόνιμη απ’ όλους δικαιολογία είναι:
«μα τι να κάνω, αφού με την κρίση δε βγαίνω. Να κλείσω;»

Ε, ναι λοιπόν αγαπητέ μου. Να κλείσεις. Οι νόμοι της αγοράς, που εσύ ο ίδιος ψήφισες, λένε πως άμα μια επιχείρηση δε βγαίνει κλείνει. Και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο δε γίνεται.

Ο επιχειρηματίας που συμπεριφέρεται έτσι Βασίλη δε διαφέρει καθόλου από τον κλέφτη του κοινού ποινικού δικαίου. Μη αποδίδοντας το φόρο, κλέβει λεφτά που ανήκουν στο κράτος. Δηλαδή σε ‘σένα και σε ‘μένα. Από μια άποψη, ο επιχειρηματίας αυτός είναι χειρότερος και από τον μπαχαλάκη του «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω». Τουλάχιστον αυτός, λέει, εκφράζει ένα κίνημα κοινωνικής διαμαρτυρίας, και όχι μια μεμονωμένη πράξη.

Εν τη ανυπαρξία φοροεισπρακτικού μηχανισμού (μπας και υπάρχει και τίποτα άλλο;) η πάταξη της εισφοροδιαφυγής και φοροδιαφυγής αντιμετωπίζεται με ένα και μόνο τρόπο: τη δρακόντεια αυστηροποίηση των ποινών.
Ερωτώ: αν έβγαινε αύριο το πρωί η κυβέρνηση και ανακοίνωνε πως όποιος συλλαμβάνεται να φοροδιαφεύγει πάει μέσα αυτόματα για 10 χρόνια το λύναμε ή δεν το λύναμε το πρόβλημα; Ουρές θα κάνανε έξω από τις εφορίες τα λαμόγια να πληρώσουν τους φόρους τους. Και δε θα χρειαζόμασταν καν φοροεισπρακτικό μηχανισμό.
Πού είναι το πρόβλημα ενός τέτοιου μέτρου;
Σας ακούω ήδη: «μα τέτοιες ποινές είναι υπερβολικές και άρα αντιδημοκρατικές».
Συμφωνώ αλλά στην κατάσταση που βρισκόμαστε, «λίγο έγκυος» δεν γίνεται.
Και δεν αποδίδει.

Η. Χαραλαμπίδης

21η Απριλίου 1967

2011-04-21T12:13:00.001+02:00

Θυμάμαι…

Θυμάμαι τον πατέρα, σκυφτό πάνω απ’ το ραδιοφωνάκι, στο τραπέζι της κουζίνας, να προσπαθεί να βγάλει κάποια άκρη μέσα από τα παράσιτα του BBC World Service.

Με θυμάμαι, 15χρονο αγοράκι, να παίρνει το λεωφορείο της γραμμής, μία δραχμή και είκοσι λεπτά το εισιτήριο, να πάει να δει τα τανκς στο Σύνταγμα.

Μαύρες θύμησες, Μεγάλη Πέμπτη.

Καλή Ανάσταση σε όλους.

Η. Χαραλαμπίδης

Συνεργαζόμενοι νεκροθάφτες

2011-02-11T22:27:00.003+01:00

Δεν πίστευα στα μάτια μου βλέποντάς το.
Μακάβριο και χαζό είναι το σημερινό αρθράκι μου, αλλά εγώ θα το γράψω.
Έτσι για να αναδείξω τη δύναμη της διαφήμισης.
Που είναι ο κύριος μοχλός του καπιταλιστικού συστήματος.
Το φυτίλι της ακατάσχετης φωτιάς του καταναλωτισμού που μας κατακαίει.
Αυτό που σε πείθει Βασίλη να αγοράζεις όχι ό,τι χρειάζεσαι αλλά ό,τι «πρέπει».

Αλλοπρόσαλλο σύστημα το σύστημα των αγορών Βασίλη.
Αν σταματήσεις να ξοδεύεις, αν αποφασίσεις να βάλεις κάτι στην άκρη, αν θελήσεις να αφιερώσεις το χρόνο σου σε κάποιες αξίες διαφορετικές από αυτές του σύγχρονου καταναλωτισμού, ύφεση και ανεργία ακολουθεί. Χάνεις τη δουλειά σου. Και είναι αμφίβολο αν θα σε βοηθήσουν τότε τα λίγα που είχες βάλει στην άκρη.

Συνέχεια υπ’ ατμόν λοιπόν θα πρέπει να είσαι Βασίλη.
Σκληρή, και όλο και σκληρότερη δουλειά, για να μπορείς να ξοδεύεις όλο και περισσότερο.
Σε θερμαινόμενα καπάκια τουαλέτας και κινέζικα μαϊμουδάκια.
Αν η ατμομηχανή χάσει ατμό, το τραίνο σταματάει.

Ξέρεις τι είναι το bowls Βασίλη;
Αν όχι, δες εδώ το βιντεάκι <πατήστε εδώ>
Είναι το παιχνίδι που πετάνε, με πολύ φάλτσο, κάτι ασύμμετρες μπάλες, σημαδεύοντας και προσπαθώντας να έρθουν όσο πιο κοντά γίνεται σε ένα μικρό άσπρο μπαλάκι.

Εκπληρώνοντας λοιπόν την ημερήσια ημίωρη αυτοτιμωρία μου στον ιμάντα του γυμναστηρίου μου, χάζευα στην τηλεόραση το γκρανπρί bowls της Ουαλίας.

Η αλήθεια είναι ότι οι οπαδοί αυτού του ‘αθλήματος’ δεν βρίσκονται, όπως θα λέγαμε, στον ανθό της ηλικίας τους…
Χιόνι στις κερκίδες.
Νοσταλγοί όλοι των παλιών καλών καιρών.
Τότε που τα ‘ξύνανε’ παίζοντας Πόλο, Κρίκετ, Χόκεϋ,και Μπριτζ ενώ οι Ινδοί τους κάνανε αέρα με μπανανόφυλλα.
""Αυτοί ήτανε καιροί"", σιγοψιθυρίζουν συνωμοτικά μεταξύ τους, ""και όχι οι σημερινές παπαριές του Cameron"".

Γύρω γύρω λοιπόν από τον στίβο (ας τον πούμε στίβο γιατί στην ουσία μια λωρίδα γκαζόν είναι) δεν υπήρχαν διαφημίσεις για κινητά τηλέφωνα, Samsung τηλεοράσεις, κι όλα αυτά που βλέπουμε συνήθως στα γήπεδα.
Μία και μόνο διαφήμιση υπήρχε παντού, γύρω γύρω απ’ το γκαζόν:
«co-operative funeralcare Ltd»
«Συνεργαζόμενοι νεκροθάφτες»

Τι να σου πω ρε συ Βασίλη.
Ακόμα γελάω κάθε φορά που το σκέφτομαι.

Η. Χαραλαμπίδης

Οι τζαμπατζήδες

2011-02-07T22:04:00.017+01:00

Πριν, μας λέει ο κύριος Πρωτόπαπας, τις δημόσιες συγκοινωνίες τις πλήρωνε ο κρατικός προϋπολογισμός. Τώρα, θα πληρώνει ο χρήστης. Τι διαφορά κάνει; Αναρωτιέται αθώα.

Προφανώς ξεχάσανε να του πούνε πως η φορολογία είναι προοδευτική και πως πληρώνει περισσότερο αυτός που έχει τα πιο πολλά.
Αυτός που, πιθανότατα φοροδιαφεύγοντας, πάει στο γραφείο με τη Μερσεντές και παραπονιέται κι από πάνω γιατί δεν έχουμε καλούς δρόμους και σπάει τ’ αμάξι του.
Αυτός που, με λεφτά φορολογούμενων, απασχολεί 10 σωματοφύλακες.
Κι όχι ο μεροκαματιάρης που σηκώνεται στις 5 το πρωί να πάει στη δουλειά με το λεωφορείο για 700 ευρώ. Και που τώρα θα πρέπει να πληρώνει το εισιτήριο 40% περισσότερο.
Και που πάνω στην καμπούρα του κάναμε όλοι πάρτυ.

Αναρωτιέται ο κύριος Πρωτόπαπας: γιατί θα πρέπει ο κάτοικος της Λάρισας να πληρώνει φόρους για τις δημόσιες συγκοινωνίες της Αθήνας;
Τι σοσιαλιστικό επιχείρημα!
Αν μου το γράψει αυτό πρωτοετής φοιτητής μου κόβεται από χέρι.
Διότι, με την ίδια λογική, γιατί ο κάτοικος της Αθήνας να πληρώνει για αστυνομικές υπηρεσίες στη Λάρισα και για τον ηλεκτροφωτισμό της Ηγουμενίτσας;
“user pays” για όλα λοιπόν.
Ας ιδιωτικοποιήσουμε τα πάντα.
Αλλά να το πούμε καθαρά, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από τα «κακά» ελλείμματα, προσπαθώντας να διχάσουμε τον λαό. Τα δημόσια αγαθά κύριε Πρωτόπαπα δεν δημιουργούν ελλείμματα.

Τα παραπάνω δε σημαίνουν βέβαια ότι η παραγωγή δημόσιων αγαθών στη χώρα μας δεν ενέχει πολύ ‘λίπος’ που θα πρέπει να κόψουμε.
Άλλο το ένα όμως κι άλλο το άλλο.
Άλλο λειτουργία με μετρήσιμα και αξιολογήσιμα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια (που προκρίνω) και άλλο ιδιωτικοποίηση.
Άλλο η ασπιρίνη (δύσκολο) και άλλο το κόψιμο του κεφαλιού (εύκολο).
Από σήμερα λοιπόν κι εγώ στους τζαμπατζήδες.

Η. Χαραλαμπίδης

Παράνομοι μετανάστες

2011-01-27T23:05:00.008+01:00

Tο πιο λυπηρό από όλα είναι όσοι, εγκλωβισμένοι στο ιδεολογικό ‘κουτάκι’ τους, που με τα χρόνια γίνεται καβούκι, ανάγουν ένα τόσο σοβαρό θέμα σε αντικείμενο ιδεολογικής αντιπαράθεσης προς χάριν της αντιπαράθεσης.
Αλλά και προς χάριν της συνέπειας προς το ‘κουτάκι’.

Ακόμα πιο λυπηρό είναι ότι, με τέτοια και με τέτοια, έχουν καταδικάσει τα ποσοστά τους στο επίπεδο της μιζέριας, σε μια εποχή που ο κόσμος διψάει για εναλλακτικές φωνές.
Αυτό αδυνατώ να το εξηγήσω.
Γιατί αν αποκλείσω τη βλακεία, το μόνο που απομένει είναι η πρόθεση, my dear Watson.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: It beats me, που λένε, να καταλάβω πώς γίνεται το 2% να είναι πάντα σωστό και το 98% πάντα λάθος. Πώς γίνεται το 2% μόνο να νοιάζεται για το (μετανάστη) συνάθρωπο και το 98% να είναι γουρούνια. Ένας απλοϊκός μαουνιέρης είμαι 'γω και δεν τα πιάνω αυτά. Αλλά πού θα πάει, ίσως με τα χρόνια το φτωχό μου το μυαλό μου επιτρέψει να καταλάβω τα επιχειρήματα της κυρίας Κούρτοβικ σύμφωνα με την οποία όποιος διαφωνεί μαζί της είναι Χρυσαυγίτης.

Ανυπακοή

2011-01-24T23:44:00.005+01:00

Δε με τρομάζει ο πιτσιρικάς με το γκαζάκι στα Εξάρχεια.
Δουλειά μου είναι να τον ‘γυρίσω’.
Ένα χαμένο παιδί είναι που ψάχνει απεγνωσμένα κάπου να πιαστεί.
Που θέλει συζήτηση, κατανόηση, σεβασμό και στοργή.
Που άμα το αγκαλιάσεις αρχίσει και γουργουρίζει σαν το γάτο μου.
Πού θέλει κάποιον να του δώσει απαντήσεις στα άπειρα ερωτήματά του, και να του δείξει ένα διαφορετικό δρόμο.

Και ο δρόμος αυτός υπάρχει Βασίλη.
Σου τον δείχνω 6 χρόνια τώρα από αυτό εδώ το μπλογκ.

Τρέμω όμως με τον 50αρη που σηκώνει την μπάρα να περάσει τσάμπα από τα διόδια γιατί είναι ακριβά.
Τρέμω τη νοικοκυρά που θα πάρει το γάλα από το σουπερμάρκετ χωρίς να πληρώσει γιατί είναι ακριβό.
Τρέμω τον συνταξιούχο που δε θα πληρώσει τα κοινόχρηστα γιατί το πετρέλαιο έχει ανέβει.
Τρέμω τον επιβάτη που δε θα πληρώσει το εισιτήριο του λεωφορείου.
Τρέμω τον κλέφτη επιχειρηματία που δε θα αποδώσει τον ΦΠΑ γιατί «δεν βγαίνει».
Και τρέμω τον κυρ-Παναγιώτη στον Άγιο Παντελεήμονα που θα πιάσει το δίκαννο και θα βγει στους δρόμους γιατί η γειτονιά του έχει γίνει κόλαση.

Αυτά δεν είναι ‘ανυπακοή’ αλλά παρανομία.
Και τα βάζω όλα, ανεπιφύλακτα, στο ίδιο καλάθι.
Το καλάθι του πολίτη που παίρνει το νόμο στα χέρια του και τον εφαρμόζει κατά το δοκούν.

Και παρόλο που καταλαβαίνω απόλυτα την λυσσαλέα οργή του κόσμου με αυτά που του συμβαίνουν και την παλλαϊκή απαίτηση να επικρατήσει ένα αίσθημα δικαίου, η ανομία Βασίλη μπορεί να εξαπλωθεί, σε δευτερόλεπτα, σαν παμφάγα πυρκαγιά.
Κι αν το δάσος αυτό καεί Βασίλη, δεν αναδασώνεται με τίποτα.
Γιατί δεν έχουμε να βάλουμε τίποτα πάνω στο χέρσο τοπίο που θα προκύψει.

Ας προσέξει λιγάκι εδώ η κυβέρνηση.
Πριν της ξεφύγει παντελώς η κατάσταση.

Η. Χαραλαμπίδης

D'amor sull'ali rosee

2011-01-01T13:48:00.006+01:00

January 1961: exactly half a century ago.
John Kennedy is at the helm of the most powerful country on earth.

A poor black girl from the segregated ‘deep South’ of Mississippi makes her debut at the sanctuary of all sanctuaries: The Metropolitan Opera House New York.
She sings Leonora in Verdi's Il Trovatore (click here).
In those days, a black prima donna on the stage of the Met was something next to sacrilege.
At the end of that performance, however, the audience was seized by a fit of mass hysteria Met had never witnessed before (or after).

Since, Leontyne Price is the sacred “patrona” of the Met.

Η. Χαραλαμπίδης

Κλείσαμε για 'φετος

2010-12-31T11:19:00.001+01:00

Με 52 αναρτήσεις, κλείσαμε για φέτος και καλή μας χρονιά!

Με το ‘εγεννήθη άρρεν’ παρακάτω, έκανα, μετά από 6 χρόνια, ένα πείραμα.
Δοκίμασα να ανεβάσω, λιγουλάκι, ταχύτητα.
Και από τις εκατοντάδες emails που πήρα, ένα μήνυμα επικράτησε:

«πολύ θα ήθελα ρε συ Ηρακλή να σχολιάσω, αλλά δεν καταλαβαίνω που να με πάρει».

Και θυμήθηκα το συγχωρεμένο τον Βασίλη τον Μεταξά, πόσα χρόνια πάλευε να καταλάβει την έννοια του μακροχρόνιου οριακού κόστους και της σχέσης του με τον σχεδιασμό της παραγωγής.

Δεν είναι όμως δύσκολη η Οικονομία Βασίλη.
Ένας τρόπος σκέψης είναι.
Ένας μπούσουλας που μας υπαγορεύει πώς να περιάγουμε.
Στειλιάρι είναι που δείχνει τον δρόμο.
Γιατί, όπως είπαμε, καλός ή κακός, ο δρόμος πρέπει να είναι ορατός.
Και αυτό είναι το μεγαλείο της!

Η. Χαραλαμπίδης

Εγεννήθη άρρεν, κρατήσατε θέσιν

2010-12-30T11:02:00.001+01:00

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 160 κλειστά επαγγέλματα θα πρέπει, λέει, να ανοίξουν ώστε να αυξηθεί η απασχόληση και να πέσουν οι τιμές.
Μεγάλο εγχείρημα αυτό Βασίλη και δύσκολα θα το φέρει εις πέρας η κυβέρνηση, ιδιαίτερα αν προσπαθήσει να το κάνει με διαβούλευση, όπως λέει, μετά τις γιορτές.

Αλλά τι είναι όμως ρε συ Βασίλη αυτά τα κλειστά επαγγέλματα;
Γιατί ο λιμενεργάτης του ΟΛΠ και ο μηχανοδηγός του ΟΣΕ να αμείβονται με 100 χιλιάδες ευρώ το χρόνο, και γιατί να μπορεί ο φαρμακοποιός να μεταβιβάζει την άδεια του φαρμακείου στο παιδί του (που μπορεί να είναι και κρετίνος), όταν νέοι φαρμακοποιοί είναι άνεργοι;

Λένε, για τους Μανιάτες που ανέκαθεν μονοπωλούσαν τον ΟΛΠ, πως όταν γεννιόταν αγόρι ο πατέρας έστελνε το εξής τηλεγράφημα στους ‘ξενιτεμένους’ συμπατριώτες του στα Μανιάτικα (λόφος Βώκου στον Πειραιά):

«εγεννήθη άρρεν, κρατήσατε θέσιν»

Τα κλειστά επαγγέλματα λοιπόν Βασίλη είναι κάτι σαν τις μεσαιωνικές συντεχνίες (guilds) της βόρειας Ευρώπης. Κάτι σαν τις μασονίες να πούμε, που ξεκίνησαν σαν συντεχνίες χτιστών (masons). Ο σκοπός τους είναι να ελέγξουν το επάγγελμα, την είσοδο σε αυτό, την εκπαίδευση των μαθητευομένων (μάγων*), την αμοιβή τους, την ποσότητα παραγωγής και την τιμή πώλησης (που είναι και ο απώτερος στόχος). Όπως λέμε εμείς οι οικονομολόγοι, ο αυτo-έλεγχος της δραστηριότητάς τους αποσκοπεί στην αποκόμιση οικονομικής προσόδου (economic rent) μέσω περιορισμού του ανταγωνισμού.

Το πώς και γιατί δημιουργήθηκαν τα κλειστά επαγγέλματα στη χώρα μας έχει πολυσυζητηθεί και θα το αφήσω στους ιστορικούς. Αλλά πολλές φορές δημιουργήθηκαν με την ανοχή, αν μη και την ενθάρρυνση και παρότρυνση, των κυβερνήσεων.
Και πολλές φορές για καλό σκοπό.
Για παράδειγμα, δημιουργούνται όταν το μέγεθος της αγοράς είναι πολύ μικρό για να αντέξει τον ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό (natural monopoly), ή όταν μπαίνουν θέματα ασφάλειας ή δημόσιας υπηρεσίας.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, λειτουργεί ένα σύστημα αδειών που σκοπό έχει τον καθορισμό των όρων λειτουργίας του επαγγέλματος, την ποιότητα της υπηρεσίας και τον έλεγχο των τιμών. Στη χώρα μας, αυτό όχι μόνο δε συνέβη ποτέ**, αλλά οι άδειες υπήρξαν προϊόν πελατειακής ρουσφετολογίας και αντικείμενο αγοραπωλησίας σε τιμές πολλαπλάσιες της αρχικής τιμής αγοράς˙ τιμές που το ύψος τους ήταν απόλυτα αντιπροσωπευτικό του πόσο κονομούσαν οι προνομιούχοι.

Τις πιο πολλές φορές όμως τα κλειστά επαγγέλματα δημιουργήθηκαν λόγω ενός ανύπαρκτου ρυθμιστικού πλαισίου που επέτρεπε ατιμώρητα τέτοιου είδους εναρμονισμένες καταχρηστικές πρακτικές.

Αυτό που θα κάνω λοιπόν εδώ είναι να συνδέσω τα κλειστά επαγγέλματα με το μεγάλο θέμα της αισχροκέρδειας˙ μιας λέξης Βασίλη που, έτσι για την πληροφόρησή σου, δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα.

[θυμάσαι εκείνον τον ψημένο τον Κίμωνα τον Κουλούρη που έτρεχε με τις κάμερες στις λαϊκές; Ή τους εκάστοτε πρωθυπουργούς που κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα φωνάζουν στο Μαξίμου τις παραγωγικές τάξεις ζητώντας τους να δείξουν αυτοσυγκράτηση; Και που από μέσα τους αυτοί ψοφάνε στα γέλια με την αφέλεια του πρωθυπουργού;]

Με απλά λοιπόν λόγια Βασίλη, αισχροκέρδεια είναι η ικανότητα κάποιου που πουλάει κάτι να το πουλάει σε τιμή υψηλότερη του (οριακού) κόστους παραγωγής. Αυτό γίνεται όταν ο ανταγωνισμός είναι ατελής και δε δουλεύει, π.χ. γιατί υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση κεφαλαίου, ή λόγω ελλιπούς πληροφόρησης του καταναλωτή, ή λόγω γεωγραφικών πλεονεκτημάτων (βλ. καντίνες και κιλικία πλοίων και βενζινάδικα εθνικών οδών και νησιών) αλλά και για πολλούς ακόμα λόγους.

Αλλά για να εξηγούμαστε μια και καλή Βασίλη: δεν υπάρχει τίποτα το ‘αισχρό’ στην έννοια του κέρδους για όποιον αποδέχεται το παιχνίδι των αγορών***. Υπάρχει μόνο κακός ή ανύπαρκτος νόμος (αλλά και ανημέρωτος πολίτης) που δεν ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό και αδυνατεί να ελέγξει και να περιορίσει το υπερβολικό κέρδος.

Το κράτος οφείλει να νομοθετεί αποτελεσματικά και δεν μπορεί να μεταβιβάζει την ανεπάρκεια του στον πολίτη, ζητώντας του να κάνει, μονομερώς, ό,τι το ίδιο αδυνατεί να κάνει συλλογικά˙ ζητώντας του να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν είναι ελέφαντας.

Πλουτισμός υπάρχει εκεί όπου οι αγορές είναι ατελείς και ξέφραγα αμπέλια.
Εκεί που ο επιχειρηματίας μπορεί να ανακαλύπτει ‘τρύπες’ στο ρυθμιστικό πλαίσιο.
Προσωπικός πλουτισμός και πολύδισεκατομμυριούχοι υπάρχουν στην Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία˙ όχι στη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Δανία.
Οι 100 πλουσιότεροι άνθρωποι της Ολλανδίας είναι ‘πάμφτωχοι’ δίπλα στους 100 πλουσιότερους Έλληνες.
Στη Σιγκαπούρη, τη χώρα με το πιο εξελιγμένο και αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο αγορών, ο μικροεπιχειρηματίας ζει στα όρια της ανέχειας και όχι στα όρια της Εκάλης.

Και για να καταλήγουμε σιγά σιγά:
Αυτός που αισχροκερδεί, μπορεί να πουλάει αεροπλάνα και φρεγάτες, πασατέμπο στο γήπεδο, να νοικιάζει το διαμέρισμά του στο Κολωνάκι, ή, όμως, και να προσφέρει προς ενοικίαση την συντεχνιακά οργανωμένη εργασία του.
Είπαμε. Θα τα λέμε όλα εδώ.

Αισχροκερδής είναι ο ταξιτζής που διπλομισθώνει αλλά και ο μόνιμος δημόσιος υπάλληλος που λουφάρει.
Αισχροκερδής είναι ο εφοριακός που τα πιάνει αλλά και ο αιώνιος φοιτητής.
Το βενζινάδικο που νοθεύει, αλλά και το δημοσιογραφικό παπαγαλάκι που παραπληροφορεί.
Να το πω αλλιώς; Όσο αισχροκερδής είναι ο μανάβης που κλέβει στο ζύγι, άλλο τόσο είναι και ο πρόεδρος της ΓΕΣΕΕ, οι αποδοχές του οποίου, όπως μαθαίνω, ξεπερνούν τις 20 χιλιάδες ευρώ τον μήνα!

Εύχομαι λοιπόν καλή επιτυχία στην κυβέρνηση, γιατί όσο γρηγορότερα απαλλαγούμε από αυτά τα καρκινώματα τόσο το καλύτερο για την υγεία του Τόπου.

Η. Χαραλαμπίδης

*Πώς μπορώ τώρα να μη σας βάλω να ακούσετε το αριστούργημα του Dukas «ο μαθητευόμενος μάγος»; Κακή ηχογράφηση και βιντεοσκόπηση στην Ιαπωνία, αλλά μοναδικός ο Βλαδίμηρος Ασκενάζι στο πόντιουμ. Το έργο χαρακτηρίζεται ως η αποθέωση των πνευστών (ιδιαίτερα του φαγκότου). πατήστε εδώ

**έχετε δει ποτέ άδεια λειτουργίας ταξί; Σίγουρα δε λέει πως το ταξί το πλένουμε μια φορά το χρόνο, και πως ο ταξιτζής μπορεί να οδηγεί με τη σαγιονάρα, το σορτσάκι και το βρόμικο φανελάκι, να καπνίζει, να είναι αξύριστος και να βάζει τον Πανταζή στη διαπασών!

***το οποίο, όπως είπε ο Τσώρτσιλ, είναι ό,τι το χειρότερο, εκτός από τα ‘παιχνίδια’ που δοκιμάσαμε και απορρίψαμε.

ΥΓ: την παράγραφο αυτή την οφείλω στο συμμαθητή μου και καθηγητή του Παντείου Πανεπιστήμιου Απόστολο Δεδουσόπουλο και τον ευχαριστώ που μου το υπενθύμισε. Ο αντίλογος στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων έγκειται στο ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων˙ κάτι που έγινε για παράδειγμα στο Αιγαίο με την απελευθέρωση της ακτοπλοΐας. Ο αντίλογος αυτός είναι θεμιτός και έχει ουσιαστική βάση. Αλλά εδώ είναι που χρειάζεται το αποτελεσματικό ρυθμιστικό Κράτος που θα ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό, θα ορίσει την αγορά (market definition), θα βάλει πλαφόν στα μερίδια αγοράς, και θα ελέγξει τιμές και ποιότητα υπηρεσίας.

Στη Βουλή των Χριστουγέννων

2010-12-25T11:55:00.006+01:00

Χωρίς τον Άνθιμο, όπως διαβάζω, ορκίστηκε ο Γιάννης Μπουτάρης δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

Στην εποχή των δηλώσεων που ζούμε, ένιωσε κι αυτός πως έπρεπε να κάνει τη δική του «δήλωση».
Σεβαστό.

Θα περίμενα όμως ότι, παρά το νεαρόν της ηλικίας του, he should know better.

Αμπελοφιλοσοφώντας σε δέκα γραμμές, ανήμερα των Χριστουγέννων, διατρέχω τον κίνδυνο να ευτελίσω.
Αλλά θα το κάνω.

Μεγάλη συζήτηση Βασίλη το κατά πόσο ο άνθρωπος «χρειάζεται» να πιστεύει σε κάτι.
Ο,τιδήποτε κι αν είναι αυτό.
Κάτι που θα δίνει σχήμα στις αρχές του και θα καθοδηγεί τις πράξεις του.
Κάτι που θα διαμορφώνει την οικογένειά του και θα τον βοηθάει να πορεύεται, με συνέπεια, στη ζούγκλα που λέγεται ζωή.
Κάτι που θα αντιστέκεται στη χαβαλεδιάρικη ελαφρότητα του φραπέ, και που θα του λέει να σηκώνεται κάθε πρωί στις 7.
Κάτι που όταν θα έχουν περάσει πια τα χρόνια, θα του επιτρέπει να κοιτά με ικανοποίηση και στοργή προς τα πίσω.
Και κάτι που, για πολλούς, ενέχει έστω και μια μικρή πιθανότητα ‘ανταποδοτικότητας’ απέναντι στον προπατορικό φόβο. Στο φόβο που πάνω του χτίσαμε τον κοινωνικό μας ιστό, τις τέχνες και τις επιστήμες μας.

Στην αδυναμία μας να βρούμε αυτό το κάτι, του δώσαμε ένα όνομα: Θεός.
Και αδυνατώντας να του δώσουμε οικία μορφή, αναθέσαμε τη δουλεία αυτή στο μόνο εργολάβο (διακρινόμενο αναντίρρητα από πολλές κακοτεχνίες) που βρέθηκε διαθέσιμος να το αναλάβει: την Εκκλησία.

Ποτέ δεν ήμουν θρησκόληπτος.
Αλλά το να απορρίπτεις είναι εύκολο. Το να το αντικαθιστάς με κάτι άλλο όμως είναι δύσκολο.
Και χρειάζεται αυτό το κάτι άλλο Βασίλη για να μας δείχνει τον δρόμο.
Αν μη τι άλλο, για να μπορούμε να μην τον πάρουμε και να πάρουμε τον δικό μας.
Ο δρόμος όμως, προς τα μπρος και προς τα πίσω, πρέπει να είναι ορατός.
Η Καζαντζακική ‘ελευθερία’, δυστυχώς, για τους περισσότερους, μόνο δυστυχία και κατάθλιψη έχει να παρουσιάσει όταν έρθει εκείνη η ώρα που θα καταθέσουμε όλοι τον δικό μας Απολογισμό στη Βουλή των Χριστουγέννων.
Χρόνια Πολλά.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: και πάνω που ‘χαν αρχίσει να μου αρέσουν τα κρασιά Κυρ Γιάννη. Πίσω πάλι στον Γεροβασιλείου!

Η άδεια καρέκλα του Liu Xiaobo

2010-12-18T11:42:00.008+01:00

Μεγάλο το λάθος της Κίνας να αντιδράσει μ’ αυτόν τον τρόπο στην απονομή του Νόμπελ στον αντιφρονούντα Liu Xiaobo. Απείλησε κυβερνήσεις με εμπορικά και διπλωματικά αντίποινα· παρεμπόδισε τις εκπομπές ξένων τηλεοπτικών καναλιών· απαγόρευσε σε άλλους ακτιβιστές να πάνε στο Όσλο για την απονομή, και πολλά άλλα για πολλούς εντελώς απαράδεκτα.

Έτσι, έδειξε πανικό και απειρία. Έδειξε μια μικροψυχία, και μια παιδιάστικη αντίδραση, ανάρμοστη σε μια υπερδύναμη. Και επιβεβαίωσε έτσι σε όσους είχαν επιφυλάξεις ότι η Κίνα και η Δύση έχουν αγεφύρωτες διαφορές σε ζητήματα αξιών όπως η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχασε πόντους λοιπόν η Κίνα, και έβαλε αυτογκόλ άδικα και χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος.

Απλά, η Κίνα έπρεπε να δηλώσει με σοβαρότητα την κατά τ’ άλλα σεβαστή θέση της για τον Liu και τα γεγονότα του 89 στην Tiananmen Square, και στη συνέχεια να αγνοήσει, ως όφειλε, το γεγονός. Έτσι κάνουν οι μεγάλοι.

Εξίσου όμως απαράδεκτη ήταν και η in absentia απονομή του Νόμπελ ειρήνης στον Liu ο οποίος εκτίει ποινή φυλάκισης 11 χρόνων στην Κίνα για υπονόμευση κρατικής εξουσίας. Δίνοντας του το Νόμπελ οι Νορβηγοί, ή καλύτερα οι Νορβηγικές μαριονέτες και ο υπερατλαντικός Σπαθάρης, μπαίνουν κατάφορα στο ρουθούνι της Κίνας, αμφισβητώντας απροκάλυπτα νόμους, αποφάσεις δικαστηρίων και συστήματα αξιών που τυχαίνει να είναι διαφορετικά από τα δικά τους. Και αυτό το κάνουν όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά μόνο και μόνο για να προκαλέσουν αστάθεια και αναταραχή και να βάλουν άλλη μια φορά την ‘μισητή’ Κίνα στο διεθνές στόχαστρο σαν τη χώρα που καταπατεί τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Δεν επρόκειτο λοιπόν για την απονομή ενός βραβείου αλλά για μια μεθοδευμένη προβοκατόρικη πρόκληση. Κι απ’ αυτή την άποψη, ίσως καλά έκανε η Κίνα και αντέδρασε όπως αντέδρασε. Γιατί άμα σκύψεις το σβέρκο στην πρώτη σφαλιάρα, οι επόμενες θα ακολουθήσουν σβουριχτές. Και πέρασε πια ο καιρός που η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Βραζιλία, αλλά και η μικρή Βόρεια Κορέα και το Ιράν έσκυβαν τον σβέρκο στην Αμερική.

Στην Αμερική που η μοίρα έχει τάξει να παίζει πλέον δεύτερο και σύντομα ίσως και τρίτο, και τέταρτο βιολί στην παγκόσμια ορχήστρα.

And it was about time.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: Απολαύσαμε χθες βράδυ τον Λεωνίδα τον Καβάκο στο κονσέρτο για βιολί σε ρε μινόρε του Μπαχ, και στην διεύθυνση της δεύτερης συμφωνίας του Σούμαν. Στο τέλος, πέρασε για λίγο από τη δεξίωση ο Λεωνίδας και τα είπαμε λιγάκι. Για την κατάσταση στη χώρα μας, τη δουλειά του, την μετα-Λαμπράκη εποχή του Μεγάρου, και πολλά άλλα. Ένα γλυκύτατο παιδί 43 (πια) ετών, που το παρακολουθώ από τα 6 του. Ήταν το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο κονσέρτο του ECT στο De Doelen του Ρότερνταμ.

Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους και σε όλες, καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το 2011!

Πασχαλινές στρακαστρούκες

2010-11-04T21:36:00.003+01:00

Δε με βλέπω καλά..
Θα μου σκάσει μύτη η Αντιτρομοκρατική καμιά απ’ αυτές τις μέρες και θα ψάχνομαι.

Το βιβλιαράκι που ήταν παγιδευμένο στο σημερινό δεματάκι που εστάλη στη Γαλλική Πρεσβεία ήταν ο πρώτος τόμος από τα άπαντα του Σουρή.
Να λοιπόν τι έγραφε ο Σουρής πριν 100 χρόνια, όπως το μετέφερα στο άρθρο μου «déjà vu» πριν από δυο βδομάδες «click here»

Καταλαβαίνεις λοιπόν Βασίλη ποιοι είναι αυτοί που στέλνουν τα δεματάκια με τις ακίνδυνες πασχαλινές στρακαστρούκες, και γιατί τα στέλνουν.
Όσο οι πολιτικές αληταρίες παραμένουν στις καρέκλες τους, αλληλο-συγκαλυπτόμενοι με εξεταστικές επιτροπές μαϊμού, η χώρα μας είναι καταδικασμένη, χωρίς κανένα μέλλον.
Και αυτό γιατί ο Έλληνας έπαψε πια να πιστεύει στον εαυτό του, τη χώρα του, και τις προοπτικές της.
Η Ελλάδα θα αναγεννηθεί και θα πάρει τη θέση που της αξίζει στο παγκόσμιο βάθρο μόνο όταν η αληταρία πάει φυλακή και επικρατήσει ένα αίσθημα δικαίου στον λαό.
Και όταν η διακυβέρνηση της χώρας περάσει στα χέρια νέων, αδιάβλητων τεχνοκρατών, κάτω από μια πεφωτισμένη ηγεσία.
Και αυτή υπάρχει Βασίλη.
Προετοιμάζεται..
Και θα εμφανιστεί στο πρόσωπο ενός άλλου ‘Βασίλη’.
Read my lips
Και κάνε λιγάκι υπομονή.
Μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά.

Η. Χαραλαμπίδης

Because you are an old grump

2010-11-01T22:21:00.005+01:00

Έτσι όπως έκανα ζάπινγκ πριν από λίγο, σταμάτησα για μερικά λεπτά στον Άλφα που έδειχνε big brother.

Κι όπως περνούσε η ώρα αισθανόμουνα όλο και πιο άσχημα.
Άρχισα να ιδρώνω.
Ένα φούσκωμα στο στομάχι.
Ένα βάρος στο κεφάλι.
Μια υποψία ταχυκαρδίας.

Μπα, σκέφθηκα. Μάλλον η μακαρονάδα της Ντόλλης θα φταίει.
Μπολονέζ, Βασίλη.
Νο 8.
Βρασμένη 3 λεπτά ακριβώς.

-Τι είναι αυτά τα παιδιά ρε συ Ντόλλη; Ρώτησα ξεφυσώντας.
-Και ποιοι είναι αυτοί που παρακολουθούν τέτοια σκουπίδια;

-Μια χαρά είναι τα παιδιά, μου απάντησε, σοφά όπως πάντα. Και αυτά, και οι τηλεθεατές τους.
-Το πρόβλημα είσαι ‘συ.
-Αν πεις στα παιδιά αυτά ότι εσύ διασκεδάζεις ακόμα, βλέποντας Λογοθετίδη και Υes Μinister, όχι μόνο θα βάλουν τα γέλια αλλά θα σου κρεμάσουνε κουδούνια.
-Εσύ το μόνο που ξέρεις να κάνεις απ' το πρωί μέχρι το βράδυ είναι να γκρινιάζεις.

-Because you are an old grump.

Λες να ‘χει δίκιο ρε συ Βασίλη;
Λες, όταν το ένα μας μυρίζει, το άλλο μας βρωμάει, να έχει έρθει η ώρα να τα ‘μαζεύουμε’ σιγά σιγά;

Μπορεί.
Αλλά εγώ ρίψασπις δεν γίνομαι.
Κι ας είναι της μόδας τώρα τελευταία…

Η. Χαραλαμπίδης

Βασίλης Μαρκεζίνης

2010-10-31T13:45:00.002+01:00

Απολαύσαμε λοιπόν και τον μεγάλο Σαντορινιό στην εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που έδωσε προχθές στον Παύλο Τσίμα.
Κρεμαστήκαμε απ’ τα χείλη του.
Με το μειλίχιο ύφος του και την σχεδόν γυναικεία φωνή του, ο Μαρκεζίνης μας ταξίδεψε σε διαστάσεις πρωτόγνωρες για τον ειρμό και τη σύνθεση της λογικής σκέψης, και τους κανόνες εκφοράς του σωστού λόγου.

Αλλά αυτό που μας μάγεψε περισσότερο ήταν η ευκολία του να μεταφέρει στον ακροατή μια βαθύτατη και πολύπλοκη γνώση, τόσο απλά και αποτελεσματικά που δεν άφηνε την παραμικρή δυνατότητα στον ακροατή να αμφισβητήσει στο ελάχιστο αυτά που έλεγε.
Οικονομία, κοινωνία, πολιτική, εξωτερικές σχέσεις.
Όλα.
Αποκαλύφθηκα στο μεγάλο Δάσκαλο.

Αλλά δεν μπόρεσα και να μην κάνω και τις ανάλογες συγκρίσεις με εκείνα τα ξύλινα που ακούμε καθημερινά για ένα κράτος δικαίου, μια κοινωνία των πολιτών, την αγωνία μας για τον μικρο-συνταξιούχο, για ένα προορισμό που θα πάμε όλοι ‘μαζί’, για μια κοινωνία όπου όλοι μαζί θα συγκυβερνήσουμε, και όλα αυτά που ακούω τα τελευταία 50 χρόνια από τα "αστέρια" που μας κυβερνάνε.

Πλάκα έχει ο ξύλινος λόγος των πολιτικών μας ρε συ Βασίλη.
Έχουν όλοι μάθει το ποίημα τους τόσο τέλεια που αν θες να σπάσεις πλάκα δοκίμασε να τους διακόψεις την ώρα που το απαγγέλουν!

«παρακαλώ μη με διακόπτετε. Εγώ σας άκουσα χωρίς να σας διακόψω»

Και περιφέρονται καθημερινά στα παράθυρα να πουν ο καθένας το ξύλινο ποιηματάκι του.
Σε ένα μόνο δεν κατάφερε να δώσει πειστική απάντηση ο Μαρκεζίνης.
Στο γιατί δεν ασχολείται με τα κοινά.
Αλλά μήπως, έμμεσα, δε την έδωσε κι αυτή την απάντηση;
Μήπως, άραγε, η όλη συνέντευξη του δεν ήταν η καλύτερη απάντηση σε αυτό το ερώτημα;

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: Εγώ πιστεύω πως θα ασχοληθεί… και σύντομα μάλιστα…

Διακαναλικές

2010-10-23T23:18:00.001+02:00

45 emails πήρα σήμερα από αναγνώστες, κατηγορώντας με ως ανακόλουθο.
«γράφεις και ξαναγράφεις για τον κουκουλοφόρο σου», μου λέει μια αναγνώστρια, «αλλά όταν τον γιαουρτώνουνε δε λες λέξη!»

Τι θέλετε να σας πω ρε παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς, ό,τι και να πω τον μπελά μου θα βρω πάλι.
Αν είχε κι αυτός όλα τα ΜΜΕ από πίσω του, αν ήταν πρωθυπουργός, θα έκανε κι αυτός διακαναλική.
Δεν τα ‘χει όμως.
Κι έτσι έκανε τη δική του διακαναλική στον Αγ. Παντελεήμονα.
Χθες αυτός, σήμερα η Ελένη Πορτάλιου.
Κι αν κρίνω από τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα, δυο μέρες τώρα, τύφλα να ‘χουν οι διακαναλικές!
Εξυπνάδα τους λοιπόν και μπράβο.
Και με μηδέν κόστος, εδώ που τα λέμε.
Ένα γιαουρτάκι μόνο.
Που κάνει και καλό στην επιδερμίδα.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: καλή και σοβαρή γυναίκα και συνάδελφος είναι η Ελένη Πορτάλιου, δε λέω, αλλά όχι και Δήμαρχος Αθηναίων ρε παιδιά. Μη τρελαθούμε κιόλας. Απαράμιλλο το χιούμορ του ΣΥΡΙΖΑ. Λες και έχει δώσει κάπου υπόσχεση (λες;) να κάνει και να λέει πράματα ώστε να μη ξεπεράσει ποτέ το επίπεδο της γκαντεμιάς.

Déjà vu

2010-10-23T11:38:00.003+02:00

Χάθηκα πάλι με το χαμό που γίνεται αυτή την περίοδο και λυπάμαι. Να λοιπόν τι έλεγε ο Γιώργος Σουρής, πριν 100 χρόνια και βάλε:

~~
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
να 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
~~
Για το γνήσιο της αντιγραφής,

Η. Χαραλαμπίδης

Κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα

2010-10-10T21:41:00.001+02:00

Βόμβα.
Πόσο ανεύθυνα τέλος πάντων μπορεί να είναι αυτά τα ΜΜΕ ρε συ Βασίλη;
Όλη μέρα σήμερα έχουν ξεσηκώσει το Πανελλήνιο με τη «δήθεν» δήλωση του Juncker ότι, τάχαμου, όταν είχε προειδοποιήσει Έλληνα Πρωθυπουργό (που δεν κατονόμασε) για την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας, η απάντηση που είχε πάρει ήταν «τι να σου κάνω; Κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα».
Και έχει γίνει το έλα να δεις:

Ο Σημίτης, χωρίς να το διασταυρώσει, την χαρακτήρισε, σωστά, ως «ανοησίες».
Ο Καραμανλής, το ίδιο, ως «απόπειρα αποπροσανατολισμού».
Ο Καρατζαφέρης δήλωσε πως θα φέρει τον Juncker να καταθέσει στην εξεταστική για την Οικονομία!

Τι ακριβώς όμως είπε ο Juncker;
Το αντιγράφω όπως το έγραψε η Lara Marlowe στους Irish Times:

/quote

…Mr Jüncker said he knows the Greek economy well and saw the crisis coming. “I could not go public with the knowledge”, he said. “Three or four years ago, I knew that one of the main Greek characteristics is corruption . . . Now the Greek prime minister is saying, ‘I am governing a country of corruption’… (σσ. emphasis added).

/unquote

Ουδέν σχόλιον.

Η. Χαραλαμπίδης

Οι αγορές δεν κοροϊδεύονται

2010-10-07T20:34:00.005+02:00

Στην δριμύτατη κριτική που του ασκείται, για μήνες τώρα, ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε δανειστεί πολύ περισσότερα όταν μπορούσε, δηλ. στην αρχή του 2010, όταν τα spreads ήταν στο 100, αντί, με τους ‘τιτανικούς’, να μας αναγκάσει να δανειστούμε τοκογλυφικά, οδηγώντας μας έτσι στη χρεοκοπία, ή για να το πω πιο ραφινάτα στην «έκκληση του μηχανισμού στήριξης», απάντησε σήμερα ο πρωθυπουργός ότι κάτι τέτοιο θα ήταν σαν να προσπαθούσαμε να κοροϊδέψουμε τις αγορές και τους κουτόφραγκους. Και έτσι, για να μην κοροϊδέψει τις αγορές, προτίμησε να μας οδηγήσει στο ΔΝΤ!

Οι αγορές όμως, Γιώργο, δεν κοροϊδεύονται με τίποτα. Μα με τίποτα. Αυτό θα μπορούσε να στο πει κι ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών. Η εκάστοτε ετυμηγορία τους (spreads) αποτυπώνει ακριβέστατα τις πραγματικές προοπτικές, σε βάθος χρόνου, της Ελληνικής οικονομίας.

Αλλά ούτε επηρεάζεται η ‘ετυμηγορία’ αυτή από εφήμερες τυμπανοκρουσίες, όπως οι πρόσφατες των κινεζικών επενδύσεων, έως ότου οι ‘προθέσεις’ γίνουν πράξη και αρχίσουν να έχουν αποτελέσματα πάνω στην πραγματική οικονομία.

Και εδώ βρίσκεται το δεύτερο λάθος.

Το να διατυμπανίζουμε ότι οι προθέσεις των κινέζων είναι ψήφος εμπιστοσύνης στην Ελληνική οικονομία κάνει κακό. Δείχνει ότι «χρειάζεται» να κάνουμε τέτοιες δηλώσεις.

Δηλώσεις που τις έχω ορίσει παλιότερα ως «δηλώσεις του αυτονόητου». Με άλλα λόγια, όταν νοιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε μια δήλωση, συνήθως το κάνουμε γιατί πιστεύουμε το αντίθετο και προσπαθούμε να ‘πείσουμε’. Και ο έμπειρος συνομιλητής (ή οι αγορές) το καταλαβαίνει αυτό. Έτσι, η δήλωση φέρνει το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Λιγότερα λόγια λοιπόν. Και περισσότερη δουλειά.
Αυτή είναι η καλύτερη δήλωση.

Η. Χαραλαμπίδης

Όλα τα λεφτά λουλούδια

2010-10-05T21:49:00.002+02:00

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί Βασίλη τι έφταιξε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Ήτανε άραγε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα;
Μήπως ήτανε μια κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα που διαιώνισε ένα κοινωνικοοικονομικό και εκπαιδευτικό μεσαίωνα Τατιανο-Μενεγακισμού, προς χάρη φθηνού εργατικού κόστους;
Και ποιος ήταν ο ρόλος μιας συνδικαλιστικής ηγεσίας που παρεπιδημεί τα γραφεία των υπουργών, αποσκοπώντας, συχνά επιτυχώς, σε μια «ανταλλάξιμη» θεσούλα;
Ή ήτανε μήπως ένα κομμουνιστικό κόμμα (με τις παραφυάδες του) που όσο μπόι του ‘λειπε τόσο φωνή είχε, παρακωλύοντας ακόμα και την ελαχιστότατη απόπειρα εκσυγχρονισμού;
Μήπως οφείλεται στο ότι τόσα χρόνια ζούσαμε στον κόσμο μας ώσπου, με τα Greek statistics, ήρθε η ώρα να ανοίξουμε την κουζίνα μας στους επιθεωρητές της που για 30 χρόνια πλήρωναν αδιαμαρτύρητα το λογαριασμό του «όλα τα λεφτά λουλούδια»;

Δεν ξέρω.
Και δεν ξέρω πώς, απ’ τον Σεφέρη και τον Ελύτη, φτάσαμε στην παρακάτω «τέχνη».
Παραθέτω, ενδεικτικά, κάποια στιχάκια λαϊκών ασμάτων μας, παραλείποντας σκόπιμα το όνομα του «καλλιτέχνη» τραγουδιστή.
Απολαύστε τα.
~~
«Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε»

«Σκανδαλίζομαι, μονάχη μου αγγίζομαι
με μια γραβάτα σου ερεθίζομαι»

«Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες,
βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες»

«Είμαι ένας άνθρωπος τρελός,
σχιζοφρενής και μανιακός»

«Απόψε έχω περίοδο, μα έχω κι άλλη δίοδο»

«Θέλω στο σώμα σου σαν μπω, να με χτυπάς με το σαμπό»

«Σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα
μα ξαφνικά κατάλαβα πως έλειπε η σέλλα»

«την είχα άχτι, την είχα άχτι
τώρα την έχω μόνο σε στάχτη
μέσα στο τσίγκινο κουτί
που φύλαγε τα μπικουτί»

«Άμα έχεις παλαμάρι τι τη θέλεις τη Ferrari;»

«Έλα να κάνουμε σεξ, έλα να κάνουμε σεξ
να μοιάζει η ζωή μας με γυάλινο πυρέξ»

Και το κορυφαίο νέο μεγάλο σουξέ:

«Και καπνίζω πούρα για 'σένανε χαμούρα
και καπνίζω πίπες για τα ψέματα που είπες.
Κορίτσι μου γλυκό εγώ σε αγαπούσα,
και μαλακία νάκανες εγώ σε συγχωρούσα.
Πάντα σε όλους έλεγα το πόσο σε ποθούσα
και τα λεφτά μου τα καλά για σένα τα κρατούσα.
Μπορεί να ήτανε σωστό μπορεί νάταν και λάθος,
κανένανε δεν άκουγα απ' το μεγάλο πάθος.
Και εκεί απάνω η σχέση μας που ήτανε κανόνι,
πετάς μια φράση πούστικια «θέλω να μείνω μόνη».
Χάλασα ένα μύριο σε κάρτες και δωράκια,
τι μαλάκας ήμουνα δεν τα 'τρωγα σουβλάκια;»
~~

Για το γνήσιο της υπογραφής,

Η. Χαραλαμπίδης

Ο Παγωτατζής

2010-09-29T23:46:00.003+02:00

Πάει λοιπόν και η ΕΒΓΑ.
Μετά την εξαγορά της ΔΕΛΤΑ από τη Nestlé, η Unilever αγόρασε με τη σειρά της την ΕΒΓΑ.

Θυμάσαι τον παγωτατζή και το καροτσάκι του ρε συ Βασίλη;
Θυμάσαι με τι λαχτάρα βγαίναμε στο δρόμο, παιδάκια, να τον περικυκλώσουμε, ντάλα μεσημέρι τα καλοκαίρια, δίνοντάς του τη δραχμούλα μας;
Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση δραχμή η σοκολάτα.

Δύο από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές ελέγχουν τώρα το 100% της αγοράς παγωτού.
Περίμενε τώρα να δεις πόσο θα φας το παγωτό αυτό το καλοκαίρι Βασίλη.
Περίμενε να δεις εναρμονισμένες πρακτικές και κρυφές συμφωνίες τιμών από το δυοπώλιο.
Και περίμενε να δεις για πότε, τάκα-τάκα, η αστειότητα αυτή που λέμε Επιτροπή Ανταγωνισμού θα δώσει τις ευλογίες της.

Έτσι δουλεύουν τα πράματα στη χώρα μας και μετά αναρωτιόμαστε γιατί, στον πάτο της ύφεσης, ο πληθωρισμός έχει φτάσει το 5%.

Η. Χαραλαμπίδης

Στο τσιγάρο που κρατώ

2010-09-02T21:01:00.001+02:00

Τέρμα λοιπόν το τσιγαράκι Λιάνα.
Να το δω και να μη το πιστέψω όμως.

Εγώ μια φορά είμαι κάθετα αντίθετος με την απαγόρευση του καπνίσματος.
Κατ’ αρχήν, σε μια περίοδο που τα έσοδα του κράτους υστερούν, η απαγόρευση του καπνίσματος θα τα περιορίσει ακόμα περισσότερο. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, ο Αλεξέι Κουντρίν, υπουργός οικονομικών της Ρωσίας, παρότρυνε τους Ρώσους να συνεχίσουν να καπνίζουν (και να πίνουν) για να συμβάλουν έτσι στην οικονομία της χώρας τους!

Το ίδιο θα έπρεπε να είχε ζητήσει από τους θεριακλήδες και ό δικός μας ο πρωθυπουργός, αντί να ζητάει από τον ‘άνθρωπο του μόχθου’ να δώσει το σώβρακό του για την πατρίδα (που μπορεί να είναι και λερωμένο..).

Σουλατσάροντας τις προάλλες στο Σίτυ του Λονδίνου, τη χρηματοοικονομική (και πάλλε ποτέ ναυτιλιακή) Μέκκα, χάζευα τα πηγαδάκια των καπνιστών στην πόρτα, έξω απ’ τους ουρανοξύστες. Πέντε με δέκα άτομα το λιγότερο, έξω από κάθε πόρτα.

Και σκεφτόμουνα: Ο τζίρος του Σίτυ, κι αν θες το πιστεύεις Βασίλη, είναι τρία τρις δολάρια τη μέρα. Και για να στο κάνω λιανά, μιας και μπερδεύεσαι λιγάκι με τα μηδενικά και τα κόμματα, 1 τρις είναι ένα εκατομμύριο εκατομμύρια!

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι μόνο το 20% καπνίζει, και ότι ο κάθε καπνιστής κάνει 6 δεκάλεπτα ‘διαλείμματα’ μέσα στο 8ωρο του, η παραγωγικότητα πάει κάτω κατά 1/8 χ 0.2 = 0.025. ή 2.5%

Και δυόμιση τοις εκατό στα 3 τρις μας κάνει 75 δισεκατομμύρια δολάρια τη μέρα Βασίλη!
75 δις τη μέρα είναι το κόστος της απαγόρευσης του καπνίσματος στο Σίτυ.
Ποιος αποζημιώνει τον επιχειρηματία για τον θεριακλή υπάλληλό του;

Και για να σοβαρευτούμε.
Προτείνω την εξής λύση, για να εφαρμοστεί επιτέλους ο νόμος και στη χώρα μας:
Οι διάφορες iphone εφαρμογές (μπαρ, εστιατόρια, κλπ), όπως το φανταστικό «Athens Book», να προσθέσουν ένα ακόμα εικονίδιο, με το αντικαπνιστικό σήμα, στο μενού τους.
Μόλις ο θαμώνας πάρει χαμπάρι κάποιον να καπνίζει, απλά πατάει το κουμπάκι και σε 5 λεπτά εμφανίζεται η δημοτική αστυνομία που αποτελείται από φοιτητές και άνεργους νέους.
Ο θεριακλής κι ο μαγαζάτορας τρώνε τσουχτερό πρόστιμο, ο θαμώνας τρώει τσάμπα, κι ο φοιτητής αμείβεται με ποσοστό πάνω στο πρόστιμο.

Να σου πω εγώ πώς μαζεύουμε λεφτά, και για πότε κόβουμε το κάπνισμα.
ε;
Από ιδέες καλά πάω Βασίλη, δε μπορείς να πεις.
Στην υλοποίηση κάπου χάνω but I am working on it…

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: το ανέκδοτο φυσικά το ξέρετε:
Ο Ψωμιάδης ζητάει ένα πακέτο τσιγάρα και ο περιπτεράς του δίνει ένα που γράφει πως το κάπνισμα προκαλεί σεξουαλικές δυσλειτουργίες. Έντρομος ο Ψωμιάδης του το πετάει στα μούτρα λέγοντας: «τι είναι αυτό ρε; Δώσε μου γρήγορα το άλλο με τον καρκίνο».

Επιχειρηματικός μεσαίωνας

2010-08-30T21:33:00.005+02:00

Άκουσα σήμερα τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο να δηλώνει πως στην Ελλάδα επικρατεί «επιχειρηματικός μεσαίωνας» και πως για να διορθωθεί αυτό απαιτείται λιγότερος κρατικός παρεμβατισμός.

Δεν με εξέπληξε.

Για πάνω από 20 χρόνια συμβουλεύω (ή τουλάχιστον προσπαθώ..) μερικούς από τους σημαντικότερους επιχειρηματίες των μεγαλύτερων πολυεθνικών.
Ακόμα και οι πιο ευφυείς και οξυδερκείς από αυτούς, μόλις ακούσουν λέξεις όπως ‘ρυθμιστικό πλαίσιο’ βγάζουν σπυράκια. Η μόνιμη, σταθερή, ‘μαγνητοφωνημένη’ θα ‘λεγα απάντησή τους είναι:

-Αφήστε μας ήσυχους να κάνουμε τη δουλειά μας όπως εμείς ξέρουμε καλύτερα.

Με άλλα λόγια «αφήστε μας ξέφραγο το αμπέλι να το τρυγήσουμε όπως εμείς γνωρίζουμε καλύτερα».

Ο επιχειρηματικός μεσαίωνας στην Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε λόγω κρατικού παρεμβατισμού κύριε Δασκαλόπουλε αλλά, ακριβώς, λόγω της ανυπαρξίας του!
Δημιουργήθηκε από ένα απαξιωμένο εκπαιδευτικό σύστημα.
Δημιουργήθηκε από μια ανύπαρκτη καταναλωτική συμπεριφορά των πολιτών.
Δημιουργήθηκε από μια ‘εντεταλμένη’ Επιτροπή Ανταγωνισμού που αποτελεί το όνειδος της Ευρώπης, και που έχει επιτρέψει μια ολιγοπωλιακή διάρθρωση αγοράς που μόνο σε μπανανίες απαντάται.

Το αμπέλι λοιπόν τρυγήθηκε για 60 χρόνια κύριε Δασκαλόπουλε.
Και ήλθε η ώρα η επιχειρηματικότητα να παίξει ποδόσφαιρο με διαφορετικούς όρους.
Όπως όλες οι ανεπτυγμένες χώρες όπου, λόγω ανταγωνισμού, το κέρδος περιορίζεται στο 5 και όχι στο 50 τοις εκατό!
Μας αρέσει δε μας αρέσει.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: σε ένα θα συμφωνήσω: με 50% φορολογία, είναι αστείο να μιλάμε για επενδύσεις και ανάπτυξη. Ας περιμένουμε λοιπόν όλοι την ΔΕΘ. Και τον λαγό απ΄ το καπέλο.

Τοπική αυτοδιοίκηση

2010-08-21T21:27:00.002+02:00

Είπαμε.
Δύσκολη γλώσσα τα Ελληνικά.
Δεν μαθαίνονται εύκολα τα ρημαδιασμένα.

Ένας από τους λόγους που το Λονδίνο είναι ο πρώτος τουριστικός προορισμός στον κόσμο είναι ότι, από τη Λουάντα μέχρι το Ανόι, λίγο ως πολύ όλο και κάποια κουτσοαγγλικά μιλάνε οι τουρίστες που το επισκέπτονται.
Αν μη τι άλλο, μπορούν τουλάχιστον να διαβάζουν τις στάσεις στον Υπόγειο.
Άντε τώρα στη χώρα μας να προσπαθεί Άγγλος τουρίστας (ή ο πρωθυπουργός μας) να ρωτήσει στο Μετρό πού πρέπει να κατέβει για το Νομισματοκοπείο, ή για τη Δουκίσσης Πλακεντίας.
Πού είναι θα ‘θελα να ‘ξερα η δυσκολία, δίπλα στο όνομα του σταθμού, να βάζαμε και ένα αριθμό, π.χ. Α2 ή Β4, όπως κάνουν άλλες χώρες, ώστε να βοηθήσουμε λιγάκι τον έρμο τον τουρίστα που θέλει να εξερευνήσει την πόλη μας;
Πόσο μάλλον όταν ο τουρισμός είναι η μόνη βαριά βιομηχανία μας;

Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της γλώσσας μας είναι ότι άλλα γράφουμε και άλλα διαβάζουμε. Γράφουμε, για παράδειγμα, 28ης Οκτωβρίου και διαβάζουμε Πατησίων.
Έτσι και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Αυτοδιοίκηση στην πραγματικότητα σημαίνει ότι, για να αυτοδιοικήσεις, πρέπει πρώτα να πάρεις το χρίσμα του αρχηγού σου. Διαφορετικά διαγράφεσαι από το κόμμα. Όπως, προχθές, ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης.
Και μετά, μόλις πάρεις το χρίσμα και ανακοινώσεις την υποψηφιότητά σου, η πρώτη δήλωση που κάνεις είναι ότι εσύ είσαι υπερκομματικός και η μόνη σου έγνοια είναι το καλό της τοπικής αυτοδιοίκησης και μόνο!

Και έτσι για να κρατάμε και κάποια προσχήματα, ακούγονται πού και πού και κάποιες φωνές, σαν αυτές του Φώτη Κουβέλη -με το ΠΑΣΟΚ να σιγοντάρει όπου το βολεύει- πως τάχαμου πρέπει να στηριχθούν υπερκομματικοί υποψήφιοι, επιλεγμένοι μόνο με αξιοκρατικά κριτήρια.
Και ‘γω με το φτωχό μου το μυαλό αναρωτιέμαι: αφού είναι υπερκομματικοί γιατί χρειάζονται το χρίσμα και την στήριξη των κομμάτων;
Και η μόνη απάντηση που βρίσκω είναι γιατί είσαι χαϊβάνι Βασίλη και πρέπει να σου υποδείξει το κόμμα σου τι ‘οφείλεις’ να ψηφίσεις.

Όλοι λοιπόν στις κάλτσες το Νοέμβρη.
Χαϊβάνι Βασίλη.

Η. Χαραλαμπίδης

Δίολκος

2010-07-08T20:27:00.000+02:00

[Κάντε κλικ εδώ: Δίολκος]

Κάτι το εντελώς εξαιρετικό που θα πρέπει να το δουν όλοι όσοι έχουν κάποια σχέση με τη θάλασσα, τη ναυτιλία, τα λιμάνια, τις μεταφορές και το εμπόριο. Άλλα και ο καθένας που εκτιμά την ποιότητα, που επιτυγχάνεται μόνο με αγάπη, αυταπάρνηση και αδιαπραγμάτευτη αφοσίωση στο αποτέλεσμα.

Ένα 20λεπτο τρισδιάστατο βιντεάκι κινουμένων σχεδίων για το Δίολκο της αρχαίας Κορίνθου, που κατασκεύασε ο Τύραννος Περίανδρος το 600 πΧ, δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν τη διώρυγα του Παναμά.
Απολαύστε το.

Η. Χαραλαμπίδης

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή...

2010-07-03T09:40:00.002+02:00

[Διαβάσετε τα παρακάτω αφού δείτε πρώτα το βιντεάκι. Αξίζει.] [click here]

Η δύναμη του καλού λόγου είναι ακαταμάχητη.
Ιδιαίτερα όταν απευθύνεται στις αγνές ψυχούλες των παιδιών, που κάνουν τη δική τους επανάσταση, μη μπορώντας να διακρίνουν το ιδεατό και το εξιδανικευμένο απ’ το πραγματικό.
Κι εκεί πάνω επένδυσαν όλοι.
Ηθικοί και ανήθικοι.
Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, έλεγε ο Galbraith, πέθαναν στο όνομα του Κεφαλαίου του Μαρξ, χωρίς να έχουν καν δει το εξώφυλλο του βιβλίου.
Δεν απολογούμαι για τίποτα.
Η ευτυχία των γηρατειών, και το αναντικατάστατο τους, είναι να ξέρεις ότι το τοπίο έχει ξεκαθαρίσει μέσα στην άσπρη κεφάλα σου.
Και η δυστυχία είναι ότι μόνο εσύ το ξέρεις, και όλο και λιγότεροι είναι διατεθειμένοι να σε ακούσουν.
Το καλό με ‘μας τους δασκάλους είναι ότι έχουμε ακροατήριο υποχρεωτικό!
Κι έτσι έχουμε την ψευδαίσθηση πως κάτι κάνουμε.
Δεινόσαυροι.
Γιατί κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει τις επαναστάσεις των παιδιών.
Που αλλάζουν χρόνο με το χρόνο, κι εμείς νομίζουμε πως είναι ακόμα ίδιες με τις δικές μας.
Δεινόσαυροι, κωλόγεροι και γραφικοί.
Αλλά πλάκα έχει κι έτσι.

Η. Χαραλαμπίδης

Γερμανία - Αργεντινή

2010-06-27T21:17:00.003+02:00

Μετά τη σημερινή ισοπέδωση της Αγγλίας από τα γερμανικά panzer, στον ωραιότερο αγώνα του mundial μέχρι σήμερα, δεν είμαι καθόλου σίγουρος για την τύχη της Αργεντινής το ερχόμενο Σάββατο.

Ούτε ξέρω τι μαθήματα θα μπορούσε να πάρει ο Ανδρέας Λοβέρδος από τη χρεοκοπία της Αργεντινής.
Αυτό που ξέρω είναι ότι, με τέτοια Πρόεδρο, εγώ θα δούλευα 100 ώρες τη βδομάδα για χάρη της..
Ρε μπας και μας χρειάζεται κάτι τέτοιο να ξελασπώσουμε;
Τι γυναίκα!
Στη φωτογραφία, δίπλα στην Christina Kirchner, μια παλιά μας γνώριμη.
Ακούω ότι θα δούνε το ματς του Σαββάτου παρεούλα!
May the best woman win!

Η. Χαραλαμπίδης

Καλό καλοκαίρι

2010-06-19T09:30:00.002+02:00

Μασημένα λόγια, και βαρετά.

Αλλά για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους, αυτό που βουλιάζει καθημερινά την οικονομία μας είναι η καθολική απαξίωση του πολιτικού συστήματος και όχι τα μέτρα του προγράμματος σταθεροποίησης αυτά καθαυτά.

Διάβαζα πρόσφατα μια δημοσκόπηση όπου, όχι το 20, ούτε το 40, αλλά το 80% των ερωτηθέντων πίστευε πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών είναι διεφθαρμένοι.

Ο κόσμος έχασε πια την εμπιστοσύνη του σε αυτούς που για χρόνια εξέλεγε να τον αντιπροσωπεύουν.
Δεν πείθεται πια από δηλώσεις και διαβεβαιώσεις, που τις ακούει τη μία μέρα μόνο και μόνο για να δει τη διάψευσή τους την επομένη.
Βλέπει καθημερινά την ανεπάρκεια και την ανικανότητα σε όλο της το μεγαλείο, στην κρισιμότερη στιγμή της νεότερης ιστορίας μας, όπου διακυβεύεται αυτή η ίδια η η ύπαρξη της χώρας μας.
Βλέπει «σύμβολα» κομματικών ιδεολογιών να καταρρέουν και να αποδεικνύονται κραυγαλέες αληταρίες και λαμογιές.

Και θυμάται εκείνα ‘κει τα ωραία του πρωθυπουργού, που συναντούσε τους συνταξιούχους στο δρόμο και του δίνανε, τάχα μου, το μισθό τους (και το σώβρακό τους) για την πατρίδα.

Κι όπως πάντα, μετά την απαξίωση και την οργή έρχεται η απραξία κι η αδιαφορία.
Η παθητική υποταγή στο γνωστό μας ωχαδερφισμό.
Μαζί με καμιά απεργία πού και πού, έτσι για να λέμε ότι κάτι κάνουμε.
Έρχεται και το καλοκαιράκι…

Και έτσι αδρανείς Βασίλη. Δεν έχεις κέφι. Δεν κάνεις τίποτα. Λουφάρεις. Δεν δουλεύεις.
Γιατί για να δουλέψεις, και να δουλέψεις με κέφι και παραγωγικά, χρειάζεται να πιστεύεις σε κάτι. Χρειάζεσαι ηγέτες που να σε εμπνέουν και να σε εμψυχώνουν. Να σου δίνουν προοπτική. Να σου επιτρέπουν να βλέπεις το αποτέλεσμα της δουλείας σου. Να σε κάνουν να αισθάνεσαι περήφανος που συμβάλεις στην κοινή προσπάθεια. Χρειάζεται να πιστέψεις πως είμαστε όλοι οι Έλληνες μαζί μια ομάδα, με ένα όραμα κι ένα στόχο.

Και γράφοντας αυτές τις γραμμές μου ‘ρχονται στο μυαλό αυτά που ‘χε πει η κυρία Μπατζελή την πρώτη μέρα που ανέλαβε το υπουργείο Γεωργίας:

-Εδώ όποιος δε δουλεύει θα βλέπει την πόρτα.

Με αυτά τα λόγια εμψύχωσε τους υπαλλήλους του υπουργείου της.
Βγαλμένα μέσα απ’ την τεράστια εμπειρία της στη διαχείριση ανθρώπων και οργανισμών.

Έρχεται λοιπόν η καλοκαιρινή ραστώνη.
Τα παιδιά τριγυρνάνε ήδη όλη μέρα μέσ’ στο σπίτι και μου σπαν’ τα νεύρα.
Με ξυπνάνε με τις φωνές τους το μεσημέρι που θέλω να την πέσω λιγάκι μετά το φαγητό.
Καφεδάκι στο μπαλκόνι το απόγευμα, και κάνα υπαίθριο σινεμαδάκι το βράδυ.
Κι ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για το νησί.
Εγκατάλειψη και φυγή.
Ένας άλλος κόσμος μέσα στην ίδια χώρα.

Και μετά τα πρωτοβρόχια.
Μαζευόμαστε.
Τα παιδιά αρχίζουν σχολείο..
Πρέπει να πάρω και πετρέλαιο..
[Θα ‘χω δουλεία άραγε το Σεπτέμβρη;]

Μέχρι τότε θα ‘χουν ξεχαστεί όλα.
Τα σπίτια του Άκη. Η συγκάλυψη της Siemens και του Βατοπεδίου. Οι λίστες με το μπλάνκο. Οι 1200 offshore εταιρείες που δήθεν έβαλε στο στόχαστρο το ΣΔΟΕ. Οι 70 υπάλληλοι του υπουργείου οικονομικών που χρηματίζονταν. Ο περίφημος ‘ανώνυμος’ με τις 120 offshore και τα 120 ακίνητα.
Κι όλα τ’ άλλα.
Λίγοι θα τα θυμούνται όλα αυτά το Σεπτέμβρη Βασίλη.
Ένα καλά ενορχηστρωμένο επικοινωνιακό παιχνίδι ήτανε.
Για να σου χρυσώσουν το χάπι.
Έτσι ήταν πάντα τα πράματα κι έτσι θα παραμείνουν.
Τυχαίο;
Δε νομίζω.

Η. Χαραλαμπίδης

Ανησυχώ..

2010-06-14T00:26:00.007+02:00

Όταν ο Ben Bernanke, o άνθρωπος που κρατάει το τιμόνι της παγκόσμιας οικονομίας στα χέρια του, λέει πως δεν καταλαβαίνει γιατί ο χρυσός οδεύει προς τα 1500 δολάρια την ουγγιά, ανησυχώ.

Όταν ο κεντρικός τραπεζίτης της ισχυρότερης οικονομίας στον κόσμο αδυνατεί να καταλάβει ότι ο επενδυτής έχει πια χάσει την εμπιστοσύνη του στη δυνατότητα των δυτικών οικονομιών να οδηγήσουν την παγκόσμια οικονομία, ανησυχώ.

Όταν ο τέως καθηγητής του Princeton δεν καταλαβαίνει ότι ο κόσμος, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη του στις μετοχές και τα κρατικά ομόλογα, ψάχνει για προστασία αλλού, ανησυχώ.

Ανησυχώ όχι γι αυτό που συμβαίνει αλλά γιατί ο Ben Bernanke δεν το καταλαβαίνει.
Λέτε να ‘ναι κι αυτός Κασσάνδρα κύριε Πρωθυπουργέ;
Και να λέει πράματα που δεν θα πρέπει να λέγονται;
Ίσως.

Η. Χαραλαμπίδης

Ωραίος Μπρούμελ

2010-06-07T20:51:00.002+02:00

Μου λέει ο Γιώργος ο γαμπρός μου πως τις προάλλες βγήκε ο ωραίος Μπρούμελ να φάει, στη Θεσσαλονίκη, και έγινε το έλα να δεις. Τα πιάτα φεύγανε απ’ τα τραπέζια ως ιπτάμενοι δίσκοι.
Όπου φύγει φύγει ο ωραίος.

Σήμερα είχε το θράσος να κάνει και δηλώσεις.
Υπάρχουν, λέει, σκοτεινές δυνάμεις που έχουν βάλει στόχο την εξόντωσή του.
Και θα κάνει μηνύσεις, λέει ο ωραίος.
Για να λάμψει η αλήθεια.

Εγώ θα περιμένω.
Θα περιμένω τη δικαστική αρωγή που θα αποκαλύψει το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Nobilis.
Θα περιμένω να δω τις μηνύσεις του ωραίου.
Και όσο δεν τα βλέπω αυτά, τόσο θα γράφω.

Θα γράφω για τους συνταξιούχους των 500 ευρώ που οι «σύντροφοι» του ωραίου είχαν την αναλγησία να πετσοκόψουν.
Οι ίδιοι που παίζουν πόκερ συγκάλυψης με καμένα χαρτιά:
Δύο δικοί σου (Ρουσσόπουλος, Βουλγαράκης), δύο δικοί μου (Μαντέλης, Τσουκάτος).
Φτύνοντας έτσι κατάμουτρα τη νοημοσύνη του δοκιμαζόμενου λαού που έχει φτάσει τα όρια της απόγνωσης.

Φουσκοθαλασσιά όμως έχουμε κι ο καιρός αλλάζει…

Η. Χαραλαμπίδης

Ελβιέλες και μπλουτζινάκια

2010-06-06T20:57:00.003+02:00

Ένα από τα καλά του διαδικτύου είναι ότι έχουμε πλέον ένα αξιόπιστο και εύκολα προσβάσιμο αρχείο να ανατρέξουμε. Να λοιπόν τι έγραφα πριν 4 μήνες στο άρθρο μου «Επίθεση στο ευρώ» γι αυτούς τους ‘περίφημους’ κερδοσκόπους που συνωμότησαν να μας χρεοκοπήσουν. Και που τους έκανε σημαία στις ανά τον κόσμο περιοδείες του ο Πρωθυπουργός, ζητώντας προστασία απ’ τις ανίερες πρακτικές τους σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα [κλικ εδώ].

Ακούω όμως σήμερα τον Jean Claude Juncker, πρόεδρο του eurogroup, να με επαναλαμβάνει καταλεξί, λέγοντας πως το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν ποτέ οι κερδοσκόποι αλλά το μπάχαλο της Ελληνικής οικονομίας και η κακοδιαχείριση του δημόσιου τομέα μας.

Θα απαντήσετε κύριε Πρωθυπουργέ;
Εγώ δεν νομίζω πως έχω κάτι να προσθέσω.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ: Ανατρίχιασα προχθές ακούγοντας το Μίκη Θεοδωράκη να λέει πως αυτό που ονομάσαμε ‘Ελλάδα’ μας τέλειωσε. Κύριε Πρωθυπουργέ: η πατρίδα μας χάνεται και η τύχη της είναι στα χέρια σας. Ωραία τα καλά πτυχία, οι πράσινες αμπελοφιλοσοφίες, οι Ελβιέλες και τα μπλουτζινάκια των υπουργών σας. Αλλά αυτά είναι πολυτέλειες για άλλες εποχές και για τις φιλολογικές βραδιές του Παρνασσού. Σήμερα, 11 εκατομμύρια επιβάτες ψάχνουν απεγνωσμένα κυβερνήτη και πλήρωμα. Το μαγαζί μας ψάχνει Διευθύνοντα Σύμβουλο και Διοικητικό Συμβούλιο. Είναι ιστορικές οι ευθύνες και κανείς δεν μπορεί, ούτε έχει το δικαίωμα, να τις επωμιστεί μόνος του.
ΗΧ

Όπα

2010-05-28T21:03:00.003+02:00

Έτσι από βίτσιο, όλο και κάτι έχω να πω κάθε χρόνο για τη Eurovision.

Ακόμα και φέτος.
Έτσι είναι τα βίτσια..

Αλλά, ρε Βασίλη, το να πάμε με τίτλο ‘Όπα’, μετά από τα όσα έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες από τους Ευρωπαίους για τα προβλήματα που δημιουργήσαμε με το 30ετές ‘όπα’ μας, σαν ανέκδοτο μου φαίνεται.
Χιούμορ ανεπανάληπτο.

Να την κάνω τώρα την πρόβλεψη;
Αν πιάσουμε αύριο τη δεύτερη θέση από τον πάτο, θα είναι λόγος πανηγυρισμού.*
Και μετά θα αρχίσουν οι αναλύσεις.
Οι ‘αποκωδικοποιήσεις’.
Για το τι έφταιξε.
Για να δούμε..
Κυριακή κοντή γιορτή.

Η. Χαραλαμπίδης

*Θυμάστε εκείνον τον ανεκδιήγητο τον Ρακιτζή με τις γαλότσες και το s.a.g.a.p.o.; Όταν πάτωσε, βγήκε και έδωσε βαρύγδουπη συνέντευξη στο Ζάππειο. Σαν τον Καραμανλή, όταν υπέγραφε την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ. Το ερώτημα ακόμα παραμένει: ποιος του είχε δώσει την άδεια να χρησιμοποιήσει την αίθουσα; Ά ρε μια βρεμένη σανίδα που θέλουμε όλοι Βασίλη, μπας και σοβαρευτούμε λιγάκι.

ΥΓ: Και κάτι άσχετο: είπε ο Ομπάμα ότι, έτσι όπως ξυριζότανε, εκεί που και η Βασίλισσα πάει μόνη της, μπήκε η κόρη του και τον ρώτησε αν έκλεισε την τρύπα (της BP..). Και το θεμελιώδες βέβαια ερώτημα είναι: με το σώβρακο ξυρίζεται ο Ομπάμα;

Οικονομική διακυβέρνηση και το μέλλον της Ευρώπης

2010-05-23T15:55:00.017+02:00

Έχει απόλυτο δίκιο αυτή τη φορά η κυρία Merkel.
Είπαμε. Να τα λέμε έτσι, να τα λέμε και αλλιώς Βασίλη.

«Νομισματική ένωση χωρίς οικονομική διακυβέρνηση και αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία δε γίνεται».

Είναι κάτι σαν το γίγαντα με τα γυάλινα πόδια. Για να θυμηθούμε και λιγάκι τον Πάγκαλο.
Είναι σαν να βάζεις το κάρο μπροστά απ’ το άλογο.
Το είπε προχθές, βαρύγδουπα, αλλά και καθυστερημένα, ο Olli Rehn.
Το είχα πει κι εγώ, όχι σήμερα όμως αλλά πριν 12 χρόνια.
Όταν δεν είχαμε καν ευρώ.
Όταν τα δημοσιονομικά θέματα ήταν το απόλυτο ταμπού στην Ευρώπη.
Να λοιπόν τι είχα πει στη Βαρκελώνη το 1998, στο συνέδριο λιμενικής πολιτικής που είχα συνδιοργανώσει με τον Neil Kinnock* και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή:

…The issue of the treatment of public investment goes far beyond the port sector itself. This is going to be the major issue on the political agenda of the EU going forward, because a Monetary Union cannot succeed without efforts for greater harmonisation of fiscal policy that, of course, includes the treatment of public investment…

Νεκρική σιγή επικράτησε στην αίθουσα μόλις το ξεστόμισα.
Ορισμένοι με χαρακτήρισαν ως αιρετικό και επικίνδυνο.
Κάποιοι άλλοι με περιέγραψαν ως γραφικό, προσάπτοντάς μου το γνωστό ορισμό του καθηγητή ως «the gentleman with the different opinion».**

Τι σημαίνει όμως οικονομική διακυβέρνηση Βασίλη, και τι θα σήμαινε αυτό για τη χώρα μας;
Απλά, σημαίνει ότι χρειάζεται συντονισμός των δημοσίων δαπανών, ιδιαίτερα των δημοσίων επενδύσεων, και εναρμονισμός των φορολογικών μας συστημάτων.
Και όχι μόνο θα πρέπει οι εθνικοί προϋπολογισμοί να προεγκρίνονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά εγώ θα πάω και ένα βήμα παραπέρα: θα πρέπει και να συναποφασίζονται. Έτσι ώστε να αποφεύγεται η σπατάλη και κατά συνέπεια τα ελλείμματα.
Γιατί δεν είναι δυνατόν Βασίλη να φτιάχνουμε όλοι δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια και άλλα έργα υποδομής χωρίς καμία συνεννόηση μεταξύ μας, σπαταλώντας δημόσιο χρήμα, πολλές φορές ανταγωνιστικά με το γείτονά μας.

Οι υποδομές είναι για να προάγουν τον ανταγωνισμό μεταξύ επιχειρήσεων, όχι για να αποτελούν αντικείμενο ανταγωνισμού αυτές οι ίδιες.

Και για τη χώρα μας;
Για τη χώρα μας τα νέα είναι ενθαρρυντικά γιατί, μιας και ο Ευρωπαϊκός Βορράς είναι ήδη υπεραναπτυγμένος και κορεσμένος, κάτω απ τους σωστούς όρους οι Ευρωπαϊκές επενδύσεις θα κατευθύνονται στο Νότο όπου θα είναι πιο ανταποδοτικές.

Έτσι και μόνο έτσι θα οδηγηθεί η Ευρώπη σε μεγαλύτερη κοινωνικο-οικονομική σύγκλιση και κατά συνέπεια ισχυρότερο ευρώ και χαμηλότερη ανεργία. Το υπαινίχτηκε αυτό ήδη η Μέρκελ στον Παπανδρέου στη πρώτη τους συνάντηση για τα μέτρα τον περασμένο Μάρτη.

Και είναι φυσικό να αντιδρά η Γαλλία σε μια τέτοια στρατηγική, γιατί αυτό θα ακύρωνε τη θεμελιώδη φιλοσοφία τους περί οικονομικής διακυβέρνησης. Τη φιλοσοφία του κρατισμού που η περίφημη ΕΝΑ (Έcole Nationale d’Administration) ανέδειξε σε επιστήμη. Σε καμία περίπτωση η Γαλλία δεν θα υπέβαλε την κουζίνα της στην επιθεώρηση των Ευρωπαίων μαγείρων. Ο Σαρκοζί αναγνωρίζει το πρόβλημα αλλά σαν γνήσιος Γάλλος διατείνεται πως ό,τι χρειαστεί να γίνει θα το κάνει μόνος του (δηλαδή στα μουλωχτά και αδιαφανώς) και όχι συντονισμένα, με διαφάνεια και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Παρά τις συχνές διαβεβαιώσεις για το αντίθετο, υπάρχει μεγάλος διχασμός μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας στο θέμα αυτό Βασίλη.

Παρόμοια είναι και η αντίδραση των Άγγλων, που βλέπουν την παραχώρηση των οποιωνδήποτε εξουσιών στις Βρυξέλλες όπως ο διάολος το λιβάνι. Φοβούνται μπας και χάσουν τη «Βρετανική Αυτοκρατορία» τους που υπάρχει, σήμερα, μόνο στο μυαλό τους.

Μόνο κερδισμένη θα μπορούσε να βγει η Ελλάδα από τη στρατηγική μιας συντονισμένης οικονομικής διακυβέρνησης σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αν το πρόγραμμα σταθερότητας αποδώσει, και θα αποδώσει γιατί η κυβέρνηση δεν έχει περιθώρια επιλογής κάτω από την αυστηρή επιτήρηση των δανειστών μας, η Ελλάδα θα μπορούσε να βγει από το τούνελ με ένα δημοσιονομικό σύστημα από τα πιο σύγχρονα της Ευρώπης.

Και παρά τους υψηλότερους, αναπόφευκτα, φόρους, τα έσοδα του κράτους θα είχαν τότε ανταποδοτικότητα για τον φορολογούμενο και θα συγχρηματοδοτούσαν, ορθολογικά, αναπτυξιακές επενδύσεις με Ευρωπαϊκή και όχι αναγκαστικά εθνική προοπτική. Αυτό σημαίνει «σύγκλιση» Βασίλη και όχι ένα κοινό νόμισμα χωρίς κοινή οικονομία που είναι, όπως είπα, άδειο κέλυφος.
Για παράδειγμα, στην Αμερική, όπου η κάθε Πολιτεία είναι σχεδόν αυτόνομο κράτος, οι στρατηγικές επενδύσεις, όπως οι αυτοκινητόδρομοι για παράδειγμα, σχεδιάζονται και χρηματοδοτούνται από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό γιατί έχουν εθνικές επιπτώσεις και οφέλη.

Αν τα σχέδια αυτά ευοδωθούν υπάρχει Ευρωπαϊκή προοπτική για τη χώρα μας.
Αλλιώς, η μόνη συμφέρουσα λύση θα ήταν η έξοδος από την ευρωζώνη και το πισογύρισμα στη δραχμούλα μας. Που να σου πω τη μαύρη αλήθεια, ίσως δεν θα ήταν κακή ιδέα after all.

Η Γερμανία έχει υπεραναπτυχθεί σε βαθμό που περαιτέρω ανάπτυξη μπορεί να είναι μόνο οριακή. Έτσι, τα εξαγωγικά πλεονάσματά της δεν μπορούν να απορροφηθούν από την εγχώρια κατανάλωση (ο μέσος Γερμανός έχει τη Μερσεντές του και το σπίτι του), ούτε από τις εγχώριες επενδύσεις (λόγω υψηλού κόστους και καλύτερων ευκαιριών στην Ασία, Λατινική Αμερική και Αφρική). Έτσι λοιπόν η έμφαση ήταν στις εξαγωγές. Μέχρι πρόσφατα, η Γερμανία ήταν η πρώτη εξαγωγική χώρα στον κόσμο. Η Κίνα την ξεπέρασε μόλις πέρσι.

Και εδώ αρχίζει να διαφαίνεται το πρόβλημα: Δεν μπορούμε να φωνάζουμε στην Κίνα να υπερτιμήσει το Γιουάν και να στραφεί στην εσωτερική κατανάλωση (αντί των εξαγωγών) τη στιγμή που το ευρώ πέφτει. Δεν θα το κάνει ποτέ αυτό η Κίνα, οπότε έχει πρόβλημα η Αμερική με τις δικές της εξαγωγές. Γι αυτό υποστηρίζει τόσο πολύ ο Ομπάμα το ισχυρό ευρώ.

Έτσι λοιπόν, διαφαίνεται, ο μόνος δρόμος μπροστά για την Γερμανία είναι οι επενδύσεις στον Ευρωπαϊκό Νότο. Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται αποτελεσματικότητα και δημοσιονομική πειθαρχία, για να είναι οι επενδύσεις των Γερμανών ανταποδοτικές και να μην εξανεμίζονται μέσα σε σπάταλα κράτη-συνεταίρους.

Αν η Ευρώπη χαλαρώσει αυτή τη δημοσιονομική πειθαρχία, και τη συνεπακόλουθη ανταγωνιστικότητα, θα υπογράψει και τη θανατική της καταδίκη, ενόψει της Κίνας και των άλλων ανερχόμενων οικονομιών (BRIC). Αυτό λοιπόν που ζητά η Γερμανία δεν είναι μόνο σωστό, αλλά είναι και μονόδρομος για την Ευρώπη.

Γιατί αυτό που ζούμε σήμερα Βασίλη δεν είναι κρίση του ευρώ ή των ευρωπαϊκών οικονομιών, αλλά κρίση του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης.
Και κάποτε θα πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράματα με το όνομά τους.
Εμείς οι ίδιοι θέλαμε την παγκοσμιοποίηση και την απελευθέρωση του διεθνούς εμπορίου.
Τώρα τα λουζόμαστε.

Και όλα αυτά που ακούς τελευταία Βασίλη για τη δημιουργία του 4ου Ράιχ είναι κολοκύθια νερόβραστα. Η Γερμανία έχει βαθύτατα Ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αλλά σε μια Ευρώπη που θα συνεχίσει να υπάρχει και δεν θα καταντήσει παρατηρητής, θαυμάζοντας τα μουσεία της και το ένδοξο παρελθόν της.
Μια Ευρώπη που θα πρέπει να δουλεύει περισσότερο και να αμείβεται λιγότερο.
Τέρμα οι αποικίες, το πλιάτσικο, και τα αυτοκρατορικά παλάτια.
Τέρμα και το χόκεϋ, το πόλο, το κρίκετ και το μπριτζ.
-Δεν μπορώ να ζητήσω απ' τις εταιρείες μου να παράγουν 'σκουπίδια'.
Είχε πει, σωστά, η κυρία Μέρκελ.

Παγκοσμιοποίηση τώρα.
Ήθελες ‘τα και ‘παθες ‘τα.
Έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου.
Μια σοφή γυναίκα.
Η κυρά Ασημίνα η Σαντορινιά με τ' όνομα!
Μου φαίνεται πως μάλλον πολλά είπα σήμερα..

Η. Χαραλαμπίδης

*Για τους νεότερους, ο Neil Kinnock (Λόρδος Kinnock σήμερα), ήταν αρχηγός του Εργατικού Κόμματος της Αγγλίας για 20 χρόνια μέχρι το 1992 οπότε και έχασε τις εκλογές από τον John Major, τον διάδοχο της κυρίας Thatcher. Η εκλογές αυτές ήταν από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της Ευρωπαϊκής πολιτικής ιστορίας, μιας και μέχρι και τη μέρα των εκλογών όλες οι δημοσκοπήσεις έφερναν τον Kinnock ως νικητή. Στη συνέχεια ο Kinnock πέρασε 10 χρόνια σαν Επίτροπος μεταφορών και Αντιπρόεδρος της ΕΕ επί προεδριών Jacques Santer και Romano Prodi. Ο Kinnock θεωρείται ο πιο πετυχημένος Επίτροπος μεταφορών έως σήμερα, και αυτός που εισήγαγε τα διευρωπαϊκά μεταφορικά δίκτυα και την ναυτιλιακή και λιμενική πολιτική της Ένωσης. Είχα έτσι την τύχη, για σχεδόν 4 χρόνια, να σταθώ κοντά και να βοηθήσω ένα μεγάλο άνδρα και οραματιστή. Και το αναφέρω αυτό έτσι για την ιστορία, μιας και ο ‘Βασίλης’ είναι και λιγάκι ‘ημερολόγιο’ για τις επερχόμενες γενεές…

**Ο πιο σωστός όμως ορισμός του καθηγητή είναι «he who transforms bullshit into air miles»

Γκλαμουριά και ευρωζώνη

2010-05-22T20:36:00.000+02:00

Πολύ τη βρίσκω πάντως τελευταία με αυτό το φορολογικό σαφάρι που έχει εξαπολύσει η Κυβέρνηση κατά του showbiz και των σκυλάδικων γενικώς.

Λίγο λιγότερα τσιφτετέλια, μεσημεριανά, γκλαμουριές και Μενεγακισμός δε θα μας έκανε κακό.

Όταν ο ξενέρωτος Γερμανός την πέφτει από τις 11μμ, για να τον πάρει ο ύπνος σκέφτεται με ποιο τρόπο την άλλη μέρα θα κάνει τη δουλειά του καλύτερα και πιο αποτελεσματικά.
Λίγο περισσότερη σοβαρότητα χρειάζεται αυτές τις δύσκολες μέρες Βασίλη.
Τίποτα παραπάνω.
Και όλα θα φτιάξουν.
Αλλά και να αποφασίσουμε: γκλαμουριά και lifestyle ή ευρωζώνη;
Γιατί και τα δύο μαζί δεν γίνεται.

Η. Χαραλαμπίδης

Protégé

2010-05-19T21:27:00.001+02:00

Πάει λοιπόν και η Αγγελικούλα μας και πολύ στενοχωρήθηκα.
Υπέβαλε την παραίτησή της στον Πρωθυπουργό ο οποίος την έκανε αμέσως αποδεκτή.

Τι ωραία γυναίκα όμως ρε συ Βασίλη…
Και πες μου τώρα αν θες, αν στον κόσμο όλο έχεις δει ποτέ πιο όμορφη υπουργό.
Και γιατί να μη το πω;
Μήπως φόρο πληρώνουμε για αυτά που λέμε;
Ούτως ή άλλως ανδρικό σοβινιστικό γουρούνι είμαι.
Όπως μου λέει μια Αγγλίδα φίλη μου.
Σημασία όμως δεν έχει τι λέω εγώ αλλά τι φωτογραφίζει το playboy (φωτογραφία).

Για λόγους ευθιξίας’ παραιτήθηκε η κυρία Γκερέκου, όπως μας ανακοίνωσε.
Μιας και με ρωτάς όμως Βασίλη που συνίστατο αυτή η ευθιξία της κυρίας Γκερέκου, σου απαντώ.
Οφειλόταν στο ότι σε πέρασε για τούβλο όρθιο, λέγοντάς σου πως εκείνη δεν ήξερε τίποτα για τις φορολογικές ‘εκκρεμότητες’ του συζύγου της.
Πως το μόνο που έκανε εκείνη ήταν να συνυπογράφει με το Βοσκόπουλο τις κοινές φορολογικές τους δηλώσεις.
Και παρόλο που όλοι ξέρουμε πως την υπογραφή μας και άλλα πράματα πρέπει να προσέχουμε πού τα βάζουμε, φαίνεται πως η κυρία Γκερέκου δεν χρειάστηκε ποτέ να διαβάσει τι ήταν αυτό που υπέγραφε.

Έχω λοιπόν μια πρόταση προς τον Πρόεδρο της Βουλής.
Να καλέσει και τους τρακόσους να τον ενημερώσουν αν υπάρχει κάτι στον περιρρέοντα χώρο τους που θα μπορούσε να δώσει αφορμή σε ερωτήματα περί ηθικότητας, και για το οποίο δεν είναι σίγουροι.
Να ζητήσουν έτσι τη συμβουλή του.
Να γίνει δηλαδή δική τους ευθύνη να αποδεικνύουν συνεχώς ότι δεν είναι ελέφαντες.
Και να τους καλέσει να το κάνουν αυτό αυτόβουλα, με δική τους πρωτοβουλία, πριν αναγκαστούν να το κάνουν, οπότε θα είναι και πολύ αργά.
Come to me before I come to you, είχε πει ο Gordon Brown στους Άγγλους φοροφυγάδες και έγινε η Αγγλία υπόδειγμα φορολογικής πειθαρχίας.
Το ίδιο και για όσους εξανίστανται ότι, με τη δημόσια κατακραυγή, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, και ότι «δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι».

Εδώ θα πρότεινα στον Πρόεδρο της Βουλής να συστήσει στο Σώμα, ιδιαίτερα σε αυτούς που αγανακτούν με την ισοπεδωτική δημόσια κατακραυγή, να θέσουν στη διάθεση του Προέδρου το «πόθεν» τους, αν μη και τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.
Προσωπικά, για να μπορώ να κυκλοφορώ στο δρόμο με το μέτωπο ψηλά, αυτό θα ήταν το πρώτο που θα έκανα αν δεν είχα κάτι να κρύψω.
Για να μπορώ μετά να διαμαρτύρομαι δικαιωματικά για το άδικο της συλλήβδην ρετσινιάς.

Πάντως όπως και να ‘χει το πράμα, η αποπομπή της κυρίας Γκερέκου ήταν πλήγμα για την Κυβέρνηση.
Ιδιαίτερα για τον Πρωθυπουργό, το πλήγμα θα πρέπει να ήταν δυσβάστακτο.
Μιας και ήταν «προστατευόμενη» του (protégé), όπως έγραψε το Αγγλικό BBC που μας έκανε ρόμπα και πάλι.
Και το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι ποια θα είναι η επόμενη «προστατευόμενη» του Πρωθυπουργού.
Εγώ τι να πω;
Πάντα με εντυπωσίαζε η ικανότητα των Άγγλων να ‘επιλέγουν’ τις λέξεις τους.
Protégé.

Η. Χαραλαμπίδης

Μια περίεργη ομερτά, συνέχεια...

2010-05-14T16:52:00.001+02:00

Μου γράφει ένας αναγνώστης ότι, μια ώρα μετά την ανάρτηση του άρθρου μου «Μια περίεργη ομερτά..» παρακάτω, o Αντώνης Σαμαράς το έκανε θέμα χθες σε μια ομιλία του που την κάλυψε, σε ένα από τα μεσημεριανά δελτία της, η ΝΕΤ. Ως δια μαγείας, η είδηση εξαφανίστηκε από όλα τα δελτία της ημέρας στη συνέχεια.
Σίγουρα, θα πρέπει να υπήρχαν πιο ενδιαφέροντα θέματα…
Διαβάστε το άρθρο παρακάτω.

Η. Χαραλαμπίδης

Μια περίεργη ομερτά...

2010-05-13T15:03:00.004+02:00

Κεφαλαιώδες θέμα, ανάμεσα σε όλα αυτά που μας συμβαίνουν αυτές τις μέρες.
Είχα αποφασίσει όμως, μέχρι σήμερα, να μην το σχολιάσω.

Πριν δυο βδομάδες, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος έλεγε πως «όταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο, δεν μπορείς να βάζεις κόκκινες γραμμές».
Σε ερωτήσεις συνδικαλιστών, ο Πρωθυπουργός απαντούσε «τα παράπονά σας στην Τρόϊκα».

Αναχωρώντας όμως από την Αθήνα ο Paul Thomsen, ο επικεφαλής του κλιμακίου του ΔΝΤ, σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό σταθμό, δήλωσε: «το πακέτο μέτρων ήταν της Ελληνικής κυβέρνησης και εμείς ήμασταν απλά ευτυχείς και ανακουφισμένοι που μπορέσαμε να το εγκρίνουμε».

Την ίδια ακριβώς δήλωση έκανε μια μέρα αργότερα, στο Bloomberg, και ο John Lipsky, o No 2 του ΔΝΤ και ένας από τους σοβαρότερους οικονομολόγους του Ταμείου.

Και όλες αυτές τις δυο βδομάδες, δεν βρέθηκε κανείς να το σχολιάσει ή να το διαψεύσει.
Ούτε καν στα ψιλά των εφημερίδων δεν πέρασε.
Ομερτά σε όλα τα ΜΜΕ…
Γιατί άραγε;
Μήπως Κύριε Πρωθυπουργέ απαιτούνται κάποιες εξηγήσεις;

Η. Χαραλαμπίδης

Unfair

2010-05-08T09:01:00.000+02:00

Λύσσαξες πια αυτές τις μέρες ρε συ Βασίλη με τους πολιτικούς μας.
Να τους κάνουμε. Να τους δείξουμε.
Να τους καθίσουμε στο σκαμνί. Να τους δημεύσουμε τις περιουσίες.
Να τους πάρουμε πίσω τα κλεμμένα. Να στήσουμε λαϊκά δικαστήρια.
Δε συμφωνώ καθόλου μα καθόλου μαζί σου.
Ειλικρινά, εγώ τους καταλαβαίνω απόλυτα και τους συμπαρίσταμαι.

-Ξέρεις τι είναι να ρισκάρεις μια περιουσία για την επανεκλογή σου, με την ελπίδα* και μόνο πως θα τα πάρεις πίσω στο δεκαπλάσιο σε τέσσερα χρόνια; Ποια άλλη ‘επένδυση’ έχει τέτοιο ρίσκο;

-Ξέρεις τι είναι οι συμμαθητές σου να μελετούν στο ζεστό δωματιάκι τους, κι εσύ να ξεπαγιάζεις μεσ’ στο καταχείμωνο, αφισοασβεστώνοντας μάντρες;

-Ξέρεις τι είναι να βγαίνεις απ’ την εκκλησία λαδωμένος και κατουρημένος από όλα αυτά τα βαφτιστήρια σου;

-Ξέρεις τι είναι να μην έχεις ούτε ένα σαββατοκύριακο για τον εαυτό σου και την οικογένειά σου, και να πρέπει να τα περνάς στο κότερο του αφεντικού σου;

Δεν θα πρέπει κάποτε ο λαός να πληρώσει για όλες αυτές τις θυσίες των πολιτικών μας;

Στο κάτω της γραφής, κάποτε ο πολιτικός είχε και μια κοινωνική υπόσταση.
Έβγαινε για σουλάτσο και καφεδάκι στο Κολωνάκι, με το ασημένιο κομπολογάκι του και το μπλαζέ του ύφος, και από πίσω του ακολουθούσε κουστωδία ολόκληρη από κυριούλες και παρατρεχάμενους ‘παράγοντες’.
Σήμερα;

Σήμερα πρέπει να δουλέψει, του κόβουν το μισθό του, ούτε λόγος για κάνα δωράκι στον εαυτό του, τον γιουχάρουνε, τον μπουγελώνουνε, τον φασκελώνουνε, τον θεωρούνε υποκατάστατο του πτυελοδοχείου.

Βγαίνει βόλτα ο φουκαράς ο Κακλαμάνης και κλειδώνεται μια ώρα στις τουαλέτες του καφενείου ώσπου να τον βγάλουνε τα ματ.
Πάει στη ΝΕΤ η Διαμαντοπούλου και την φυγαδεύουνε από την πίσω πόρτα.
Πάει πια ο πρωινός περίπατος.
Τώρα, αν χρειαστεί να βγουν βόλτα παίρνουν και την ομπρέλα τους μαζί.
Όπως στο κοινοβούλιο της Ουκρανίας, που φέρνουν οι βουλευτές τις ομπρέλες τους στην αίθουσα της βουλής για να προστατευτούν απ’ τα γιαούρτια και τα αυγά.

Δε σου αρκούν επιτέλους όλα αυτά ρε συ Βασίλη; Κι άλλα θες;
Έχει και η κοινωνική κατακραυγή τα όριά της.
Ήμαρτον πια.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ. Και για να μην κατηγορηθώ ότι ισοπεδώνω, προσυπογράφω ανεπιφύλακτα τη δήλωση όλων των πολιτικών μας, ιδίως αυτών που νοιώθουν την ανάγκη να την κάνουν: «δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Υπάρχουν και καλοί».

*Άκουσα προχθές στον Πειραιά το εξής ωραίο που το μεταφέρω στις φοιτήτριές μου:
Μη παντρευτείς πότε κάποιον που τη μάνα του τη λένε Ελπίδα.
Αυτή πεθαίνει πάντα τελευταία…

Το μεγάλο παιχνίδι

2010-05-02T10:30:00.002+02:00

Ποτέ δεν ‘έπαιξε’ σοβαρά το κόψιμο του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα.
Απλά, η κυβέρνηση το ανέδειξε σε θέμα μόνο και μόνο για να το πάρει πίσω αργότερα.
Έτσι, επιτυγχάνει δύο πράματα.
Πρώτον, δείχνει στον κόσμο ότι κάτι τέλος πάντων κατάφερε να πάρει, σε αυτές τις κατ’ ευφημισμόν ‘διαπραγματεύσεις’.
Δεύτερον, εφαρμόζει το ‘διαίρει και βασίλευε’.
Πόσο μάλλον όταν λέει πως το κόστος διασφάλισης των μισθών στον ιδιωτικό τομέα ήταν, δυστυχώς, οι δυο μισθοί κι οι δυο συντάξεις στο δημόσιο.
Διασπά έτσι την κοινωνική αγανάκτηση που έχει γίνει καζάνι που βράζει.
Όχι τόσο λόγω των μέτρων, όσο λόγω της συγκάλυψης των υπαιτίων της χρεοκοπίας.
Διχάζει τον κόσμο, κάνοντας τον ιδιωτικό και δημόσιο υπάλληλο εχθρούς.
Ο ιδιωτικός υπάλληλος ανακουφισμένος πάει σπίτι του ήσυχος, καταπίνοντας πιο εύκολα τα μέτρα.

-Ουφ, φτηνά τη γλυτώσαμε. Μην το πεις ούτε του παπά!

Και μένει έτσι στο στόχαστρο μόνο ο δημόσιος υπάλληλος ο οποίος, μουδιασμένος με τις επερχόμενες εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεων, λίγο μπορεί να αντιδράσει.
Έτσι λοιπόν Βασίλη αποφεύγεται η κοινωνική αναταραχή.
Τα συγχαρητήριά μου στον Μέτερνιχ της ιδέας.

Η. Χαραλαμπίδης

Ποδοσφαιρικά και άλλα

2010-04-30T12:41:00.003+02:00

Ο πολυσυζητημένος ‘αποπληθωρισμός’, δηλαδή το κόψιμο του 13ου και 14ου μισθού, δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα στις τιμές και την ανταγωνιστικότητά μας αν δεν ελεγχθούν τα καρτέλ και τα υπερκέρδη τους.

Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός
Σοσιαλισμός - Νεοφιλελευθερισμός
Εργαζόμενος - Εργοδότης
Ελλείμματα - Ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί
Άσπρο – Μαύρο
Εγώ – Εσύ

Πολλά τα προτερήματα της φυλής μας Βασίλη.
Αυτό όμως που θα ακούσεις πιο συχνά απ’ όλα τα άλλα είναι το ‘δαιμόνιο’, ή επινοητικότητα και η εφευρετικότητα του Έλληνα.
Ποιος άλλος λαός αλήθεια έχει για υπόδειγμά του τον πολυμήχανο Οδυσσέα;
Αλλά είναι άραγε προτερήματα αυτά ή μειονεκτήματα;
Πόσες εφευρέσεις και πόσες πατέντες έχουμε αλήθεια κατοχυρώσει με την εφευρετικότητα μας, συγκριτικά με τους ‘μονολιθικούς’ κουτόφραγκους;
Τι ήταν όμως αυτό που μας έχει κάνει τέτοια σαΐνια;
«Ανάγκη τέχνας κατεργάζεται» λέει ο λαός μας.
Και ήταν όντως η ανάγκη.
Γιατί μας αρέσει να τα κάνουμε όλα μόνοι μας.
Μαζί με τις παραπάνω αρετές, υπάρχει κι άλλη μια λέξη που μας προσιδιάζει: ο «ατομικισμός».
Η λέξη ‘συνεργασία’ κακώς υπάρχει στο Ελληνικό λεξιλόγιο.
Το αντίθετο θα έλεγα.
Υπάρχει καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης, που σιγά-σιγά γίνεται μανία καταδίωξης και θεωρία συνωμοσίας. Όλοι θέλουν το κακό μας. Όλοι συνωμοτούν εις βάρος μας. Κάποιοι άλλοι είναι υπεύθυνοι γι αυτά που μας συμβαίνουν. Μέχρι και γαλάζιες χάντρες κρεμάμε στα μωρά μας. Να μην τα πιάσει το μάτι.
Σταματήσαμε λοιπόν να χαμογελάμε.
Δίνουμε το χέρι και το τραβάμε αμέσως πίσω.
Μας λέει κάποιος καλημέρα και τον κοιτάμε περίεργα.

Τι τεράστιο που είναι όμως το κόστος μιας τέτοιας κοινωνικής φιλοσοφίας και συμπεριφοράς;
Το να τα κάνεις όλα μόνος σου Βασίλη είναι ακριβό και αναποτελεσματικό.
Θα μπορούσαμε να μοιραστούμε τη δουλειά, να συνεργαστούμε, κάνοντας ο καθένας μας αυτό στο οποίο είναι καλύτερος, και να βγούμε έτσι και οι δυο κερδισμένοι. 1+1=3.

Αντίθετα, το μοντέλο κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης των βορειο-ευρωπαίων βασίζεται στη συνεργασία.
Στην αναγνώριση του κοινού οφέλους, και κατά συνέπεια στην εμπιστοσύνη.
Μιας και συνεργασία χωρίς εμπιστοσύνη και χαμόγελο δε γίνεται.
Και φυσικά βασίζεται στο συμβιβασμό.
Δώσε κάτι για να πάρεις κάτι.
Δεν μπορείς να τα θέλεις όλα δικά σου γιατί έτσι παιχνίδι δεν γίνεται.
Συνεργασία όμως σημαίνει θεσμοί. Και θεσμοί σημαίνει σωστό Κράτος.

Όταν κάνουν διαπραγματεύσεις οι βορειο-ευρωπαίοι, κάθονται όλοι γύρω απ’ το τραπέζι ψάχνοντας το συμβιβασμό που θα δώσει την βέλτιστη λύση. Για να μη σου πω ότι τις πιο πολλές φορές η λύση έχει ήδη βρεθεί πριν καν κάτσουν στο τραπέζι όπου ανταλλάσσουν μόνο χαμόγελα και απόψεις για τον καιρό.

Εμείς καθόμαστε στο τραπέζι για να χτυπήσουμε το χέρι. Να υψώσουμε τη φωνή. Για να περάσει το δικό μας. Επιτυχία είναι να κερδίσουμε τη μάχη, όχι να συνεργαστούμε για να αποφύγουμε τον πόλεμο.
-Εμένα θα μου πεις ρε;

Οι ανά τον κόσμο ανεγκέφαλοι των στερεότυπων ταυτίζουν τον ατομικισμό με την ‘ιδιωτική πρωτοβουλία’.
Και πολλοί το καμαρώνουν κιόλας.
Την οποιαδήποτε προσπάθεια συνεργασίας την κοιτάζουν δύσπιστα και τη χρωματίζουν σε διάφορες αποχρώσεις του ‘κόκκινου’ ή του ροζ.

Νεοφιλελευθερισμός = ιδιωτική πρωτοβουλία
Κεϋνσιανισμός = σοσιαλισμός
Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός

Σε όλες αυτές τις ποδοσφαιρικές αναζητήσεις μεταξύ των παθιασμένων, στη χώρα μας, φιλάθλων, το μεγάλο ζητούμενο είναι ο οικονομικός ρόλος του Κράτους.

Θα πρέπει άραγε το Κράτος να είναι παραγωγός και να παράγει δημόσια αγαθά όπως η υγεία, η παιδεία, οι υποδομές, η άμυνα, η ασφάλεια; ή θα πρέπει ο ρόλος του να είναι μικρός και μόνο ρυθμιστικός;

Τα προς το αριστερό τέρμα κόμματα θέλουν μεγάλο Κράτος και υψηλούς φόρους.
Θέλουν μεγάλο Κράτος γιατί πιστεύουν πως αυτό που αποκαλούμε ‘δημόσιο αγαθό’ δεν μπορεί να παραχθεί από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά πρέπει να το παράγουμε συλλογικά, δηλαδή σαν Κράτος.

Η ομάδα που παίζει στο δεξί τέρμα θέλει περισσότερη ιδιωτική πρωτοβουλία, μικρό Κράτος, αποφάσεις από τον καταναλωτή τον ίδιο, χαμηλούς φόρους και περισσότερα λεφτά στα χέρια του καταναλωτή.

Δεν περιμένεις φυσικά από ‘μένα Βασίλη να σου εξηγήσω με δυο γραμμές ποιο απ’ τα δυο συστήματα είναι το καλύτερο.
Άσπρο/μαύρο είναι ούτως ή άλλως αντίθετο προς τον τρόπο σκέψης μου.
Το ίδιο και τα σημαιάκια και οι ταμπελίτσες.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ιδιωτική πρωτοβουλία εφόσον αυτή παίζει ποδόσφαιρο με σωστούς κανόνες και αυστηρό διαιτητή (στη χώρα μας, όταν θέλουμε να κάνουμε χιούμορ, το διαιτητή αυτόν τον λέμε ‘Επιτροπή Ανταγωνισμού’).
Ιδιωτική πρωτοβουλία σημαίνει καινοτομία, επενδύσεις και ανάπτυξη. Όχι όμως καρτέλ και ‘ξέφραγο αμπέλι’ που το τρυγούν οι ‘οξυδερκείς επιχειρηματίες’ και τα επιχειρηματικά λαμόγια, ανακαλύπτοντας τις τρύπες, θεμιτές ή ανήθικες, ενός ανεξέλεγκτου μπάχαλου.
Ενός μπάχαλου που δεν βγήκε από παρθενογένεση αλλά καλλιεργήθηκε συστηματικά.
Μαζί με το μπάχαλο της Παιδείας.
Γιατί μορφωμένος και ψαγμένος πολίτης και καταναλωτής δεν θα μπορούσε ποτέ να δεχθεί αδιαμαρτύρητα μια τέτοιου είδους Οικονομία.
Δε θα μπορούσε να δεχθεί ένα κράτος που διοικείται από πολιτικούς ‘υπαλλήλους’ και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια.

Ο πολυσυζητημένος ‘αποπληθωρισμός’, δηλαδή το κόψιμο του 13ου και 14ου μισθού, δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα στις τιμές και την ανταγωνιστικότητά μας αν δεν ελεγχθούν τα καρτέλ και τα υπερκέρδη τους.
Και εδώ χρειάζεται Κράτος.
Χρειάζεται μια ανεξάρτητη Επιτροπή Ανταγωνισμού και όχι η αθλιότητα και αστειότητα που έχουμε σήμερα στη θέση της. Διαφορετικά, το μόνο που θα έχουμε πετύχει με τη μείωση του εργατικού κόστους θα είναι τα μεγαλύτερα κέρδη. Και πάλι, ο εργαζόμενος θα έχει έτσι πληρώσει το μάρμαρο.

Ούτε με το μεγάλο Κράτος έχω πρόβλημα. Εφόσον αυτό είναι αποτελεσματικό και παραγωγικό, διαφανές και αδιάφθορο, και το πληρώνουμε από τους φόρους μας και όχι με ελλείμματα και εξωτερικό δανεισμό, που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν.

Ακόμα: κανένα πρόβλημα με το μεγάλο Κράτος που διατηρεί την ιδιοκτησία και μόνο της υποδομής και των μέσων παραγωγής των δημόσιων αγαθών, παραχωρώντας όμως την εκμετάλλευση στον ιδιωτικό τομέα, κάτω από αυστηρό ρυθμιστικό έλεγχο για τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος.

Να στο πω και αλλιώς Βασίλη: Ναι στο μεγάλο Κράτος, όταν αυτό σημαίνει μεγάλες δημόσιες επενδύσεις, αλλά όχι μεγάλη δημόσια κατανάλωση.

Και δυο τρία πραματάκια ακόμα Βασίλη για να δεις πόσο λάθος είναι τα σημαιάκια και τα ταμπελάκια, παρόλα όσα σου λένε οι πολιτικοί για να σε πολώνουν και να σου υφαρπάξουν την ψήφο.

Κατ’ αρχήν, με την απόλυτα ατομικιστική ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, όπως την περιέγραψα παραπάνω, Έλληνας και σοσιαλισμός είναι σχήμα οξύμωρο.

Κι εδώ είναι και το μεγάλο σου μπέρδεμα Βασίλη.
Γιατί θες ιδιωτική πρωτοβουλία για τον εαυτό σου και το τζιπ σου, αλλά σοσιαλισμό για όλους τους άλλους που θα πρέπει να φτιάξουν το δρόμο που θα το οδηγήσεις.

Γιατί μη μου πεις ρε Βασίλη ότι το ποδόσφαιρο και η φοροδιαφυγή δεν είναι τα δύο εθνικά μας σπορ.

Να και κάποια άλλα οξύμωρα γι αυτούς που αρέσκονται στα ταμπελάκια:

Ένας από τους αξιολογότερους επιχειρηματίες και στοχαστές που έχει να δείξει η χώρα μας, ο Ανδρέας Βγενόπουλος, διαβεβαιώνει ότι ο μόνος δρόμος μπροστά για την Ελλάδα είναι οι δημόσιες επενδύσεις.

Η ‘νεοφιλελεύθερη’ ΝΔ καταριέται το ναό του νεοφιλελευθερισμού, το ΔΝΤ, το οποίο μας φέρνει στην Ελλάδα το ‘σοσιαλιστικό’ ΠΑΣΟΚ!

Η Σουηδία, το πρότυπο του Πρωθυπουργού μας και ο περιβόητος ‘τρίτος δρόμος’, έχει μηδέν δημοσιονομικό έλλειμμα, ενώ η Αγγλία, το λίκνο του καπιταλισμού, έχει ελλείμματα σαν τα δικά μας.

Να λοιπόν Βασίλη γιατί δεν πρέπει να είσαι ποδοσφαιρόφιλος και γιατί η μόνη ομάδα που θα πρέπει να υποστηρίζεις είναι η Εθνική Ελλάδος.

Ξέρω τώρα τι θα μου πεις.
-Απ’ έξω κι εκ του ασφαλούς εύκολη είναι η κριτική και τα λόγια, αλλά για μπες στο γήπεδο να δεις πόσα απίδια βάζει ο σάκος!
Δεν παίζω μπάλα Βασίλη.
Ούτε ‘γω, ούτε ο Βγενόπουλος.
Εκτός αν κατέβει μαζί μας και η Τζούλια.
Τότε το ξανασυζητάμε!
Μέχρι τότε όμως τα μεταπολιτευτικά ταμπελάκια ΤΕΛΟΣ!

Η. Χαραλαμπίδης

Νέα, σκληρότερα μέτρα

2010-04-28T20:48:00.002+02:00

Μην έχετε την παραμικρή αυταπάτη.
Τα νέα μέτρα που θα ανακοινώσει αυτές τις μέρες ο Πρωθυπουργός θα είναι αναμφίβολα δυσβάστακτα.
Μεταξύ άλλων λοιπόν κόβονται και τα ακόλουθα:

-Ανεπάγγελτοι πολιτικοί
-Ξανθιές τηλεπαρουσιάστριες
-Πολιτικοί με IQ μικρότερο του 60
-Μοχίτο και αστακο-μακαρονάδες
-Πολιτικοί που διαβάζουν το λόγο τους
-Όλα τα μωρά στην πίστα
-Και πάνω απ’ όλα: κόβονται οι βλάκες!

Η. Χαραλαμπίδης

Τζούλια Αλεξανδράτου

2010-04-16T14:11:00.003+02:00

Μόνο η τρέλα πουλάει σήμερα Βασίλη.
Από τα bushisms του τέως πλανητάρχη, τις πιτσιρίκες του Berlusconi, το καράτε και τις αρκούδες του Putin, μέχρι την καρδάρα του Πάγκαλου.

Δείξε μου έναν, μόνο έναν, Βασίλη που πούλησε τρέλα και δεν έγινε διάσημος.

Σήμερα, ακούω, η Τζούλια έκανε μήνυση στον Παπαδημούλη γιατί την αποκάλεσε πορνοστάρ. Και θέλει, λέει, να την καλέσει ο Πετσάλνικος στη Βουλή για να δώσει εξηγήσεις στο Σώμα!

Αν τώρα νομίσεις ότι αυτό είναι απλά μια «ξανθιά ελαφρότητα», ξανασκέψου το.
Είναι μια καλά υπολογισμένη κίνηση, με συμβούλους μάρκετινγκ, επικοινωνιολόγους, δικηγόρους και πολλούς άλλους. Με την κίνηση αυτή, ανεβάζει η Τζούλια το κασέ της κατά μερικά εκατομμύρια ευρώ.

Πούλα τρέλα λοιπόν Βασίλη κι άσε το ΔΝΤ, τον αποπληθωρισμό και τη χρεοκοπία μας σε άλλους.
Κι εγώ τρέλα πουλάω γράφοντας αυτές τις δυο γραμμές.
Γιατί, πού ξέρεις, μπορεί να μου κάνει κι εμένα καμιά μήνυση η Τζούλια και να γίνω έτσι κι εγώ διάσημος.
Άσχημα θα ‘τανε;

Η. Χαραλαμπίδης

Μια πάπια μα ποια πάπια;

2010-04-11T21:48:00.006+02:00

ε, μιας και μας μπήκε πια για τα καλά η άνοιξη, είπα κι εγώ, σιγά-σιγά, να ξαναρχίσω το περικύκλωμα της λίμνης του Kralingen. Πεντέμισι χιλιόμετρα η περίμετρος του παράδεισου αυτού. Αλλά θες η εξάμηνη απουσία, θες κάποιο τσιγαράκι στη ζούλα πού και πού, 35 λεπτά ο χρόνος μου (αντί για 29 πέρσι).

Εκεί κάπου στην τελική ευθεία κοντοστάθηκα λίγο.
Όχι από το τρέξιμο, αλλά γι’ αυτό που έβλεπα.

Δυο μεγαλόσωμες καφεπράσινες πάπιες, πιασμένες ράμφος-ράμφος, έδιναν τη μάχη της ζωής τους.
Άγριο το θέαμα.
Τα φτερά παφλάζανε στο νερό με τόση βία που σίγουρα κάποια θα έπρεπε να είχαν σπάσει.
Απαρέγκλιτη η αποφασιστικότητα για νίκη. Αγώνας μέχρι θανάτου.
Ο πιο αδύνατος άρχισε μετά από λίγο να εξαντλείται.
Ο δυνατός τον κρατούσε όλο και πιο πολύ κάτω απ το νερό.
Να τον πνίξει.
Σε απόσταση ανάσας το θηλυκό, εμψύχωνε τους μονομάχους με ένα τραγούδι τόσο δυνατό που πρέπει να ακουγόταν χιλιόμετρα.
Προσκαλούσε έτσι το νικητή.
Προσκαλούσε το ταίρι εκείνο που θα της έκανε τα υγιέστερα παπάκια.

Κι έτσι όπως χάζευα μου ‘ρθε στο μυαλό το μνημειώδες πόνημα του Κάρολου Δαρβίνου (φωτογραφία) «Η Καταγωγή των Ειδών» (1). Ο ακρογωνιαίος λίθος του καπιταλισμού και του κοινωνικού Δαρβινισμού:

-The survival of the fittest.
-Η επικράτηση, επιβράβευση, και κοινωνική καταξίωση του ισχυρότερου.
-Η ταπείνωση, η αποδοκιμασία και η διαπόμπευση του ασθενέστερου.

Ανελέητο το παιχνίδι των αγορών. Δε χωράει συμπόνια, κατανόηση, ευαισθησίες.

Ένας άλλος Κάρολος, ο Dickens, έγραφε στο David Copperfield πως στη Βικτωριανή εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, τα κρεβατάκια των παιδιών που δούλευαν στα ανθρακωρυχεία του Λίβερπουλ παρέμεναν πάντα ζεστά, γιατί το ένα ερχόταν να ξυπνήσει το άλλο για να αλλάξουν βάρδια. Δεκάξι ώρες τη μέρα, 7 μέρες τη βδομάδα.

Την ίδια εποχή, στο Newport του Rhode Island, στις χοροεσπερίδες των Vanderbilt και των άλλων βαρόνων του χάλυβα, των σιδηροδρόμων και της ναυτιλίας, οι προσκεκλημένοι άναβαν τα πούρα τους με εκατοδόλαρα (στη φωτογραφία το Breakers: το 'εξοχικό' των Vanderbilt).

Και μαζί με το Δαρβίνο –συνειρμούς που κάνει κάποιες φορές το μυαλό μας ρε συ Βασίλη- μου ‘ρθε και πάλι στο νου η κυρία Μέρκελ και η Γερμανία της.

Είδα μπροστά μου τους γιγαντόσωμους γαλανομάτες Αρίους να κατεβαίνουν καλπάζοντας απ’ τις χιονισμένες κορυφές του Καυκάσου για να κατακτήσουν την Ινδία και τον υπόλοιπο κόσμο, πριν από 7.000 χρόνια.

Είδα και το Άουσβιτς με την καγκελόπορτα της εισόδου του να γράφει «arbeit macht frei», και τον Γιόζεφ Μένγκελε, το γιατρό του στρατοπέδου, να διεξάγει την ‘επιστημονική’ του έρευνα στη γενετική, για την καθαρότητα της φυλής, πάνω σε εξαθλιωμένα ανθρώπινα κουρέλια. (2)

Και θυμήθηκα κάτι που μου ‘χε πει ο γιος μου πριν κάνα δυο χρόνια:

-Φαντάζεσαι, μου ‘χε πει, αν πριν από 70 χρόνια οι Αμερικάνοι, που τους βρίζουμε καθημερινά, δεν τα ‘χαν καταφέρει και τόσο καλά, πώς θα ‘ταν ο κόσμος μας σήμερα; (3)

Όπως το σκέφτηκα ανατρίχιασα, έτσι ιδρωμένος που ήμουνα.
Είχε πέσει ο ήλιος κι έπιανε ψυχρούλα φαίνεται.
Και κάνοντας μεταβολή, συνέχισα για τα τελευταία 500 μέτρα προς το σπίτι.

Η. Χαραλαμπίδης

ΥΓ:

(1): Charles R. Darwin (1859) On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or The Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life. London: John Murray, Albemarle Street [πρώτη έκδοση 1859]. [Η μικρή μου βιβλιοθηκούλα καυχιέται μια 5η Έκδοση (1869), και το λέω έτσι ξεδιάντροπα μιας και, ακόμα, τα βιβλία δεν αποτελούν τεκμήριο διαβίωσης!]

(2): Ο Χίτλερ τον παρασημοφόρησε γι αυτή του την έρευνα. Όταν μετάφεραν τις σημειώσεις του απ’ το Άουσβιτς, γέμισαν δυο βαγόνια. Οι δημοσιεύσεις του, και των άλλων ‘επιστημόνων’ κατέκλυζαν τα ιατρικά περιοδικά της εποχής. Δε θέλετε να ξέρετε τι έκανε. Κι αν έχετε αδύνατο στομάχι, σας συμβουλεύω να μην το ψάξετε. Τον βρήκαν πνιγμένο στη Βραζιλία μετά από 35 χρόνια.

(3): Εγώ μια φορά, παρά την ατίθαση χρυσή μου χαίτη, δε θα την είχα βγάλει καθαρή...

Ένα κόκκινο αυγό

2010-04-04T13:29:00.008+02:00

Φίλος και γείτονας ο Χρήστος.
20 χρόνια τώρα.
Από τότε που ο Ευκλείδης ήτανε μωρό, κάθε χρόνο στην Ανάσταση, του ‘δινε ένα κόκκινο αυγό.
20 χρόνια τώρα.
Ο Ευκλείδης δεν ακολουθεί πια.
Κι εγώ, για πρώτη φορά, δεν πήγα φέτος να φέρω το Φως.
Θες ο βρωμόκαιρος, θες κάποιοι φίλοι που περιμέναμε για τη μαγειρίτσα της Ντόλλης, πεσ’το όπως θες.

Λαμπρή σήμερα, και χτυπάει το κουδούνι.
Στην πόρτα ο Χρήστος.
Με το λαμπριάτικο κοστούμι του και, καμαρωτός, με την καινούργια του γραβάτα.
Δώρο της κόρης του.

-Είπα να περάσω για τα Χρόνια Πολλά.

Κι όπως κάθισε για ένα γρήγορο καφεδάκι και μια φέτα τσουρέκι, άφησε διακριτικά στο τραπεζάκι δίπλα του ένα κόκκινο αυγό.

Πώς θα αποτιμούσαν άραγε οι ‘αγορές’ μια τέτοια χειρονομία, Βασίλη;
Μήπως, άραγε, η απαρέγκλιτη επιδίωξη μιας σε τελική ανάλυση άσκοπης καθημερινότητας μας έχει απογυμνώσει από κάποιες ανθρώπινες αξίες;
Που τελικά είναι το μόνο που έχει σημασία;

Λίγοι από τους φοιτητές μου θα το καταλάβουν αυτό.
Και μπορεί να ‘χουν και δίκιο.

Η. Χαραλαμπίδης

Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης

2010-04-01T21:19:00.018+02:00

Πάντα γράφω κάτι Μεγάλη Πέμπτη.
Δεν ξέρω γιατί.
Όπως λοιπόν έκανα ζάπινγκ στο σκουπιδότοπο, έπεσα πάνω σε ένα από εκείνα τα τηλεοπτικά κοριτσάκια με το μεγάλο μικρόφωνο που γυρίζουν τους δρόμους παίρνοντας συνεντεύξεις απ τους διαφόρους αργόσχολους.
Το θέμα βέβαια σήμερα ήταν «πώς θα περάσετε φέτος το Πάσχα».
Ανάμεσα σε πολλούς άλλους, ρώτησε κι έναν παλαίμαχο της ζωής.
Ένα παροπλισμένο καράβι.
40 χρόνια πλήρωνε τους φόρους του, τις εισφορές του, τις υποχρεώσεις του.
Όλα στο ακέραιο.
Αποβλέποντας σε κάποια καλύτερα γηρατειά με λίγη, έστω, αξιοπρέπεια.
Σ’ ένα παγκάκι τώρα μαζεμένος, αναπολούσε, κομπολόι, τα χρόνια που πέρασαν.
Και που δε θα ξανάρθουν.
Το Πάσχα του 1972 και το λαμπριάτικο κοστούμι του.
Την πρώτη σχολική τσάντα του Τάκη.
[ακριβή είναι Φιλίτσα, αλλά θα βγάλει όλο το δημοτικό μ' αυτή]
Το κυριακάτικο αρνάκι στο φούρνο της Φιλίτσας μετά την εκκλησία.

-Εσείς πώς θα περάσετε εφέτος το Πάσχα; τον ρώτησε το κοριτσάκι με το μικρόφωνο.
Αυτός, με το κουρασμένο εκείνο χαμόγελο αυτών που τα έχουν δει όλα, απάντησε:

-Δε βαριέσαι. Εκεί που ‘ναι να φας 5 αυγά, φάε 4. Θα γλυτώσεις και τη χοληστερίνη.

Προσπαθώ για ώρα τώρα να το σχολιάσω, και δεν μπορώ.
Δεν μου ‘ρχονται οι λέξεις.
Δεν έχω την ικανότητα.
Ούτε τη γνώση.
Δε με βοηθάει η Μέρκελ.
Ούτε ο Σαρκοζί.
Ούτε ο Παπακωνσταντίνου ή ο Αλογοσκούφης.
Ούτε η Αλέκα ή ο πιτσιρικάς.

Αφήνω λοιπόν το σχόλιο σε ‘σενα Βασίλη.
Πες πως είν' το δώρο μου για το Πάσχα.
Μαζί με πολλές ευχές, για Καλή Ανάσταση.

Η. Χαραλαμπίδης

Bite the bullet

2010-03-27T13:46:00.007+01:00

Προς τι οι πανηγυρισμοί και οι τυμπανοκρουσίες;
Προς τι τα χτυπήματα στους ώμους και οι εναγκαλισμοί;
Συμφωνήσαμε ότι δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε.
Τι ήτανε όμως αυτό που ήθελε η κυρία Μέρκελ και δεν το πήρε;

«ο μηχανισμός στήριξης θα ενεργοποιείται σε έσχατη ανάγκη» (βλ. χρεοκοπία) «με ομόφωνη απόφαση της Επιτροπής και του Eurogroup, και με δικαίωμα βέτο της Γερμανίας».

Αν αυτό είναι επιτυχία, συγχωρήστε με αλλά ίσως θα πρέπει να δώσουμε νέο ορισμό στη λέξη.

Η απόφαση του Τρισέ να γίνονται αποδεκτά τα υποβαθμισμένα ομόλογα σαν ενέγγυο για περαιτέρω δανεισμό ήταν όντως σημαντική και εξυπηρετεί τέσσερεις στόχους:

1. Επιτρέπει στην κυρία Μέρκελ να γυρίσει πίσω στους ψηφοφόρους της θριαμβεύτρια, λέγοντάς τους πως δεν ενέδωσε σε τίποτα απ’ όσα είχε ζητήσει, και πως αυτή η απόφαση ήταν απόφαση της ‘ανεξάρτητης’ ΕΚΤ που δεν την ελέγχει..

2. Δίνει ένα χαστούκι στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης για τις πρακτικές τους, που συνέβαλλαν στην παγκόσμια οικονομική κρίση.

3. Αυξάνει τη ρευστότητα στο τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας, συμβάλλοντας έτσι στην έξοδο από την κρίση.

4. Μειώνει τα επιτόκια δανεισμού και τα spreads των Credit Default Swaps (CDS), κάνοντας έτσι το μηχανισμό στήριξης μια αχρείαστη απειλή κατά των κερδοσκόπων (το περίφημο ‘γεμάτο πιστόλι’ του Πρωθυπουργού).

Παρόλα αυτά όμως η πτώση των επιτοκίων, των CDS spreads και του δολαρίου ήταν από οριακή ως αμελητέα την Παρασκευή. Οι αγορές δεν εντυπωσιάστηκαν και ούτε θα εντυπωσιαστούν τη Δευτέρα. Γιατί όπως σου εξήγησα πριν από δυο βδομάδες Βασίλη, το πρόβλημα της χώρας δεν είναι δημοσιονομικό αλλά πρόβλημα αναπτυξιακής προοπτικής.
Και αυτή δεν την είδαμε ακόμα.
Και θα περιμένουμε πολύ για να την δούμε, αν τη δούμε.

Έτσι λοιπόν, μέσ' στη βδομάδα, ο κύριος Παπακωνσταντίνου θα ξαναδανειστεί με επιτόκιο γύρω στο 6%. Και είμαι περίεργος να δω πώς θα το δικαιολογήσει αυτό στον κόσμο, όταν πριν από δυο βδομάδες έλεγε πως η χώρα δεν αντέχει να δανείζεται με ληστρικά επιτόκια και πως αν η Ευρώπη δε στηρίξει την Ελλάδα θα πάμε στο ΔΝΤ να δανειστούμε με 2.5%.

Μα θα μου πεις αφού τώρα υπάρχει ο μηχανισμός στήριξης πού είναι το πρόβλημα;
Το πρόβλημα είναι Βασίλη ότι δεν μπορούμε, σε αυτό το στάδιο, να τον επικαλεστούμε. Κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στην επικοινωνιακή στρατηγική του Πρωθυπουργού, δείχνοντας έτσι ότι το πρόβλημα ήταν τελικά Ελληνικό και όχι Ευρωπαϊκό όπως παρουσιάζεται. Θα δαγκώσουμε λοιπόν τη σφαίρα για άλλη μια φορά και θα βγούμε στις αγορές.

Αλλά βάζω στοίχημα μία δραχμή με τον αγαπητό μου συνάδελφο Γιώργο Προβόπουλο που το αρνείται, ότι θα επικαλεστούμε το μηχανισμό στήριξης τον Ιούνιο που θα ξαναβγούμε για δανεικά.
Εδώ είμαστε και θα δούμε.
Έχω πέσει ποτέ έξω στις προβλέψεις μου Βασίλη;

Η. Χαραλαμπίδης

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

2010-03-21T09:08:00.004+01:00

Δεν έχει άρθρο σήμερα Βασίλη.
Τι άλλωστε θα είχα να πω που δεν το έχω πει ήδη.
Διάβασε λοιπόν τα παρακάτω.
Έτσι για την ιστορία..
ΗΧ

~~
..Εις το εξωτερικόν η θύελλα εναντίον της Ελλάδος και του Τρικούπη εμαίνετο κυριολεκτικώς .... Τα ελληνικά δάνεια εν Λονδίνω κατρακυλούσαν διαρκώς και είχαν φθάσει εις τον πάτον. Αι ζημίαι των ξένων ομολογιούχων ήσαν τεράστιαι..
Αι κυβερνήσεις Γαλλίας και Αγγλίας είχαν οργισθεί καθ ημών. Η Γερμανική κυβέρνησις άφριζεν από θυμόν, ο Γερμανικός Τύπος μας επερνούσε δεκατέσσερες γενεές, ένα σατυρικόν φύλλον του Βερολίνου εδημοσίευσε μιαν γελοιογραφίαν του βασιλέως Γεωργίου, εφίππου, με στολήν αρματωλού, φέσι, πάλαν και φουστανέλαν, είχε δε ως legende από κάτω: "Der Kleine Klepte", ελληνογερμανικό καλαμπούρι, ο μικρός κλέφτης αλλά και ο μικρός λωποδύτης ταυτοχρόνως. Τα περισσότερα των ελληνικών δανείων ευρίσκοντο εις χείρας γερμανικάς. Ο Κάιζερ ηπείλει να μας πνίξει…

Στέφανος Στεφάνου: Αι Οικονομικαί και Πολιτικαί Περιπέτειαι της Ελλάδος από το 1893 έως το 1897. Ελεύθερον Βήμα, 14.3.1929.

~~

..Το όνομα ημών κατήντησεν αντικείμενον εμπαιγμού και περιφρονήσεως. Απεκαλύψαμεν τας πληγάς μας και τώρα πρέπει, όσον οίον τε ταχύτερον, να τας θεραπεύσωμεν. Η δημοσία πίστις εξέλιπεν. Η Ελλάς θεωρείται χρεώκοπος..

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ομιλία στην Εθνοσυνέλευση, 20.7.1864.
~~
Δια το γνήσιον της υπογραφής,
Η. Χαραλαμπίδης

Πολιτικός κίνδυνος

2010-03-14T11:48:00.004+01:00

Βδομάδες τώρα, Γερμανοί και άλλοι επαναλαμβάνουν σε καθημερινή σχεδόν βάση ότι «η Ελλάδα δεν έχει ζητήσει οικονομική βοήθεια, άρα τι συζητάμε; ας ζητήσει πρώτα βοήθεια και μετά βλέπουμε».

Και σε καθημερινή επίσης βάση ο Πρωθυπουργός διατυμπανίζει ότι «η Ελλάδα δε ζητάει οικονομική βοήθεια, αλλά μόνο τη δυνατότητα του να μπορεί να δανείζεται με επιτόκιο όσο και οι άλλοι».

Σίγουρα το πρόβλημα δεν είναι το δημοσιονομικό μας έλλειμμα και η μείωσή του. Ούτε το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας. Κι άλλες χώρες έχουν τέτοια ελλείμματα (βλ. γράφημα) και το δημόσιο χρέος μας, που το συσσωρεύσαμε σιγά-σιγά μέσα σε 30 χρόνια, αντιστοιχεί σε τέσσερεις μήνες Γερμανικών εξαγωγών και μόνο. Έτσι για να σου δώσω ένα μέτρο σύγκρισης Βασίλη.

Το πρόβλημα είναι ότι οι Γερμανοί, αφού έκαναν ότι μπορούσαν για να μειώσουν και να εξευτελίσουν την Ελλάδα μέχρι εκεί που δεν παίρνει, θέλουν τώρα να την ακούσουν να ζητάει και βοήθεια. Θέλουν να τη δουν να πίνει κι αυτό το τελευταίο πικρό ποτήρι.
Και ο Πρωθυπουργός, περήφανα και σωστά, αρνείται να το πει.

Αυτό όμως που λέει ο Πρωθυπουργός, και το λέω πολύ καλοπροαίρετα αυτό, δε βελτιώνει και πολύ την αξιοπιστία μας, ούτε βοηθάει στην αντιστροφή του αρνητικού προς τη χώρα μας κλίματος.

Τι λέει λοιπόν ο Πρωθυπουργός;
«αν δεν μου δώσετε βοήθεια, που εγώ όμως δε σας ζητάω, θα πάω να τη ζητήσω απ το ΔΝΤ».
Δεν ζητάει λοιπόν βοήθεια ο Πρωθυπουργός αλλά προσπαθεί να την εκβιάζει.

Γιατί αν δεν είναι βοήθεια το να ζητάμε να δανειζόμαστε με επιτόκιο παρόμοιο με αυτό που δανείζονται άλλοι, τότε τι είναι;
Για να γίνει αυτό θα πρέπει να βρεθεί κάποιος να επιδοτήσει μια διαφορά επιτοκίου της τάξης του 3%. (spread 300).
Είτε αγοράζοντας τα ομόλογά μας, είτε δίνοντας εγγυήσεις σε ιδιώτες για να τα αγοράσουν αυτοί.
Κι αυτό είναι ‘βοήθεια᾿. Όπως είπε ο δημοσιογράφος του BBC που πήρε τη συνέντευξη απ τον Πρωθυπουργό.
Ανεξάρτητα πώς την ονομάζουμε. Ή δεν την ονομάζουμε.

Δεν έχει σχέση το 3% αυτό ούτε με συνομωσίες ούτε με οργανωμένες επιθέσεις κερδοσκόπων και άλλες τέτοιες ευφυολογίες που λέγονται μόνο και μόνο για λαϊκή κατανάλωση.
Για τη νομιμοποίηση των νεοφιλελεύθερων μέτρων μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης.
Για να φορτώσουμε κάπου το μονόδρομο του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης (sic).

Το 3% είναι αυτό που οι αγορές ονομάζουν « πολιτικό κίνδυνο» ή «κίνδυνο χώρας» (political risk ή country risk). Με άλλα λόγια, αποτελεί το premium που ζητούν οι επενδυτές για να επενδύσουν μέσα σε ένα αβέβαιο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον. Στον υπολογισμό αυτό, έχει μικρότερη σημασία το ύψος του χρέους αυτού καθεαυτού, αλλά το πώς δημιουργήθηκε το χρέος και ποιες είναι οι μακροχρόνιες προοπτικές μείωσής του.

Μα θα μου πεις αφού πήραμε όλα τα μέτρα που μας ζητήσανε, δε θα ‘πρεπε να αποκλιμακωθούν τα επιτόκια;

Και εδώ είναι η ουσία. Οι αγορές πιστεύουν πως τα μέτρα είναι προσωρινού και ταμειακού χαρακτήρα και δε λύνουν το πρόβλημα μακροχρόνια. Γιατί το πρόβλημα είναι πρόβλημα αναπτυξιακής προοπτικής και όχι εισπρακτικό.
Και το τρένο της ανάπτυξης το έχουμε χάσει προ πολλού μέσα στην παγκοσμιοποίηση.
Τα «πράσινα νησιά» και οι άλλες πρασινάδες Βασίλη είναι το κερασάκι στην τούρτα όσων έχουν τούρτα. Αλλά με το κερασάκι μόνο του, που καλό και άγιο είναι δε λέω, ανάπτυξη δε γίνεται.

Η προοπτική λοιπόν της Ελλάδας, και η ανάπτυξή της, εξακολουθεί να περνάει μέσα απ την Ευρώπη. Αλλά μια Ευρώπη που παράλληλα με την νομισματική ένωση θα προχωρήσει και σε δημοσιονομική και οικονομική ένωση. Όπως έχω ξαναπεί, νομισματική χωρίς δημοσιονομική ένωση δε γίνεται, όταν οι χώρες της Ένωσης έχουν τόσο μεγάλες οικονομικές ανισότητες μεταξύ τους.

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο Βασίλη, και η συζήτηση αυτή έχει δειλά-δειλά ήδη ξεκινήσει στην Ευρώπη.

Επανέρχομαι το άλλο σαββατοκύριακο, αυτή τη φορά με το άλλο μεγάλο εθνικό μας θέμα: το βίντεο της Τζούλιας Αλεξανδράτου!

Η. Χαραλαμπίδης

Μαθήματα Ελληνικών

2010-03-07T13:20:00.007+01:00

Μας ζήτησαν οι Γερμανοί, ας δεχθώ ευφυολογώντας, να πουλήσουμε κάνα νησάκι για να αποπληρώσουμε το χρέος μας.

Κι αυτό μου θυμίζει:

Αν κάποιος σου ζητήσει να γίνεις δωρητής οργάνων κι εσύ απαντήσεις «πάρ’ τα …μου», την απάντηση αυτή πώς θα πρέπει να την αποκωδικοποιήσει η πάντα χαμογελαστή Πηνελόπη Γαβρά; Θετικά ή αρνητικά;

Δεν ήμουν ποτέ χυδαίος Βασίλη. Απλά γιατί η χυδαιότητα δε μου προσάδει.
Όπως θα ‘λεγε κι η Πηνελόπη.
Αν σε προσβάλουν λοιπόν τα παραπάνω, μπορείς απλά να αντικαταστήσεις τις τελίτσες με τη λέξη «φρύδια».
Που είχε και ο Εθνάρχης.
Γι αυτό και χρησιμοποιούσε την έκφραση αυτή σε καθημερινή σχεδόν βάση.
Με εκείνη την ιδιάζουσα προφορά της Πρώτης των Σερρών, όπου το «μου» δεν προφέρεται εκτός από ένα ένρινο ‘μ’ με κλειστό το στόμα.
Έτσι όπως απαντάς δηλαδή Βασίλη όταν σου μιλάει η Πόπη ενώ εσύ βλέπεις ποδόσφαιρο.

Την ίδια απάντηση έδωσε κι ο Γιώργος, όταν του ζήτησαν οι Γερμανοί να πουλήσει κάνα νησί.

Αρχαιότατη έκφραση. Ο Λεωνίδας την είπε μολών λαβέ, κι αν θες να προσδώσεις έμφαση αυτό γίνεται ενώνοντας τα ακροδάχτυλα σου και κατεβάζοντας απότομα τα χέρια προς τα κάτω σε σχήμα V, φροντίζοντας να φρενάρουν έγκαιρα.
Και πες μου τώρα αν θες ότι τα Ελληνικά είναι εύκολη γλώσσα!

Η. Χαραλαμπίδης

Στην υγειά του κορόιδου

2010-03-06T08:31:00.002+01:00

-«Τι 14αρτο μισθό και πράσινα άλογα μου τσαμπουνάς ρε προφέσορ;»
μου ‘πε την περασμένη Κυριακή ο Τάσος ο φαναρτζής μου (βλ. 14ος μισθός παρακάτω).
-«Εγώ φέτος αν πιάσω τον τέταρτο θα πω και ‘φχαριστώ».

Το επανέλαβε προχθές, καταλεξί, κι ο Πρωθυπουργός στη Βουλή.
Χαίρομαι όταν με διαβάζει ο Πρωθυπουργός. Αλλά χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν με ακούει.

Η μισή Ελλάδα τον χειροκρότησε όταν είπε πως ήρθε ο καιρός να πληρώσουν όσοι πλούτισαν στην υγειά του κορόιδου. Στην υγειά σου δηλαδή Βασίλη.
Η άλλη μισή Ελλάδα όμως θα τον χειροκροτήσει μόνο όταν πάρει και το τελευταίο και ίσως πιο σημαντικό μέτρο:

Το πόθεν έσχες όλων των πολιτικών και των παρατρεχάμενων τους, και όλων όσοι διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα, να αναρτηθεί στο διαδίκτυο Βασίλη! Με προς τα πίσω παρακολούθηση του χρήματος. Όπως είπε, προς τιμήν του, τις προάλλες ο Ανδρέας Βγενόπουλος.
Αν αυτό το μέτρο δεν παρθεί, φοβάμαι ότι η Ελλάδα θα λύσει τα προβλήματά της στους δρόμους.

Είπε ο Πρωθυπουργός ότι αυτός έκανε το χρέος του και τώρα περιμένει να δει ανταπόκριση απ την Ευρώπη. Μα το ίδιο ακριβώς θα πρέπει να πεις κι εσύ Βασίλη. Κι εσύ θα κάνεις το χρέος σου. Αλλά κι εσύ περιμένεις να δεις ανταπόκριση απ’ αυτόν. Αυτού του είδους όμως την ανταπόκριση και όχι τις αστειότητες των εξεταστικών επιτροπών όπου κρινόμενοι και κριτές σκοτώνονται το πρωί και πίνουν παρεούλα στην υγειά σου το βράδυ.

Γιατί, όντως, το πάρτι τέλειωσε. Αλλά μαζί με το πάρτι πρέπει κάποτε να τελειώσει, παραδειγματικά, και η λαμογιά.
Αλλιώς, πάλι στην υγειά σου θα πίνουν του χρόνου Βασίλη.
Και θα ‘χεις χύσει το αίμα σου τσάμπα.

Η. Χαραλαμπίδης

14ος μισθός

2010-02-21T09:49:00.022+01:00

Φοβερή και τρομερή η φίλη μου η Αμαλία.
Περιβόλι.
Όπου πάει, το κέντρο της προσοχής.
Πάρτι χωρίς την Αμαλία δε νοείται.
Πολυταξιδεμένη, με την ποκίτσα της, τα ανεκδοτάκια της, την πεντικιουρίστα της, και πολλά άλλα.
Στο ρετιρέ της στα Βριλήσσια, όταν τα παιδιά ήταν μικρά στήνανε τέρμα και παίζανε μπάλα στη βεράντα.

Έχει και άποψη η Αμαλία:
«Ο 14ος μισθός στην Ελλάδα είναι για να μας φέρει πιο κοντά στους μισθούς της Ευρώπης» δηλώνει κατηγορηματικά και με τρόπο που δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση. «Η Αθήνα είναι η ακριβότερη πόλη της Ευρώπης», συνεχίζει η Αμαλία, «αλλά οι μισθοί μας είναι οι μισοί των Ευρωπαίων».
Τάδε έφη Αμαλία.

Κι εδώ που τα λέμε δεν έχει και πολύ άδικο. Η Αθήνα είναι μια απ’ τις ακριβότερες πόλεις της Ευρώπης γιατί τη λυμαίνονται τα καρτέλ και γιατί μια σκανδαλώδης Επιτροπή Ανταγωνισμού υπάρχει, σκόπιμα, μόνο στα χαρτιά.*

Λίτσα τη λέγαν’ τη γιαγιά της Αμαλίας, αλλά μη διανοηθείς ποτέ να της το υπενθυμίσεις γιατί έγινες θανάσιμος εχθρός της. Στο σπίτι έχει και άλμπουμ με τις φωτογραφίες της γιαγιάς: στον αραμπά, με βέλο στο καπέλο, και λευκό μεταξωτό γάντι μέχρι τον αγκώνα.
Φοβερές φωτογραφίες.
Σαν κι αυτές τις κιτρινισμένες που βρίσκεις Κυριακή πρωί, αν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις και σουλατσάρεις μαζεύοντας λιακάδα στο Μοναστηράκι.

Η Αμαλίτσα είναι υψηλόβαθμο στέλεχος υπουργείου.
Καμιά πενηνταριά Μαΐων, όπως δηλώνει.
-Χωρίς τα καλοκαίρια, της λέω 'γώ για να την πειράζω.

Το πρωί η Αμαλία ‘αφικνείται’ στο υπουργείο συνήθως κατά τις 10.
Πάντα με ένα χοντρό ντοσιέ στο αριστερό χέρι και τη Luis Vuitton στο δεξί.
Το ρολεξάκι και το υπόλοιπο ‘χρυσαφικό’ σε λαιμό και χέρια, γύρω στα δυόμιση κιλά βαριά-βαριά, που λέει κι ο χασάπης μου.
Αλλά και κι όλα τ’ άλλα: Ταγεράκι, πουκάμισο, παπούτσι, όλα.
Σένιο πράμα.
Στην Ελβετία, αν μαζέψεις τόσες υπογραφές μπορείς να προκαλέσεις δημοψήφισμα.
Με το που ανοίγει η πόρτα αλλάζει ο καιρός. Μοσχοβολάει το γραφείο Guerlain L’Instant.

-Καλημέρα παιδιά, πώς πάμε;
-Καλώς την κυρία Διευθύντρια!
-Άργησα λίγο, αλλά το παρακάναμε λιγάκι χθες το βράδυ…
-Δεν πειράζει κυρία Αμαλία. Πάντα τέτοια. Να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε!

Στο γραφείο πάνω, το κουλουράκι τραγανιστό και ζεστό, κι ο γαλλικός καφές αχνιστός. Σε πορσελάνινο λευκό φλιτζάνι Wedgwood πάντα.
Η πρωινές εφημερίδες διπλωμένες και σιδερωμένες κάτω απ’ την Εδουαρδιανή λάμπα. Εκείνη με το μπρούτζινο κορδονάκι.

Κατά της δώδεκα και τέταρτο, η Αμαλία σηκώνεται.
-Πάω μια στιγμή εδώ δίπλα για μια δουλίτσα, κορίτσια, και επιστρέφω.
Όντως και επιστρέφει. Κατά τις δύο όμως. Με τις απογευματινές εφημερίδες στη μασχάλη και δυο τσάντες απ’ την Τσακάλωφ στο χέρι.**
-ψωνίσαμε; ψωνίσαμε κυρία Αμαλία;
-Μπα, τίποτα το σπουδαίο Αργυρούλα μου. Ένα ζευγαράκι παπούτσια. Να, έλα να σου δείξω. Συμπαθητικούλια δεν είναι; Τσάμπα πράμα. Με την έκπτωση μόνο 360 ευρώ.
(τόσα παίρνει η Αργυρώ το μήνα σαν σταζιέρ).

Και μετά αρχίζει η τελετουργική ανάγνωση των εφημερίδων.
-Μαύρα χάλια έχει ο Παπακωνσταντίνου το χρυσό μου, μονολογεί.
-Αξύριστος, άυπνος, καταβεβλημένος.. I wouldn’t want to be in his shoes these days. Πετάει και την αγγλικούρα της, να την ακούσει ο Φίλιππος, που επιμελώς μετακομίζει ένα πάκο χαρτιά από την αριστερή μεριά του γραφείου της στη δεξιά.

Και πάει η ώρα δυόμισι.
-Ε, εγώ λέω σιγά σιγά να την κάνω Φιλιππάκο. Μη με πιάσει και η κίνηση.
-Μάλιστα κυρία Αμαλία. Καλή συνέχεια.
Και η Αμαλίτσα αναχωρεί. Με το χοντρό ντοσιέ στη μασχάλη.
Και το Φίλιππα να σκέφτεται πως την τελευταία φορά που μπήκε ή βγήκε κάποιο χαρτί από ‘κει μέσα θα πρέπει να ήταν πριν έξη μήνες.

Μισθοί, επιδόματα κι εργοδοτικές εισφορές, 300 ευρώ σε φόρους του κόστισε του Τάσου του φαναρτζή μου αυτή η μέρα της Αμαλίτσας. Δυο αυτοκίνητα πρέπει να βάψει για να τα βγάλει αυτά τα λεφτά. Άσε που θα πρέπει να δίνει και απόδειξη τώρα...

-Τι λες εσύ ρε Τάσο; Θα μας τον κόψει τελικά ο Γιώργος τον 14ο μισθό; τον ρωτάω προχθές που του πήγα το σαραβαλάκι μου γιατί δεν άνοιγε το παράθυρο.
-Τι δέκατο τέταρτο και πράσινα άλογα μου λες ρε προφέσορ;
Μου λέει ο Τάσος, αφήνοντας μια μουτζούρα στο κούτελό του όπως σκούπιζε τον ιδρώτα με την ανάποδη του χεριού του.
-Εγώ φέτος αν πιάσω τον τέταρτο θα πω και ‘φχαριστώ. Αλλά πού θα πάει; Θα αλλάξουνε τα πράματα. Κάτι τα τεκμήρια, κάτι οι φόροι πολυτελείας που θα βάλει ο Γιώργος, θα το κρατάει πιο πολύ ο κόσμος τ' αυτοκίνητο, κι έτσι θα βάφω κι εγώ κανένα. Μη σου πω ότι, με τα τεκμήρια, τις Cayenne θα τις πουλάνε τώρα οι αλλοδαποί στην πλατεία Βικτωρίας.

Πάντα αισιόδοξος ο Τάσος.
Γι αυτό μ' αρέσει.

Η. Χαραλαμπίδης

*βλ. σχετικό άρθρο μου το Σεπτέμβρη του 2005, όταν δεν ξέραμε καν Βασίλη τι είναι Επιτροπή Ανταγωνισμού!

** Μου λένε ότι οι τσάντες απ’ την Τσακάλωφ έχουν μεγάλη ανταλλακτική αξία: ψωνίζεις, λέει, παπούτσια απ’ το Γαλάτσι, τα βάζεις μέσα ‘κεί, και πας μετά για καφέ στο Κολωνάκι. Α ρε καταραμένη ανέχεια, που ‘λεγε κι ο μεγάλος μας ο Χάρρυ Κλυνν.

ΥΓ: Η Αμαλίτσα ανήκει στο χώρο του φανταστικού and the usual disclaimer applies: Πάσα ομοιότις με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και όποιος θέλει το πιστεύει!

Σαρακοστιανές συνταγές

2010-02-13T14:32:00.026+01:00

Τι έγινε τελικά ρε Βασίλη; Ζητήσαμε ή δε ζητήσαμε οικονομική βοήθεια από τους Ευρωπαίους εταίρους μας;
Χρεοκοπήσαμε ή δε χρεοκοπήσαμε;

«Η Ελλάδα δε χρειάζεται βοήθεια» είπε περίφανα ο Πρωθυπουργός, «και θα ξεπεράσει τις δυσκολίες από μόνη της». Αλλά παρ’ όλα αυτά, «χάσαμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας», είπε επίσης.

Εμβρόντητος έμεινα όταν το άκουσα.
Με πόση δυσκολία άραγε μπορούν να βγουν αυτές οι λέξεις από τα χείλη ενός Πρωθυπουργού;
«Εγώ κάλεσα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», συνέχισε ο Πρωθυπουργός. Όχι για τα λεφτά, αλλά για ‘τεχνογνωσία’. Για να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε και πώς. Ποια επιπλέον μέτρα πρέπει να πάρουμε. Αλλά και για ‘άλλοθι’. Για να μπορούμε στο μέλλον να τα φορτώσουμε όλα στις αντιλαϊκές συνταγές του. Λέω εγώ.

Σε μια από τις στιγμές θυμοσοφίας του, ο Αλμούνια είπε πως το τραγελαφικό είναι ότι η Ελλάδα θα ακολουθήσει τελικά τις συνταγές του ΔΝΤ, χωρίς όμως να πάρει και τα λεφτά που παίρνουν όλοι όσοι το κάνουν.

Εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς γίνεται από τι μια «να μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας», κι από την άλλη να «χάνουμε την εθνική μας κυριαρχία και να προσκαλούμε το ΔΝΤ». Και να κατηγορούμε την Ευρώπη ότι άργησε να αντιδράσει. Beats me που λέμε. or does it?

«Η Ελλάδα δε ζήτησε ποτέ βοήθεια», είπαν όλοι με έμφαση.
Μπαρόζο, Βαν Ρομπόι, Σαρκοζί, Μέρκελ.
Κι αυτό μου θύμισε τη θεωρία της ‘δήλωσης του αυτονόητου’ (statement of the obvious): όταν πολλές φορές αισθανόμαστε την ανάγκη να κάνουμε μια δήλωση, συνήθως το κάνουμε γιατί εννοούμε το αντίθετο. πχ:

-σου πάει πολύ αυτή η φούστα. Με γεια σου.
(αν έχανες και καμιά 10ρια κιλά..)
-καλά σε κούρεψε αυτή τη φορά.
(γίδι σ' έκανε πάλι)
-τετραπέρατο το χρυσό μου. Να σας ζήσει.
(ενός χρόνου εμένα ο Γιαννάκης μου τα 'λεγε όλα)

Πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κι αλλιώς;
Ανήκουστο θα ήτανε ο περήφανος Ελληνικός λαός να βάλει την ουρά στα σκέλια και να ζητήσει ελεημοσύνη απ’ τους ξενέρωτους κουτόφραγκους. Και άντε καλά να ζητήσουμε βοήθεια απ’ τους Γερμανούς και τους Γάλλους (με αντάλλαγμα κάνα δυο φρεγάτες και eurofighters). Αλλά όχι κι απ’ τους Λιθουανούς, Λετονούς, Σλοβάκους, Σλοβένιους και Πολωνούς! Από τους παρακατιανούς μπογιατζήδες και κηπουρούς μας. Θα ήτανε σαν την κυρία που ζητάει δανεικά από την υπηρέτρια για να παίξει χαρτιά.

Αλλά και η Ευρώπη η ίδια, πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν να παραδεχτεί επίσημα πως ένα μέλος του σκληρού της πυρήνα χρεοκόπησε; Πόσο μάλλον όταν έχει και η ίδια μέρος της ευθύνης, γιατί ούτε due diligence εξάσκησε στη ‘δημιουργική λογιστική’ μας όταν μας έβαζε στην ΟΝΕ, ούτε έκανε τίποτα όλα αυτά τα 10 χρόνια για να ελέγξει την ακρίβεια των στατιστικών στοιχείων με τα οποία κοροϊδεύαμε τους γαλανομάτηδες κουτόφραγκους, και τις αλχημείες μας με την Goldman Sachs.

Έτσι λοιπόν επινοήθηκε το ‘βολικό’ σενάριο ότι το πρόβλημα δεν είναι ‘Ελληνικό’ αλλά είναι γενικότερα πρόβλημα ‘Ευρωπαϊκού Νότου’ που χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια σε Ευρωπαϊκό επίπεδο γιατί τα διογκωμένα ελλείμματά του οδηγούν σε κερδοσκοπικές επιθέσεις κατά του ευρώ.

Κολοκύθια στο πάτερο. Όταν το άκουσαν αυτό οι Ισπανοί έβαλαν τα γέλια. Όπως έγραψα την περασμένη βδομάδα, καμιά επίθεση δε δέχτηκε το ευρώ και κανείς στην Ευρώπη, ίσως με την εξαίρεση της Γερμανίας, δεν έχει συμφέρον από ένα ισχυρό ευρώ. Ισχυρό ευρώ απαιτεί υψηλή παραγωγικότητα και ισχυρή παραγωγική βάση. Απαιτεί ισχυρές εξαγωγές με ανελαστική ζήτηση. Σαν τις ΒΜW και τις Μερσεντές των Γερμανών, και τα αρώματα και τα μοντελάκια των Γάλλων, που όσο οι τιμές τους ανεβαίνουν τόσο πιο πολύ τα ζητάει ο κόσμος. Αλλά δεν εννοείται ισχυρό ευρώ για μια χώρα που παράγει βαμβάκι κι ελαιόλαδο, θάλασσα και λιακάδα. Αδύνατη οικονομία και ισχυρό νόμισμα είναι σαν να σου βάζουν μια θηλιά στο λαιμό Βασίλη, τραβώντας σε να μεγαλώσεις, ενώ σου δένουν παράλληλα ένα βαρίδι στα πόδια. Ειλικρινά, δεν κερδίσαμε τίποτα από την ΟΝΕ, αλλά ούτε θα έπρεπε να περιμένουμε πως θα κερδίζαμε κάτι όταν μπαίναμε, εκτός από το prestige του να ξέρουμε ότι ανήκουμε στο κλαμπ των ισχυρών.

Βάζει η αλεπού τη μούρη της με τους πραματευτάδες.

Όταν ο Σημίτης μας έβαζε ‘δημιουργικά’ στην ΟΝΕ πριν 10 χρόνια, πίστευε πως η ένταξή μας στον σκληρό πυρήνα, και η υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, θα άνοιγε τις πόρτες μας στις διεθνείς κεφαλαιαγορές και θα βοηθούσε έτσι στην ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας. Και τα λεφτά ήρθανε. Αλλά ήταν βραχυχρόνια και κερδοσκοπικά, προκαλώντας αστάθεια και μεγάλες διακυμάνσεις στο Ελληνικό χρηματιστήριο. Έμπαιναν και έβγαιναν κατά βούληση. Παρκαρισμένα ήτανε στο Ελληνικό χρηματιστήριο, εν αναμονή ευκαιριών σε άλλες αγορές. Ποτέ όμως δεν μπήκε μακροχρόνιο και διαρθρωτικό χρήμα επενδυτών που πίστεψαν στην αναπτυξιακή δυναμική της Ελληνικής οικονομίας.

Δεν ξέρω τι θα πάρουμε ή δε θα πάρουμε την Τρίτη στο ECOFIN Βασίλη. Και πότε. Δεν περιμένω όμως πολλά, εκτός από υποσχέσεις και απαιτήσεις για επιπρόσθετα μέτρα. Η κυρία Μέρκελ είναι αρνητική γιατί βλέπει τη Γερμανική κοινή γνώμη να αντιστρέφεται κατά της Ελλάδας.

-Είναι αδιανόητο για το Γερμανό φορολογούμενο να ακούει ότι η Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα με πλούσιους κατοίκους, και ότι 'η φτώχια θέλει καλοπέραση'.

-Εξαγριώνεται όταν ακούει ότι η Αθήνα έχει τις περισσότερες κατά κεφαλήν Porsche Cayenne από οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο.

-Όταν βλέπει τις επαύλεις των βορείων προαστίων και ακούει ότι είναι ‘γραφεία’ αφορολόγητων offshore εταιριών.

-Όταν βλέπει τα σκάφη στο Τουρκολίμανο και στη μαρίνα της Βουλιαγμένης (που τύφλα να ‘χει το Μονακό και η Νίκαια) και ακούει πως αυτά είναι, λέει, για να χρησιμοποιούνται για τις συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου!

Αυτά για το Γερμανό, που δουλεύει δυο ζωές για να φτιάξει ένα σπίτι, είναι πράματα αδιανόητα. Και δεν πρόκειται να μας συνδράμει αν πρώτα δε σιγουρευτεί πως τα λεφτά του θα πιάσουν τόπο. «πρώτα νοικοκυρέψτε το σπίτι σας και μετά βλέπουμε. Αλλά δεν πρόκειται να σας δώσω λεφτά για να διαιωνίσετε το μπάχαλο» (moral hazard Βασίλη! Δες το άρθρο μου «Όσα ξέρει ο νοικοκύρης» παρακάτω).

Αυτό είπε ο Γερμανός την περασμένη Πέμπτη στο άτυπο Συμβούλιο Κορυφής και το ίδιο θα επαναλάβει στο ΕCOFIN την Τρίτη.

Εξακολουθώ να αισιοδοξώ.
Ίσως το πάθημα αυτό να μας γίνει μάθημα.
Όταν πριν 30 χρόνια ο Καραμανλής μας έβαζε στην τότε ΕΟΚ, με την απαράμιλλη εκείνη θυμοσοφία του, είχε πει πως αν 10 εκατομμύρια Έλληνες δεν καταφέρουμε να χαλάσουμε 200 εκατομμύρια Ευρωπαίους, τότε σίγουρα 200 εκατομμύρια Ευρωπαίοι θα καταφέρουν να κάνουν ανθρώπους 10 εκατομμύρια Έλληνες.

The game is over Βασίλη. Όπως είπε κι ο Γιούνκερ.
Και μιας και το μόνο που κάνω αυτά τα 6 χρόνια είναι να σε συμβουλεύω, ένα έχω να σου πω:
Κάτω το κεφάλι, πιο ‘ευλύγιστη’ μέση, χρηστή διακυβέρνηση, περισσότερη δουλειά, και λιγότερες ζεϊμπεκιές…
Άντε, και ίσως λίγη λαγάνα.
Μέρα που ‘ναι αύριο.
Αλλά όχι χταποδάκι, γιατί αυτό είναι δύσπεπτο και δε συμπεριλαμβάνεται και στις σαρακοστιανές συνταγές του ΔΝΤ...

Η. Χαραλαμπίδης

Επίθεση στο Ευρώ;

2010-02-06T11:41:00.005+01:00

Χιονοστιβάδα κερδοσκοπικών πιέσεων, ακούω.
Συντονισμένη επίθεση κερδοσκόπων κατά του ευρώ και της Ευρώπης, διαβάζω.

Θα σου μιλήσω Βασίλη κάποτε για την κερδοσκοπία και τους κερδοσκόπους. Μια έννοια πολύ παρεξηγημένη στη χώρα μας, αφού οι κερδοσκόποι συχνά παρουσιάζονται σαν ‘εγκληματίες’, σαν ελεεινοί και καταχθόνιοι τύποι που συνωμοτούν για το κακό μας, και το κακό του κοινωνικού συνόλου.

Κερδοσκόπος όμως Βασίλη είναι απλά ο οποιοσδήποτε παίρνει τις αποφάσεις του όχι με βάση αυτά που συμβαίνουν σήμερα, αλλά με αυτά που αναμένει πως θα συμβούν αύριο. Κερδοσκόποι δεν είναι μόνο οι market makers όπως ο Σόρος, που λίγο έλειψε να αποσταθεροποιήσει την Αγγλική οικονομία με την επίθεσή του στη λίρα (για όσους θυμούνται).

Κερδοσκόπος είσαι κι εσύ που περιμένεις να αγοράσεις το διαμερισματάκι της κόρης σου του χρόνου, γιατί πιστεύεις πως οι τιμές θα πέσουν. Κερδοσκόπος είναι και ο φαναρτζής μου ο Τάσος, που ενώ δε χρειάζεται άλλες μπογιές, τρέχει να αγοράσει γιατί του ‘πανε πως οι τιμές θα ανέβουν.
Και το πιο ωραίο;
Αυτοί οι ίδιοι οι κερδοσκόποι που σήμερα τόσο απαξιωτικά τους φορτώνουμε τα δεινά μας, θα κληθούν μέσα στο 2010 να δανείσουν το Ελληνικό Κράτος με 50 δις ευρώ.
Τότε θα γίνουν και πάλι οι φερέγγυοι και αξιόπιστοι ‘δανειστές’ μας!

Η κερδοσκοπία μπορεί να είναι καλό, αλλά και κακό πράμα. Είναι καλό γιατί δίνει ρευστότητα στις αγορές κι έτσι τις κάνει πιο αποτελεσματικές (δύσκολα πράματα αυτά Βασίλη κι ας σταματήσουμε εδώ). Είναι όμως κακό πράμα όταν γίνεται ‘κολλητική’ (contagion), οδηγώντας σε ψυχολογία όχλου (herding instinct). Τότε η κερδοσκοπία είναι αποσταθεροποιητική, και μπορεί να γίνει καταστροφική.

Δεν υπάρχουν λοιπόν συνωμότες, ούτε ‘οργανωμένες’ επιθέσεις. Δεν υπάρχει καλός ή κακός κερδοσκόπος. Παιδάκια είναι αυτά Βασίλη. Φοιτητές μας, που κάνουν ό,τι τα μάθαμε και το κάνουν και πολύ καλά μάλιστα. Υπάρχουν όμως καλά και κακά ρυθμιστικά πλαίσια που αδυνατούν (ή δε θέλουν) να ελέγξουν την οικονομική συμπεριφορά.*

Αυτό που έγινε λοιπόν χθες και προχθές ήταν ότι οι επενδυτές πούλησαν ευρωπαϊκά αξιόγραφα (ομόλογα) πιστεύοντας ότι οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου δεν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τα δημοσιονομικά τους προβλήματα. Πούλησαν πιστεύοντας ότι η Ευρώπη γενικότερα έχει πρόβλημα, όταν η Γερμανία αρνείται κατηγορηματικά ακόμα και να εξετάσει σενάρια διάσωσης και αρωγής του Νότου (με την έκδοση, για παράδειγμα, ενός ευρωομολόγου).

Έτσι λοιπόν οι επενδυτές δεν πούλησαν μόνο ομόλογα, αλλά και μετοχές, και το ευρώ το ίδιο, αναζητώντας την ‘ασφάλεια’ του δολαρίου αλλά και αξιών αποτιμημένων σε δολάριο. Η ζήτηση αυτή ανέβασε την τιμή του δολαρίου ρίχνοντας έτσι (λίγο) την ισοτιμία του ευρώ.

Να σου πω και κάτι άλλο Βασίλη; Ο πληθωρισμός στην Αγγλία χτύπησε καμπανάκι στο 3%. Έτσι, οι επενδυτές εκτίμησαν ότι η Τράπεζα της Αγγλίας θα περιορίσει κάπως τη νομισματική της επέκταση, αυξάνοντας πιθανότατα και τα επιτόκια της λίρας. Αυτό αύξησε τη ζήτηση λίρας και κατά συνέπεια την αξία της ως προς το ευρώ. Άλλη μια λοιπόν καρπαζιά του ευρώ προς τα κάτω.

Nothing more, nothing less. Καμιά συνομωσία δεν έγινε, ούτε συντονισμένη επίθεση κατά του ευρώ υπήρξε. Αυτά τα πράματα δε γίνονται, και οι αγορές δε ‘συντονίζονται’ Βασίλη γιατί τότε αυτοκαταστρέφονται.

Καλά θα κάναμε λοιπόν, μαζί με πολλές άλλες νοοτροπίες που θα πρέπει σύντομα να αποβάλουμε, να απορρίψουμε και εκείνη της ‘θεωρίας της συνομωσίας’. Εκείνη που όλοι συνωμοτούν εναντίον μας και θέλουν το κακό μας.

Γιατί πολύ κακό μας έχει κάνει αυτό στην ιστορική μας διαδρομή.
Και γιατί όπως λέει ένας καλός μου φίλος, «αν θες να βρεις τον υπαίτιο για τα προβλήματά σου δεν έχεις παρά να ρίξεις μια ματιά στον καθρέφτη σου».

Η. Χαραλαμπίδης

*Κι εδώ έχουμε κι εμείς οι ακαδημαϊκοί τις ευθύνες μας. Είναι κεφαλαιώδες σφάλμα να διαχωρίζουμε τη σπουδή της οικονομικής επιστήμης από αυτή της διοίκησης επιχειρήσεων στα πανεπιστήμιά μας (που το μόνο που εξυπηρετεί τις πιο πολλές φορές είναι συντεχνιακά μικροσυμφέροντα). Το παιδί που σπουδάζει οικονομικά πρέπει να μάθει πώς εφαρμόζονται οι οικονομικές θεωρίες στην πράξη και ποιες είναι οι συνέπειες αυτών των πράξεων. Αυτό που σπουδάζει διοίκηση θα πρέπει να καταλάβει ότι η πράξη και η εμπειρία από μόνες τους είναι ανεπαρκείς (ακόμα και σαν επαγγελματικό εφόδιο) αν δεν συνοδεύονται από βαθειά κατανόηση της οικονομικής θεωρίας. Το μάνατζμεντ δεν είναι τίποτα άλλο (ή δε θα έπρεπε να είναι τίποτα άλλο) από εφαρμοσμένα οικονομικά. Αλλά και η οικονομετρία, όπως η λέξη λέει, είναι απλά εργαλείο για να ‘μετράμε’ την οικονομία και όχι αυτοσκοπός που –παίζοντας με αριθμούς- δημιουργεί νέα θεωρία. Όταν οι δύο προσεγγίσεις κάποτε αρχίσουν να συγκλίνουν, θα αμβλύνουμε και τις οικονομικές κρίσεις του μέλλοντος. Γιατί, σίγουρα, η παρούσα δεν είναι και η τελευταία.

ΗΧ

Τσικνοπέμπτη

2010-02-03T00:41:00.002+01:00

Το θέμα της ημέρας ήταν η Ελλάδα στο Νταβός, είπε σήμερα το πρωί ο Ιωσήφ στο συνέδριο του Economist.*
Κολοκύθια.
Στο χείλος του γκρεμού βρίσκεται η Ελλάδα. Είπε ο Πρωθυπουργός στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό. Και βροντοφώναξε ΑΕΡΑ!
Κουραφέξαλα
Εμένα αυτό που με καίει είναι ότι η Μενεγάκη χωρίζει (όσο ζω ελπίζω..).
Και την άλλη Πέμπτη είναι τσικνοπέμπτη και δε βρίσκω τραπέζι.
Πάλι με Σπύρο με βλέπω να τη βγάζω.
Στην υγειά μας ρε παιδιά.
Κι ας πάει και το παλιάμπελο..

Η. Χαραλαμπίδης

*Το 1999 το είχα διοργανώσει εγώ. Στον Απόλλωνα το είχαμε κάνει. Στο Καβούρι. Στη διάρκεια των εργασιών προσγειώθηκε το Air Force 1, φέρνοντας τον Μπιλ Κλίντον. Κατεβαίνοντας τη σκάλα του αεροπλάνου, για όσους θυμούνται, ο Κλίντον ζήτησε το ιστορικό εκείνο ‘συγνώμη’, εκ μέρους της χώρας του, για τα επτά χρόνια δικτατορίας. Γιατί το λέω τώρα αυτό; Τη στιγμή της προσγείωσης και για δυο ώρες μετά, κανένα κινητό δεν δούλευε σε Βουλιαγμένη, Καβούρι, Βούλα, Γλυφάδα!

Θυμός

2010-02-01T17:17:00.001+01:00

Όπως ξέρετε σπάνια φιλοξενώ άρθρα και σχόλια αναγνωστών. Ο συγκεκριμένος αναγνώστης όμως δεν είναι κάποιος τυχαίος. Ούτε κάνα παιδάκι. Σοβαρός και επιτυχημένος εφοπλιστής είναι. Μέρος του ‘συστήματος’. Το δημοσιεύω λοιπόν ως έχει, όχι για να μεταφέρω αυτά που λέει, ούτε για να δηλώσω ότι συμφωνώ ή διαφωνώ. Το δημοσιεύω γιατί διαβάζω ένα κείμενο που βγάζει πολύ θυμό από μέσα του. Μα πάρα πολύ θυμό. Και σκέφτομαι: Αν ο <...> βλέπει τα πράματα έτσι , τότε τι να πει ο φοιτητής, ο αγρότης και τα 16χρονα στα Εξάρχεια;
Να τα λέμε έτσι, να τα λέμε και αλλιώς.
Αυτό κάνει ο ‘Βασίλης’ και γι αυτό σας αρέσει.
Και τον διαβάζετε!
ΗΧ
ΥΓ: μου ήρθε σαν απάντηση στο «ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά ‘ρμενίζουμε» παρακάτω.

/quote
Ηρακλή σωστά τα λες, πρέπει να ματώσουμε, πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία, κάτι που δεν είναι εύκολο (η νοοτροπία).

Όμως φίλε μου, πρέπει να κατεβούμε στα πεζοδρόμια ακόμα και εμείς οι εφησυχασμένοι. Γιατί την Ελλάδα την έφεραν στη χρεοκοπία οι πολιτικοί και τα λαμόγια τους. Και για να απαιτήσεις θυσίες από τον κόσμο, πρέπει πρώτα να κλεισθούν φυλακή κάποιοι από αυτούς. Απίστευτοι αριθμοί προσλήψεων στο δημόσιο, απίστευτες καταχρήσεις ετών. Πώς μπορείς να απαιτείς θυσίες; Για να έρθουν πάλι να κλέψουν, να διορίσουν για να κερδίσουν εκλογές; Ποιο όραμα θα σου δώσει τη δύναμη για θυσίες;

Και όμως φίλε μου στο πεζοδρόμιο πρέπει να κατέβει η Ελλάδα και μάλιστα σε πολύ συγκεκριμένο πεζοδρόμιο – αυτό της Βουλής για να τους φτύσει, να τους τρομοκρατήσει – μπας και συνέλθουν.

Τελικά εάν είσαι παιδί σκληρά εργαζόμενου για το μεροκάματο και ακούς και διαβάζεις όλες αυτές τις ρεμούλες, και βλέπεις για μέλλον μόνο μαυρίλα, είσαι αδικαιολόγητος όταν κατεβαίνεις στους δρόμους;

Εδώ εμείς οι βολεμένοι και σε ηλικία με μειωμένα αντιδραστικά ανακλαστικά και σαλτάρουμε.

Έβλεπα πρόσφατα τηλεόραση και άκουσα ότι στο Τραμ το 2005 ήταν κάτω από 200 εργαζόμενοι και σήμερα (χωρίς επέκταση δικτύου) είναι πάνω από 600 από τους οποίους 68 προσλήφθηκαν παραμονές των τελευταίων εκλογών (ήδη κατεστραμμένη η χώρα). Η ένταση που μου έχει δημιουργήσει (φαντάζομαι σε κάθε Έλληνα) η συνεχής δημοσιότητα και ο βομβαρδισμός των δυσάρεστων περί χρεοκοπίας της χώρας δημοσιευμάτων σε συνάρτηση με αυτό που άκουγα, εύκολα με κατέβαζε στο πεζοδρόμιο.

Δυστυχώς η Ελλάδα πάσχει αφενός από πανεπιστημιακούς και μεγάλους άντρες που θα βγουν να τοποθετηθούν και να καθοδηγήσουν τον κόσμο με το κύρος τους, και αφετέρου από ανεξάρτητη δικαστική εξουσία.

Όταν βλέπεις τους ήρωες του Πολυτεχνείου, γιατί ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων, αυτοί που ήταν εκεί μέσα είχαν καρδιά είτε συνειδητοποιημένα είτε λόγω νεανικής αφέλειας, σήμερα να είναι ενταγμένοι στο σύστημα της πολιτικής λαμογιάς, αντί να είναι αυτοί που θα βγουν να καθοδηγήσουν και να διατηρήσουν σε επαγρύπνηση τα πεσμένα αντανακλαστικά του κόσμου, αισθάνεσαι ότι τα πράγματα είναι πράγματι άσχημα.

Τελειώνω τη φλυαρία μου λέγοντας σου ότι η άποψη μου είναι πρώτα τα λαμόγια στη φυλακή και μετά ο κόσμος θυσίες, αλλιώς οι θυσίες θα γίνουν για να ξανακανιβαλίσουν την οικονομία οι πολιτικοί και οι παρατρεχάμενοι των κομματικών μηχανισμών.
/unquote

Η. Χαραλαμπίδης

Ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά ‘ρμενίζουμε

2010-01-30T14:25:00.004+01:00

Θα παραμείνουμε άραγε στην Ευρωζώνη;
Ήταν τελικά καλή ιδέα Βασίλη να αποχωριστούμε τη δραχμούλα μας το 2001 και να υιοθετήσουμε το ευρώ; Κι αν ναι, μήπως θα ‘πρεπε να το ξανασκεφτούμε εδώ που φτάσαμε;
Τόσο βλάκες είναι άραγε οι Σουηδοί και οι Δανοί που ενώ πληρούν όλες τις προϋποθέσεις αποφάσισαν να μείνουν απέξω και να κρατήσουν την Κορόνα τους;
Λέω τώρα εγώ.
Για να μην πιάσω τους καλούς μας ‘φίλους’ τους Άγγλους, με τη λίρα τους και την περίφημη ‘ιδιαίτερη σχέση’ τους. Δηλαδή με το ένα πόδι (για να μην πω τρικλοποδιά) στην Ευρώπη και το άλλο στην Αμερική.

Πριν από τρεις βδομάδες, Παρασκευή απόγευμα όπως συνηθίζεται, ο άπαιχτος Ούγκο Τσάβες υποτίμησε το νόμισμα της Βενεζουέλας, το μπολιβάρ, για να τονώσει έτσι την οικονομία της χώρας του.
Σε ένα αγώνα μπέιζμπολ ήτανε, κι εκεί που χάζευε και σκυλοβαριότανε λέει «δε ρίχνω καμιά υποτίμηση να ανάψουν λιγάκι τα αίματα μπας και βάλουμε κάνα γκολ;»
Και την ανακοίνωσε. Έτσι χωρίς περιστροφές και περικοκλάδες.

Και έγινε το έλα να δεις. Ξεχύθηκε ο κόσμος στα μαγαζιά το σαββατοκύριακο, αγοράζοντας ό,τι έβρισκε μπροστά του. Ιδιαίτερα, ηλεκτρονικά γκατζετάκια και άλλα εισαγόμενα προϊόντα. Φοβότανε βλέπεις ο κόσμος ότι οι τιμές θα ανέβαιναν και έτρεχε να προλάβει.
Οι κερδοσκόποι στα καλύτερά τους.
Δεν προλάβαιναν να γράφουν χαρτάκια με τις καινούργιες τιμές.
Πώς δηλαδή ρε Βασίλη στην χώρα μας, κάθε φορά που ανακοινώνουμε ότι θα αυξηθούν οι τιμές του πετρελαίου, τα βενζινάδικα σπεύδουν να πουλήσουν ακριβότερα τη βενζίνη πριν καλά-καλά ανακοινωθεί η αύξηση;
Έτσι κι εδώ. Το καλύτερο παράδειγμα κερδοσκοπίας.

Και τι κάνει ο μεγάλος ο Ούγκο για να προλάβει την κερδοσκοπία;
Απλά, κατεβάζει το στρατό!
Πουρνό-πουρνό, σκάει μύτη ο φαντάρος στο μαγαζί:
-καλημέρα σας. Από σήμερα θα πουλάω εγώ τα πουκάμισα σου στις παλιές τιμές. Εσύ πήγαινε για ψάρεμα, κι όταν είναι θα σου πούμε.

Mπας και χρειαζόμαστε κι εμείς κάνα Τσάβες ρε Βασίλη για να ανακτήσουμε την περιβόητη πια χαμένη αξιοπιστία μας;
Που είναι και σοσιαλιστής κι έτσι θα κάτσουν προσοχή η Αλέκα κι ο κουκουλοφόρος μου;
Μόνο η τρέλα πουλάει σήμερα ούτως ή άλλως.

Καλές οι προθέσεις του προγράμματος σταθερότητας και οι προσπάθειες του πρωθυπουργού στο Νταβός, δε λέω. Αλλά «the road to hell is paved with good intentions». Με φανερό μειδίαμα, ο Αλμούνια, όπως και όλοι οι άλλοι, χαρακτήρισαν το πρόγραμμα ως «φιλόδοξο». Γι αυτούς που γνωρίζουν αγγλικά, Βασίλη, αλλά και τον τρόπο που σκέπτονται και επικοινωνούν αυτοί οι άνθρωποι, ‘φιλόδοξο’ ίσον ‘αμφίβολο’. Έτσι το ερμήνευσαν και οι αγορές.

Για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία τους, τα ΜΜΕ κάνουν κάτι υπεύθυνο. Το ένα κανάλι μετά το άλλο, η μία εφημερίδα μετά την άλλη, μας διαβεβαιώνουν: «θετική η αποδοχή του προγράμματος σταθερότητας από την Κομισιόν». Στη πραγματικότητα, το μόνο θετικό που είπαν οι ξένοι ήταν ότι το πρόγραμμα είναι στο σωστό δρόμο. Απέφυγαν όμως να πουν ότι ο δρόμος αυτός έχει τόσες λακκούβες που στην ουσία είναι δύσβατος.

Γίνεται λοιπόν μια αξιέπαινη προσπάθεια, από Κυβέρνηση και Τύπο, να αντιστραφούν οι αρνητικές προσδοκίες (βλ. άρθρο επόμενης Κυριακής) και να αποκατασταθεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης.
Δεν είναι όμως εδώ το πρόβλημα.
Ο κόσμος έδειξε την εμπιστοσύνη του βγάζοντας προχθές 25 δις απ’ το σεντούκι για να αγοράσει κρατικά ομόλογα.
Το πρόβλημα είναι να πειστούν οι αγορές.
Κι αυτές δεν πείθονται με λόγια αλλά με έργα.
Για να πειστούν πρέπει να δουν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα να μειώνεται στο μισό. Πρέπει να δουν ιδιωτικοποιήσεις. Κατάργηση της μονιμότητας. Ελαστικοποίηση των όρων εργασίας. Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης. Παραγωγικότητα. Θέλουν να δουν λιγότερες ζεϊμπεκιές και περισσότερη δουλειά με λιγότερα λεφτά.
Ανηλεείς είναι οι αγορές.
Δε δέχονται μύγα στο σπαθί τους.
Είδατε τι έγινε προχθές όταν ο Ομπάμα ανακοίνωσε την ανάγκη για αποτελεσματικότερο ρυθμιστικό πλαίσιο του χρηματοπιστωτικού συστήματος; Πέσανε οι μεγαλοτραπεζίτες να τον φάνε ζωντανό στο Νταβός και τα χρηματιστήρια κάνανε συγχρονισμένη βουτιά.

Εγώ ειλικρινά δε βλέπω πώς θα τα καταφέρουμε όταν, ενώ η κυβέρνηση ψάχνει απεγνωσμένα και το τελευταίο ευρώ, εμείς είμαστε όλοι παρατεταγμένοι σε θέση μάχης να διεκδικήσουμε τα συντεχνιακά μας συμφέροντα, προκαλώντας με τις κινητοποιήσεις μας κόστος εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Χθες οι λιμενεργάτες, σήμερα οι αγρότες, αύριο οι τελωνειακοί, οι υπάλληλοι της Βουλής, κι ο καθένας με τη σειρά του.
Ή όλοι μαζί.
Σκάκι παίζεται αυτές τις μέρες με τους αγρότες. Και όλοι ματώνουμε.

Όταν ο Πρωθυπουργός λέει πως «θα ματώσουμε αν χρειαστεί» ξέρει πολύ καλά τι λέει και ακριβολογεί. Θα ματώσουμε όταν η μισή Ελλάδα κατεβεί στο αριστερό πεζοδρόμιο και η άλλη μισή στο δεξί μόλις αρχίσουν να θίγονται τα κεκτημένα μας.
Ματώνουμε κάθε φορά που συντεχνίες κρατούν τη χώρα όμηρο.
Ματώνουμε όταν η κυβέρνηση δεν έχει πρόθεση να εφαρμόσει τον απεργιακό νόμο γιατί ξέρει πως αυτό θα τραβήξει νέο αίμα.
Και οι απεργοί το ξέρουν πως το ξέρει.
Κι έτσι απεργούν ανενόχλητοι.
Καταχρηστικά.

Πολύ σωστά είπε ο πρωθυπουργός ότι η Ελλάδα δεν θα ζητήσει βοήθεια και θα βγει από το λούκι μόνη της. Όχι γιατί δε θα θέλαμε βοήθεια, μη τρελαθούμε κιόλας, αλλά γιατί ξέρει πως τέτοια βοήθεια έρχεται ‘υπό όρους’. Και οι όροι αυτοί (βλ. παραπάνω) είναι αντιλαϊκοί και εξίσου ανεφάρμοστοι στην Ελληνική πραγματικότητα. Τι νόημα έχει λοιπόν να το συζητάμε, πόσο μάλλον όταν τέτοιες συζητήσεις κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό, καταλήγοντας σε self-fulfilling prophecy;

Είπε ο πρωθυπουργός στο Νταβός ότι οι Έλληνες έχουν πλέον αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης και είναι έτοιμοι να κάνουν θυσίες.
Με όλο το συμπάθιο, επιτρέψτε μου να αμφιβάλω κύριε Πρωθυπουργέ.
Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει θυσίες από μόνος του.
Μεμονωμένα και αποσπασματικά.
Δείτε τι έγινε χθες με τους υπαλλήλους της Βουλής μόλις μπήκε θέμα για τους 16 μισθούς τους, οι δύο εκ των οποίων αφορολόγητοι!
The tragedy of the commons: Οι θυσίες Γιώργο γίνονται είτε από όλους μαζί συλλογικά, είτε από κανέναν.
Και είναι αυτό το «από όλους μαζί συλλογικά» που με τρομάζει.
Γιατί μου θυμίζει κάτι από Ούγκο Τσάβες…

--Ξέρεις τι είναι υποτίμηση και τι γίνεται σ’ αυτή την περίπτωση;
Ρωτάω τον φαναρτζή μου τον Τάσο.
--Υποτίμηση είναι όταν με υποτιμάς και με περνάς για βλάκα.
Μου λέει με έξαψη ο Τάσος.
--Κι αυτό που γίνεται είναι ότι, αν το κάνεις, θα σε κάνω μαύρο στο ξύλο. Ξέρεις ποιος είμαι ‘γω ρε;.

Επανέρχομαι λοιπόν την άλλη Κυριακή με την «υποτίμηση», τα αποτελέσματά της, και τις προοπτικές μας στη ευρωζώνη.

Για την ώρα ας συμφωνήσουμε ότι ψευτοδίλημμα βάζει ο τίτλος μου σήμερα.
Γιατί και στραβός είναι ο γιαλός, αλλά κι εμείς ρε Βασίλη, που να με πάρει ο διάολος, ζεϊμπεκο-αρμενίζουμε!

Η. Χαραλαμπίδης

Αγροτικές κινητοποιήσεις (2)

2010-01-24T20:49:00.000+01:00

Αν σε ένα πράμα έχουν δίκιο οι αγρότες, αυτό είναι η άρνησή τους να πάρουν μέρος στο διάλογο του Ζαππείου. Δεν ξέρω ποιος ήταν ο εμπνευστής αυτής της ιδέας αλλά δείχνει πολιτική, διοικητική και διαπραγματευτική απειρία.

Η πρόθεση είναι σαφής: να αντιπαραθέσει τους αγρότες σε αντικρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα και να χρησιμοποιήσει έτσι τα οποιαδήποτε συμπεράσματα του διαλόγου σαν άλλοθι για να κάνει (η κυβέρνηση) αυτά που, σωστά, έχει προαποφασίσει πως πρέπει να κάνει.

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κανείς είναι να παίρνει το συνομιλητή του για αφελή.

Ακόμα κι αν αυτός είναι αγρότης.

Η. Χαραλαμπίδης

The times they are a-changin'

2010-01-24T13:27:00.003+01:00

If your time to you

Is worth savin'

Then you better start swimmin'

Or you'll sink like a stone

For the times they are a-changin'.

Bob Dylan (τραγουδοποιός)

Οι μόνοι που δε φταίνε σ’ αυτή την υπόθεση είναι οι αγρότες.
Απλοϊκοί και ευκολόπιστοι αγωνιστές του μεροκάματου είναι που, όπως όλοι μας, ψάχνουν για κάτι το καλύτερο για αυτούς και τα παιδιά τους.
Και που βλέπουν τις προοπτικές τους να συρρικνώνονται χρόνο με το χρόνο.
Που δεν έχουν δει το Ζάππειο ούτε σε φωτογραφία και τις ‘χοροεσπερίδες’ τους τις κάνουν στα χωράφια.
Στους γάμους των παιδιών τους.
Με μπαλωθιές και καλαματιανό.

Υπαίτιοι είναι αυτοί που, μετρώντας τα κουκιά τους, δεν είχαν ποτέ την πολιτική τόλμη να εξηγήσουν στον Έλληνα αγρότη ότι the times they are a-changin' και πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς.
Να κολυμπήσουμε γιατί βουλιάζουμε.

Αρνούμενοι όμως το διάλογο, οι αγρότες λίγα έχουν να κερδίσουν. Όπως έχω πει χίλιες φορές σ’ αυτές εδώ τις σελίδες, ή άμεση αντιπαράθεση, η κόντρα, ο τσαμπουκάς κι ο διαγωνισμός μακροκατουρήματος δεν οδηγούν πουθενά (άσε που στην περίπτωση της κυρίας Μπατζελή, ο διαγωνισμός θα είχε και μερικά ‘τεχνικά’ προβληματάκια..).

Αν όλοι ανεξάρτητα, φανερά ή ενδόμυχα, σεβόμαστε τον Θόδωρο Πάγκαλο είναι για τις αλήθειες που λέει. Χωρίς ποτέ να αναλογιστεί το πολιτικό κόστος.
Που, παρεμπιπτόντως, ποτέ δεν τον ελώβησε.
Έτσι και χθες.
Σε πόλεμο, είπε, βρίσκεται το ΚΚΕ (et al) με την κοινωνία μας.
Σε πόλεμο, κλεφτοπόλεμο, αντάρτικο πόλεων, και ασύμμετρη απειλή λέω εγώ.
Στη χειρότερη στιγμή της οικονομικής μας ιστορίας, όταν η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, το ΚΚΕ et al. της δίνουν τη χαριστική σπρωξιά.

Το μόνο που μας απομένει Βασίλη είναι να διαφυλάξουμε εμείς οι ίδιοι τις αξίες μας, τη δημοκρατία μας, και τον τρόπο ζωής μας.
Πριν κληθούν, πάλι, να τα διαφυλάξουν ‘κάποιοι άλλοι’.

Αυτό ήθελε να πει (και δεν είπε) ο Θόδωρος όταν ανέφερε πως λύσεις υπάρχουν αλλά δεν θέλουμε ούτε καν να τις φανταστούμε…

Ο νοών νοήτω.

Η. Χαραλαμπίδης

EPT

2010-01-16T22:44:00.000+01:00

Ποιος άραγε δεν θα επιδοκιμάσει την Κυβέρνηση για τη στάση της στο θέμα της ΕΡΤ;

Είχε παραγίνει πια το πράμα.
Αλλά όμως δεν κατάλαβα:
Από πού κι ως που οι μισθοί των δημοσιογράφων ενός κρατικού ιδρύματος που υποτίθεται ότι κάνει ποιοτικό και κοινωνικό έργο, χρηματοδοτούμενο από τους φόρους μας, είναι εμπιστευτικοί; Θα έπρεπε, αυτονόητο, να αναρτούνται στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ. Το να τους χαρακτηρίζουμε ‘εμπιστευτικούς’, αγαπητέ Παύλο, προκαλεί το κοινό αίσθημα.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να διαπραγματεύονται δημοσιογράφοι και ιδιωτικά κανάλια οποιουσδήποτε μισθούς καθορίζει η αγορά. Όπως οι ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές και άλλοι.

Αλλά υπάρχει πρόβλημα με τους αστρονομικούς για Ελληνικά δεδομένα μισθούς συμπαθέστατων κατά τα άλλα δημοσιογράφων του κρατικού καναλιού, ιδιαίτερα όταν το έργο τους περιορίζεται απλά στο 'διάβασμα' των ειδήσεων και το αναμάσημα κάποιων μπαγιάτικων νέων.

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά αρχίζει να γίνεται αστείο. Κάθε φορά που υπάρχει ρεπορτάζ από την Κομισιόν, μήνες τώρα, η ΝΕΤ δείχνει ένα και μόνο πλάνο. Εκείνο που, δίπλα στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, εμφανίζεται εκείνος ο τύπος με την κόκκινη γραβάτα, την ενδιαφέρουσα μύτη, το χέρι στην τσέπη, και το χαμόγελο παντογνώστη. Ποιος είναι ο τύπος ρε παιδιά; Τον ξέρει κανένας να μου τον πει κι έμενα;

Ανεξάρτητα του τι θα γίνει με την ΕΡΤ, εγώ σε ένα ελπίζω:
Να μην χάσουμε τελικά το εκθαμβωτικό χαμόγελο της Πηνελόπης Γαβρά.
Γιατί μη μου πεις ρε Βασίλη. Ένα χαμόγελο είναι όλο κι όλο αυτή η ζωή.
Ή μήπως όχι;

Η. Χαραλαμπίδης

Αναφορά κόλαφος της Commission για την Ελλάδα

2010-01-16T11:17:00.003+01:00

(click here)

Διαβάστε.
Διαβάστε μπας και πάρετε (πάρουμε) επιτέλους μυρωδιά!

Και κάτι άλλο που ίσως δεν το ξέρετε: Μετά τις τελευταίες υποβαθμίσεις, τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν αρχίσει να πουλάνε κρατικά αξιόγραφα (sic) γιατί ο κανονισμός τους δεν τους επιτρέπει να επενδύουν σε επισφαλείς τοποθετήσεις.

Η Γερμανική Commerzbank συστήνει στους πελάτες της να τα μαζέψουν και να φύγουν από την Ελλάδα, ενώ η Ολλανδική Κεντρική Τράπεζα έχει ζητήσει από τις τράπεζες της χώρας να της γνωστοποιήσουν τις ανοιχτές τους θέσεις στην Ελλάδα.

Κι εμείς ασχολούμεθα με την Πετρούλα και τον κύριο Τσίπρα, και πού και πού βάζουμε και καμιά βόμβα έτσι για να περνάει η ώρα.

Συγχωρήστε μου την απαισιοδοξία αλλά νομίζω πως βλέπουμε τις τελευταίες σκηνές του έργου.

Η. Χαραλαμπίδης

Ορθοπεταλιές

2010-01-14T20:59:00.001+01:00

Όπως ξέρετε, βρέξει-χιονίσει, με το ποδήλατο πάω κάθε πρωί στο γραφείο.

Έχει λιγότερο να κάνει αυτό με τις περιβαλλοντικές μου ευαισθησίες, και περισσότερο με τις ευαισθησίες μου προς τις μακαρονάδες.

Έτσι και σήμερα. Με μείον 3 βαθμούς έξω, και πάγο ακόμα στους δρόμους, το καβάλησα και την έκανα. Οκτώ και δέκα.

Κι όπως πήγαινα, στην ανηφορίτσα μπροστά απ’ το πανεπιστήμιο, λέω δεν κάνω εδώ και μια ορθοπεταλιά; Να βρεθώ και στο κλίμα των ημερών;

Αλλά με το κρύο είχε παγώσει το λάδι της αλυσίδας και όπως κάνω να σηκωθώ, πραφ, μου μένει η αλυσίδα στο χέρι! Μισή ώρα έκανα να την ξαναπεράσω. Μαύρος έγινα από πάνω μέχρι κάτω.

Κι έμαθα έτσι το μάθημά μου.
Θέλουν προσοχή Γιώργο οι ορθοπεταλιές.
Πόσο μάλλον όταν έχουμε την τάση να πέφτουμε..
Μη πάμε για μαλλί και βγούμε τελικά με κάνα …καρούμπαλο πάλι.

Η. Χαραλαμπίδης

Πρωτοχρονιά

2009-12-31T09:47:00.033+01:00

Πάει ο καιρός που οι δικοί σου
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σου
και είσαι συ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα
(Διονύσης Σαββόπουλος)

Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
Πρωτοχρονιές με τους μεγάλους.
Μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.

Λίγο μετά, στα δεκαεφτά,
με τους γονείς σου ήσουν πάλι
μα αισθανόσουν ήδη απών
σε συντροφιά συμμαθητών.
Το σπίτι σου έχανε εξουσία
κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.

Ύστερα γιόρταζες με φίλους
σ’ ένα δωμάτιο καπνού.
Το Θαύμα πάλι ήταν αλλού:
Στις παιδικές Πρωτοχρονιές σου,
στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου
πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις;
Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
την λίγη πίστη του ενηλίκου
στην παιδική ανατολή του.

Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου.
Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου.
Πώς θα τις γιόρταζες εσύ
τώρα που έχεις το κλειδί;

Μικρό κλειδί και σ’ οδηγάει
σ’ ένα παράσπιτο στο πλάι
σ’ ένα μικρό – μικρό πλανήτη
πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.

Πάει ο καιρός που οι δικοί σου
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σου
και είσαι συ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει;
Χρονοποιός ας είναι η λέξη
γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.

Χρόνια Πολλά
Η. Χαραλαμπίδης

Ο κύριος Κούγιας

2009-12-20T20:41:00.017+01:00

20 χρόνια στο Ρότερνταμ, τόσο χιόνι δεν έχω ματαδεί.

30 πόντους στον κήπο.
Κι ο κύριος Κούγιας[1] (φωτογραφία), προς απόγνωση της Ντόλλης, αραχτός στον καναπέ του γραφείου.
Τρελός είναι να βγει έξω;
Ο δρόμος γυαλί.
Τίποτα δεν κινείται.
Ούτε για αστείο το αυτοκίνητο.

Βάλαμε λοιπόν τις γαλότσες μας με τη Ντόλλη και είπαμε να κατέβουμε στο κέντρο να χαζέψουμε τα χριστουγεννιάτικα στολίσματα.

Φτάνοντας στην είσοδο του μετρό, μια χαμογελαστή υπάλληλος περίμενε τον κόσμο να του ανακοινώσει ότι, μιας και λεωφορεία και τραμ δεν πήγαιναν, λόγω χιονιού, η μετακινήσεις με το μετρό ήταν σήμερα δωρεάν!

Και είπα μέσα μου, ρε μπας κι αυτό είναι, που λένε, το κοινωνικό κράτος;

Ή μήπως κοινωνικό κράτος είναι όταν η οποιαδήποτε κυβέρνηση επιχειρεί να εφαρμόσει έστω κάποιο ίχνος εκσυγχρονισμού να κατεβαίνουμε στο πεζοδρόμιο με πανό «θάνατος στα αφεντικά»;
Κι έτσι αποφάσισα ότι κοινωνικό κράτος είναι το κράτος που σέβεται τον πολίτη.
Όταν πρώτα αυτός σέβεται τον εαυτό του.
Και τους άλλους.
Καλές Γιορτές Βασίλη.

Η. Χαραλαμπίδης

[1] Προς αποφυγή παρεξηγήσεων (και μηνύσεων) Κούγιας (koejas) στα Ολλανδικά σημαίνει «το παλτό της αγελάδας». Τον περασμένο Αύγουστο, είχα αφήσει την μπαλκονόπορτα του κήπου ανοιχτή και ο κύριος Κούγιας εμφανίστηκε να κάνει βόλτες καμαρωτός στο σαλόνι. Έκτοτε με υιοθέτησε..

(Σου)δανοί

2009-12-13T11:00:00.005+01:00

Είπε προεκλογικά ο Πρωθυπουργός ότι θα γίνουμε, λέει, Δανοί.
Με την οικονομική μας όμως κατάντια, μάλλον Σουδανοί βλέπω να γινόμαστε.
Και μιλώντας για Δανία, τη δημοκρατικότερη των χωρών, τη σοσιαλιστικότερη των χωρών, επισυνάπτω την παραπάνω φωτογραφία (courtesy of BBC) για το πώς αντιμετωπίζει εκεί η αστυνομία τους διαδηλωτές.
Τα όποια συμπεράσματα δικά σας.

Η. Χαραλαμπίδης

Debate

2009-09-09T20:38:00.001+02:00

Ίσως να ‘χουν και δίκιο εδώ που τα λέμε τα μικρά κόμματα.
Αν γίνει η τηλεμαχία, δίνεται περισσότερος τηλεοπτικός χρόνος στα δύο μεγάλα κόμματα και έτσι καταστρατηγείται ο νόμος.
Προτείνω λοιπόν το ακόλουθο, έτσι για να είναι όλοι ευχαριστημένοι:
Να γίνουν άλλες δύο τηλεμαχίες.
Μια μεταξύ ΛΑΟΣ και ΚΚΕ, κι άλλη μια μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγων!
Σας υπόσχομαι ότι αυτές οι δυο θα σπάσουν κάθε ρεκόρ ακροαματικότητας κι έτσι μόνο ευγνωμοσύνη θα μπορούν πλέον να εκφράσουν τα μικρά κόμματα.
Τι λες;

Η. Χαραλαμπίδης

Λουκάνικα Φρανκφούρτης

2009-04-30T23:49:00.007+02:00

Σου είχα υποσχεθεί Βασίλη ότι θα ‘γραφα κάνα δυο λόγια, να σου εξηγήσω τα αίτια της πρωτόγνωρης αυτής οικονομικής κρίσης που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες. Μια κρίση που, ευτυχώς, πνέει τα λοίσθια, όπως ακράδαντα πιστεύω. Η νεκρανάσταση της παγκόσμιας οικονομίας έχει ήδη δρομολογηθεί μέσα στο 2009, αρκεί μόνο να το πιστέψεις. Αγόραζε λοιπόν Βασίλη. Αγόραζε. Ότι βλέπεις με Ρ/Ε κάτω από 4, αγόραζε! Έ, κι αν τα πράματα δεν πάνε τελικά και τόσο καλά, τι να σου πω; Ας πρόσεχες..

Μακρύ θα ’ναι φοβάμαι το σημερινό άρθρο αλλά θα πρέπει να επιμείνεις και να φτάσεις στο τέλος. Άστο λοιπόν καλύτερα για την Κυριακή το πρωί. Φτιάξε καφεδάκι, βάλε τη δεύτερη του Mahler στο πικάπ, μιας και μιλάμε για ‘νεκρανάσταση’, και διάβασε Βασίλη. Διάβασε για να καταλάβεις . Διάβασε για να μη μας ξαναβρεί πάλι τέτοια συμφορά.

Για την ακρίβεια, υπήρξαν δύο κρίσεις: η χρηματοπιστωτική, η κατάρρευση με άλλα λόγια του τραπεζικού συστήματος, και η κρίση της πραγματικής οικονομίας. Δηλαδή μειωμένη κατανάλωση, μηδενικές επενδύσεις και συνεπώς ανεργία. Η πρώτη κρίση προκάλεσε τη δεύτερη. Και να πώς.

Παλιά, θυμάμαι, το να πάρεις δάνειο ήταν μεγάλη υπόθεση. Αγχωμένος ο πατέρας προετοιμαζόταν για μέρες. Το προηγούμενο βράδυ δεν του κολλούσε ύπνος. Κρύος ιδρώτας στο ραντεβού με τον διευθυντή της τράπεζας: Πόσο χρονών είσαι; Πόσα παιδιά έχεις; Πόσα βγάζεις; Τι δουλειά κάνεις; Καπνίζεις; Οι γονείς σου ζουν ακόμα; Έχεις βάλει τίποτα στην άκρη; Πότε χτίστηκε το σπίτι; Πώς το τρίβουν το πιπέρι;

Αμέτρητες οι ερωτήσεις. Ανηλεής η ανάκριση. Αυτό που προσπαθούσε να κάνει ο τραπεζίτης ήταν να προασπίσει τόσο το συμφέρον της τράπεζάς του, όσο και το δικό σου. Ήθελε να βεβαιωθεί ότι είσαι σε θέση να αποπληρώσεις το δάνειο. Γιατί, διαφορετικά, εσύ θα βρισκόσουν στο δρόμο και αυτός θα έχανε τα λεφτά του.

Μα θα μου πεις δεν έχει η τράπεζα το σπίτι σαν ενέχυρο; Σωστό. Αλλά όταν χάνεις τη δουλειά σου Βασίλη, αυτό σημαίνει ότι η οικονομία δεν πάει καλά. Και όταν η οικονομία δεν πάει καλά, οι τιμές των σπιτιών πάνε κι αυτές κατά διαόλου. Έτσι λοιπόν και να σου κατασχέσει η τράπεζα το σπίτι, δοκιμάζοντας να το πουλήσει, πάλι δε θα πάρει πίσω τα λεφτά της, αλλά πολύ λιγότερα (υποθέτοντας ότι θα βρει αγοραστή).

Κι αν όλα πήγαιναν τελικά κατ’ ευχήν, και το τηλέφωνο χτυπούσε χαρμόσυνα μετά από μερικές μέρες, ο πατέρας έπαιρνε την οικογένεια για πικνίκ στην εξοχή την Κυριακή, να γιορτάσουν την μεγάλη επιτυχία.

Και τα πράματα άρχισαν να αλλάζουν.
Πλουτίσαμε βλέπεις και το χρήμα άρχισε να ρέει πακτωλός. Δύο δισεκατομμύρια δολάρια εισρέουν στην Αμερική καθημερινά, μόνο από τοκοχρεολύσια δανείων που έχουν δώσει στον υπόλοιπο κόσμο. Τρισεκατομμύρια επίσης και τα κρατικά τους ομόλογα. Τα περίφημα Τ-bills. Πάνω από ένα τρις στα χέρια των Κινέζων και μόνο, που με τον τρόπο αυτό δανείζουν τους Αμερικανούς για να μπορούν έτσι αυτοί να αγοράζουν κινέζικα μαϊμουδάκια και τουαλέτες με θερμαινόμενο καπάκι. Άλλα 4 τρις, όπως μιλάμε, στα χέρια του υπόλοιπου κόσμου.

Άπαιχτοι οι Αμερικανοί: Το δολάριο είναι (so far..) η αποθεματική αξία του κόσμου. Όπως κάποτε ήτανε η Λίρα, και πριν απ’ αυτήν ο χρυσός. Κάτι δηλαδή που κρατάνε οι κυβερνήσεις για ασφάλεια στα σεντούκια τους. Μαξιλαράκι να πούμε, για να πέφτουν στα μαλακά απ’ τις συναλλαγματικές κρίσεις, σαν αυτή της Ασίας πριν από 10 χρόνια. Δανείζονται λοιπόν οι Αμερικανοί απ’ όλο τον κόσμο πουλώντας ομόλογα με 1%, και δανείζουν (π.χ. Διεθνής Τράπεζα) με επιτόκια 4 και 5%. Όχι παίζουμε!

Ένα από τα καλά της παγκοσμιοποίησης ήταν ότι έβαλε τον πληθωρισμό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Το ελεύθερο εμπόριο λειτούργησε όπως η βαλβίδα της χύτρας ταχύτητας, ανακουφίζοντας τις πληθωριστικές πιέσεις. Μαζί με τον πληθωρισμό πέθαναν και τα ψηλά επιτόκια και έτσι οι τιμές των σπιτιών άρχισαν να παίρνουν τα πάνω τους. Οι πραγματικοί μισθοί των ανειδίκευτων εργατών στην Αμερική όμως συμπιέζονταν προς τα κάτω, λόγω παγκοσμιοποίησης και φτηνού εργατικού κόστους στις αναπτυσσόμενες χώρες*. Η θέση του εργοδότη σταθερή: «κάτσε καλά και μην έχεις απαιτήσεις γιατί παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω για Μαλαισία». Και αυτό δεν ήταν απειλή αλλά ψυχρά υπολογισμένη επιχειρηματική απόφαση.

Άφθονο λοιπόν χρήμα και φτηνό. Παράλληλα, ο τραπεζικός τομέας απελευθερώθηκε και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις τράπεζες αντέστρεψε τους όρους του παιχνιδιού. Τώρα ήταν οι τράπεζες που έτρεχαν πίσω απ τον πατέρα να του δώσουν λεφτά. Δώσε και μένα μπάρμπα, που λέμε. Στεγαστικά, καταναλωτικά, εκπαιδευτικά, εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, δάνεια που ξεπληρώνουν δάνεια. Ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Σας θυμίζει τίποτα αυτό στη χώρα μας; Έχετε δει πορτοφόλι Αμερικανού; Όταν το ανοίγει, οι κάρτες (the plastic όπως τις αποκαλούν) φτάνουν στο πάτωμα.

Οι τράπεζες άρχισαν λοιπόν να δίνουν λεφτά με τη σέσουλα. Όχι μόνο χωρίς να προσέχουν (χωρίς due diligence που λέμε), αλλά και συντάσσοντας για τους πελάτες τους ψευδείς και παραπλανητικές αιτήσεις δανείου. Έδιναν στεγαστικά σε ανέργους και μεροκαματιάρηδες. Σε άτομα δηλαδή που ήταν σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα μπορούσαν μελλοντικά να αποπληρώσουν το δάνειο. Ανέβαιναν βλέπεις και οι αξίες των σπιτιών και αυτό ήταν η καλύτερη εγγύηση. Η προκαταβολή δεν ήταν έτσι και τόσο απαραίτητη. Η επιτυχία (και το bonus) του τραπεζίτη έπαψε να είναι ο περιορισμός του κινδύνου και η κερδοφορία της τράπεζας, αλλά το πόσα δάνεια θα δώσει.

Άρχισαν έτσι λοιπόν οι τράπεζες, ιδιαίτερα οι τράπεζες υποθηκών, οι περίφημες Fannie Mae και Freddie Mac, να εγγράφουν χιλιάδες κακά δάνεια στα βιβλία τους. Δάνεια δηλαδή με πολύ μεγάλη πιθανότητα να βαρέσουν κανόνι. Τα περίφημα sub-prime. Και επειδή δεν είναι καλό για τη μετοχή σου να εμφανίζεις τέτοια δάνεια στα βιβλία σου, στήνανε και κάτι μυστήριες εταιρείες (που ο θεός να τις κάνει ‘εταιρείες’ από άποψη χρηστής διοίκησης, διαφάνειας και ελεγκτικών μηχανισμών) σε φορολογικούς παραδείσους. Σε κάτι νησάκια, Βασίλη, που τύφλα να ‘χει η Ελβετία. Άγιος Βικέντιος, Νησιά Κέυμαν, Νησιά Μάρσαλ και τέτοια ωραία. Εκεί μετέφεραν την ιδιοκτησία των υποθηκών. Έτσι η Φάνυ και ο Φρέντι εμφάνιζαν στα βιβλία τους μόνο τις εταιρείες και όχι τα δάνεια.

Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά στην επινοητικότητα των χρυσών παιδιών της Wall Street. Φοιτητές μας όλοι Βασίλη. Όχι οικονομολόγοι –γρι από οικονομικά- αλλά μαθηματικοί, φυσικοί, και γενικά παιδιά πολύ δυνατά στα μαθηματικά.

Η αλχημεία τους λέγεται ‘τιτλοποίηση’ (securitization) ή ‘λουκανικοποίηση’ που λέω εγώ. Πώς δηλαδή τρώμε εκείνα τα wurst στη Βρέμη Περικλέα μου, από τρίχες, πέτσες, και κόκαλα, και γλύφουμε τα δάχτυλά μας; Κάτι τέτοιο.

Στην πραγματικότητα, η τιτλοποίηση είναι καλό πράμα. Αποβλέπει στη διασπορά του κινδύνου και έτσι στην ελαχιστοποίησή του. Το 1990, ένας άλλος οικονομολόγος, ο Harry Markowitz, πήρε το Νόμπελ για αυτό. Για τη θεωρία του στη Διαχείριση Χαρτοφυλακίου. Η θεωρία βρίσκει εφαρμογή στα αμοιβαία κεφάλαια, αλλά και στα hedge funds που και εσύ αγοράζεις Βασίλη.

Τι γίνεται εδώ; Να. Αν βάλεις ένα σκύλο και μια γάτα σε δυο γειτονικά κελιά κάνουν τόση φασαρία που σου παίρνουν το κεφάλι. Αν όμως τους βάλεις μαζί στο ίδιο κελί, τρώει ο ένας τον άλλον και επικρατεί ησυχία! Αν λοιπόν βάλεις διάφορες μετοχές μαζί σ’ ένα καλάθι, που το λέμε αμοιβαίο κεφάλαιο, κάποιες πάνε πάνω, κάποιες άλλες πάνε κάτω, κι έτσι ο μέσος όρος, η τιμή του καλαθιού δηλαδή, είναι πιο σταθερή απ’ τις τιμές των μετοχών που περιέχει. Κι αυτή η σταθερότητα είναι ελκυστική για τον επενδυτή που δεν θέλει μεγάλα σκαμπανεβάσματα (π.χ. ασφαλιστικά ταμεία).

Και στην περίπτωσή μας; Στην περίπτωση των σπιτιών;
Ας πούμε λοιπόν οι γνωστοί μας πια Ηλίας και Φίλιππος, φουκαράδες και οι δυο, άνεργος ο Ηλίας, μεροκαματιάρης ο Φίλιππος, έχουν πάρει τα δανειάκια τους, κουρεύουν το γρασίδι τους, και δοξάζουν το Θεό για την καλή τους τύχη. Η πιθανότητα όμως να βαρέσουν κανόνι, να μην μπορέσουν τελικά να πληρώσουν, είναι πολύ μεγάλη. Ας πούμε 30%. Και εδώ είναι το ωραίο. Η πιθανότητα να βαρέσουν και οι δυο μαζί κανόνι είναι μόνο 9%!
Πώς γίνεται αυτό;
Έ εδώ τι να σου πω Βασίλη.
Ας μάθαινες στατιστική όταν ήσουν μικρός.
Ή τάβλι.
Το 9% αυτό είναι κίνδυνος λίαν αποδεκτός από την τράπεζα. Αλλά και να μην ήταν, βρίσκει μια ασφαλιστική εταιρεία (σαν την AIG που κατάρρευσε ακριβώς για το λόγο αυτό) και ασφαλίζει τον κίνδυνο με ένα Credit Default Swap όπως το λένε. Με άλλα λόγια, πετάει την καυτή πατάτα στα χέρια κάποιου άλλου. Του μετόχου της AIG.

Όπως λοιπόν το χρυσό παιδί οδηγεί την Λαμποργκίνι Γκαλλάρντο του προς το γραφείο του στη Lehman Brothers σκέπτεται: Θα μαζέψω τις υποθήκες του Ηλία και του Φίλιππα και καμιά κατοσταρία ακόμα, κατά προτίμηση λιγότερο επισφαλείς, και θα φτιάξω ένα λουκάνικο. Θα το βαφτίσω Collateralized Debt Obligation (CDO) και θα το πουλήσω σ’ όλο τον κόσμο. Σε τράπεζες, ιδιώτες, θεσμικούς, αμοιβαία, ασφαλιστικά ταμεία, κυβερνήσεις, sovereign funds και βάλε.
(πολύ περισσότερα Αμερικάνικα τοξικά λουκάνικα έφαγε ο υπόλοιπος κόσμος Βασίλη, παρά οι Αμερικανοί οι ίδιοι που τα έφτιαξαν).
Και μόλις ο Ηλίας και ο Φίλιππας πληρώνουν τη δόση τους, θα παίρνουν κι οι επενδυτές αυτοί το μερτικό τους.
Αλλά, σκέφτεται το golden boy, ποιος πελλός, που λένε και οι φίλοι μου στην Κύπρο, θα αγοράσει και θα φάει τοξικά λουκάνικα;
Να λοιπόν τι θα κάνω.
Θα τα δομήσω.
Θα τα κόψω σε τρία κομμάτια: φιλέτο-μπούτι-καπαμάς.
Όπως μπαίνουν μέσα τα λεφτά (δόσεις), το φιλέτο θα πληρώνεται πρώτο. Μετά το μπούτι, κι αν περισσέψει τίποτα, ο καπαμάς. Το φιλέτο λοιπόν είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα πάρει το μερτικό του. Ασφαλής επένδυση. Φωνάζω και έναν οίκο πιστοληπτικής αξιολόγησης (Moody’s ας πούμε) και του ρίχνει κι ένα ΑΑΑ.
Το μπούτι; Έ, έτσι κι έτσι. Του ρίχνουμε άμα λάχει κι ένα ΒΒΒ.
Όσο για τον καπαμά, ούτε λόγος.
Αυτόν κανείς τρελός δεν τον αγοράζει (μόνο κάτι hedge funds) κι έτσι τον κρατάω εγώ κι εφόσον τα πράματα πάνε καλά βγάζω ένα παχυλότατο κέρδος χωρίς να κάνω τίποτα.
Θα υποσχεθώ 4% στο φιλέτο που είναι ασφαλές, 7% στο μπούτι, και 10% στον καπαμά.
Θυμήσου Βασίλη: απόδοση και κίνδυνος είναι αδελφάκια και πάνε χέρι-χέρι (βλ. «όπου ακούς πολλά κεράσια..» παρακάτω).

Κι όλα πήγαιναν καλά, ώσπου άρχισαν να βαράνε τα κανόνια. Οι τιμές των σπιτιών άρχισαν να πέφτουν. Υπερπροσφορά βλέπεις, εκατομμύρια σπίτια να χτίζονται, αργά ή γρήγορα αυτό θα γινόταν. Μη ξεχνάς Βασίλη πως η ‘οικοδομή’ είναι η ατμομηχανή της οικονομίας. Το φάρμακο που λέγαμε, που, ελλείψει άλλου, την κρατάει εν ζωή. Μετράμε τις άδειες οικοδομών, τις ταβανόπροκες που πουλάει ο Πατάκας στο DIY στη γωνία, για να δούμε πώς θα πάει, σε έξη μήνες, η Boeing, η General Motors, η Marfin και το φαναρτζίδικο του Τάσου. Leading indicator είναι η οικοδομή, που λένε κάποιοι.[1]

Ο Ηλίας βαράει πρώτος το κανόνι. Άνεργος βλέπεις. Ο Φίλιππος τα ψιλοκατάφερνε αλλά σου λέει μακάκας είμαι ‘γω να πληρώνω δάνειο για ένα σπίτι που το αγόρασα 300 χιλιάδες όταν σήμερα κάνει 150? Δεν βαράω κάνα κανόνι, και δεν αγοράζω το διπλανό που ‘ναι απούλητο, να μειώσω έτσι το δάνειό μου στο μισό;

Μια και δυο λοιπόν πάει στη Φάνυ:
Καλημέρα σας.
Τα κλειδιά του σπιτιού σας.
Εγώ χρεοκόπησα.
Πάω στον αδερφό μου στο Κονέκτικατ να ξύσουμε πατσές and have a nice day.

Βλέπεις ο νόμος περί ιδιωτικής χρεοκοπίας στην Αμερική, Βασίλη, είναι πολύ πιο ελαστικός απ’ ότι σε μας εδώ στην Ευρώπη. Πέντε εκατομμύρια σπίτια απούλητα ή στο σφυρί στην Αμερική. Αλλά ποιος τρελός τα αγοράζει; Με 150 χιλιάδες το ένα, μίνιμουμ μέσο όρο, να άλλα 7.5 τρις καπνός στον ουρανό.
Σκιές και φαντάσματα κάποιων ονείρων.
Τα κρεβατάκια κάποιων παιδιών που αύριο θα πήγαιναν, όπως κάθε μέρα, σχολείο.
Ερείπια και παράδεισοι αρουραίων και αδέσποτων.
Αυτή η παγκόσμια οικονομία σου αρέσει Βασίλη;
Τότε να την χαίρεσαι.

Έτσι, οι τράπεζες κι ο κόσμος όλος μείναν με το λουκάνικο στο χέρι, ξύνοντας το κεφάλι τους πού να το βάλουν.. Στην ουσία ούτε καν λουκάνικο δεν τους έμεινε. Μόνο τρίχες, πέτσες και κόκαλα. Δισεκατομμύρια είχαν δανειστεί οι τράπεζες απ’ τον Greenspan και τον Bernanke για να τα δανείσουν με τη σειρά τους στους σπιτονοικοκύρηδες.
Τώρα;
Τώρα δεν μπορούσαν αυτές οι ίδιες να πληρώσουν.
Η μία μετά την άλλη λουκέτο.
Σαν τον Ηλία και τον Φίλιππο.
Οι εννιά στις δέκα.
Το 90 τοις εκατό της τραπεζικής αξίας έγινε καπνός μέσα σε έξη μήνες.

Και όπως οι τράπεζες χρεοκοπούσαν, έτσι έτρεχε ο κόσμος να σηκώσει τα λεφτά του. Αλλά οι τράπεζες έκλειναν την πόρτα. Γιατί, φυσικά, δεν είχαν λεφτά να δώσουν. Run το λέμε αυτό. Θύμισέ μου Βασίλη να στο εξηγήσω κάποια φορά. Έχει πλάκα το τι γίνεται. Θυμάσαι, στην εξαιρετική Mary Poppins, τι έγινε όταν το κοριτσάκι, η Jane, ζήτησε πίσω το δίφραγκό της από τον τραπεζίτη; Κάτι τέτοιο.

Και ο υπόλοιπος κόσμος; Κινέζοι, Άραβες, Γερμανοί, Έλληνες, όλοι;
Δεν είχαν ιδέα όλοι αυτοί από σπίτια στο Μιλγουώκι, από Φάνυ κι από Φρέντι. Αυτοί ένα λουκάνικο μόνο ήθελαν να φάνε. Και οι πιο πολλοί δεν ήξεραν καν ότι είχαν αγοράσει τοξικό λουκάνικο. Γιατί τους το είχαν σερβίρει ωραία περιτυλιγμένο μέσα σε ένα hedge fund ή ένα αμοιβαίο της Lehman Brothers.
Τρισεκατομμύρια καπνός.
Εκεί μέσα ήταν συντάξεις, σπίτια, σχολεία, το αποκούμπι του γέρου, το κομπόδεμα της γριάς.
Καπνός.
Κι έτσι περάσαμε στην κρίση της πραγματικής οικονομίας.
Αλλά εδώ θα επανέλθω.

Σε κούρασα σήμερα Βασίλη, αλλά ελπίζω να πήρες μυρωδιά του τι έγινε.
Ή μήπως όχι;
Να σε εξετάσω Βασίλη να δω αν κατάλαβες;
Once δάσκαλος, always δάσκαλος.
Πες μου λοιπόν Βασίλη «που πήγαν τα λεφτά»;
Γιατί όπως είπε προχθές ένας σχεδόν συνονόματός μου,
«Ουδέν εκ του μη όντος γίγνεσθαι ουδέ εις το μη ον φθείρεσθαι».

Η. Χαραλαμπίδης

^*Η υποσημείωση αυτή γράφτηκε αργότερα, την Κυριακή 13/12/09, ως φόρος τιμής σε έναν από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του περασμένου αιώνα, τον Paul Samuelson, που πέθανε τη μέρα αυτή, πλήρης ημερών, στα 94 του. Το φαινόμενο που περιγράφω εδώ είναι γνωστό σαν το Θεώρημα Stolper-Samuelson.

[1] Έχω ένα φίλο με ένα ωραιότατο διαμέρισμα στον Τάμεση. Εφοπλιστής το επάγγελμα. Κάθεται στο μπαλκόνι και μετράει τα ταξί στη γωνία. Τι κάνεις ρε, του λέω μια μέρα. «όταν η ουρά είναι μεγάλη» μου λέει βαθυστόχαστα «η οικονομία δεν πάει καλά. Ο κόσμος παίρνει το λεωφορείο». Leading indicator κι αυτό!

Ρε πώς αλλάζουν οι καιροί

2009-04-17T08:41:00.003+02:00

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις στην Αμερική δείχνουν το 60% των πολιτών ως ακραιφνείς Κεϋνσιανούς, όταν στην 'κοινωνική' Ευρώπη ο ιεροεξεταστής Αλ Μούνια μας φοράει τον ζουρλομανδύα του συμφώνου σταθερότητας και της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Σαν δηλαδή να σου αφαιρεί το σωσίβιο τη μοναδική στιγμή που το χρειάζεσαι: όταν βουλιάζεις.

Έχω ένα καλό φίλο και συνάδελφο που όταν για χρόνια εγώ γύριζα με την αιχμή της τεχνολογίας στην τσέπη, αυτός κουβαλούσε ένα χαρτάκι διπλωμένο φυσαρμόνικα όπου έγραφε τις ημερομηνίες των συνεδρίων του.

Σήμερα, αυτός γυρίζει περήφανα με ένα blackberry storm στην τσέπη, κι εγώ με ένα χαρτάκι στην κωλότσεπη, να κρατάω σημειώσεις.

Ρε πώς αλλάζουν οι καιροί.
Πώς κλείνει ο κύκλος.

Η. Χαραλαμπίδης